Bir zamanlar, gökkuşağı renklerinde çiçeklerin açtığı, şarkı söyleyen derelerin aktığı Anılar Bahçesi adında bir yer vardı. Bu bahçenin tam ortasında, tıpkı dev bir masal kitabına benzeyen rengarenk bir müze vardı. Müzenin adı 'Hiç Yaşanmamış Anılar Müzesi'ydi. Müzenin bekçisi ise Bilge Baykuş'tu. Bilge Baykuş, gözlüklerinin üzerinden bakan, her şeyi bilen ama bir o kadar da sevecen bir baykuştu. Müzede, dünyadaki tüm çocukların hayal ettiği, ama henüz yaşamadıkları anılar özenle saklanırdı. Bu anılar, parlak ışıklar saçan, minik kelebeklerin kanatlarında asılı dururdu. Her kelebek, bir çocuğun hayalini taşırdı.
Bir gün, meraklı ve cesur bir çocuk olan Aydede, bu müze hakkında bir hikâye duydu. 'Hiç yaşanmamış anılar da ne demek?' diye düşündü. Kocaman hayal gücü ve kıpır kıpır merakıyla, Anılar Bahçesi'ni bulmaya karar verdi. Yollara düştü, gülen bulutların altından geçti, bilmeceler soran ağaçlardan izin aldı ve sonunda o muhteşem bahçeye ulaştı. Bilge Baykuş onu kapıda güler yüzle karşıladı. 'Hoş geldin, küçük kaşif,' dedi sesiyle mırıldanır gibi. 'Burada, henüz gerçekleşmemiş mutlulukların tohumları saklı. Ama dikkatli ol, onlara dokunmak için saf bir kalp ve güçlü bir hayal gücü gerekir.'
Aydede müzeye adımını attığında, içerisi dışarıdan göründüğünden çok daha büyüktü! Tavanı yıldızlarla kaplıydı ve havada yüzlerce, binlerce ışık saçan kelebek uçuşuyordu. Her kelebek farklı renkteydi: macera dolu anılar mavi, sevgi dolu anılar pembe, keşif dolu anılar yeşil ışıltılar yayıyordu. Bilge Baykuş, 'Bak,' dedi. 'Şu turuncu parlayan kelebek, denizi ilk kez görecek bir çocuğun heyecanını taşıyor. Şu mor olan ise, en iyi arkadaşıyla buluşmayı hayal eden bir kızın mutluluğunu.' Aydede hayranlık içinde izledi. Kendi hiç yaşamadığı anılarının da burada olup olmadığını merak etti.
Tam o sırada, çok soluk ışık yayan, küçük bir kelebek, Aydede'nin omzuna kondu. Bilge Baykuş gülümsedi. 'İşte! Bu senin kelebeğin. Henüz çok parlak değil, çünkü onu beslemek senin elinde. Bu, belki de büyüyünce bir astronot olup ayı ziyaret etme hayalin, ya da yarınki resim yarışmasında yapacağın en güzel resim.' Aydede heyecanlandı. 'Peki onu nasıl besleyeceğim?' diye sordu. Bilge Baykuş, 'Hayal kurarak ve kalbini o hayalle doldurarak!' diye yanıtladı. 'Her güzel düşünce, her renkli hayal, onun kanatlarına biraz daha ışık ve güç katar. Ve bir gün, o anı gerçekten yaşadığında, kelebek en parlak haline ulaşır ve müzedeki yerini alır.'
Aydede, o günden sonra hayal kurmanın ne kadar önemli olduğunu anladı. Her gün, omzunda hayalini taşıyan minik kelebeği düşünerek, onu beslemek için yeni maceralar hayal etti: Balonlarla seyahat etmeyi, konuşan hayvanlarla ormanda piknik yapmayı, bulutlardan kaleler inşa etmeyi... Zamanla, soluk kelebeğinin ışığı gittikçe parladı. Bir gün, gerçekten de çok istediği şey oldu ve ailesiyle birlikte ilk kez denizi gördü! O muhteşem anı yaşadığında, içinden bir şeylerin hafifçe kanat çırptığını hissetti. Anılar Bahçesi'ndeki kelebeği, o an parlak altın renginde ışıl ışıl parlıyordu artık.
Aydede, Bilge Baykuş'a tekrar teşekkür etmek için müzeye gitti. Artık içeri girdiğinde, sadece diğerlerinin değil, kendi parlayan altın kelebeğini de görebiliyordu. Bilge Baykuş ona, 'Gördün mü?' dedi. 'Hiç yaşanmamış anılar, aslında geleceğe açılan kapılardır. Onlar, hayallerimizin çekirdekleridir. Sen hayal ettikçe ve inandıkça, o çekirdekler filizlenir ve gerçek olur. Bu müze, umutların ve olabilecek güzelliklerin hazinesidir. Sakın hayal kurmayı asla bırakma.' Aydede, müzeden ayrılırken çok mutluydu. Artık biliyordu ki, her çocuğun kalbinde, Anılar Bahçesi'ne uzanan bir yol ve o bahçede, ışığı kendileri için parlayan özel bir kelebek vardı.