Pamuk, yumuşacık beyaz tüyleri ve meraklı siyah gözleri olan küçük bir tavşandı. En sevdiği şey, geceleri ormanda dolaşmak ve ay ışığının ağaçların arasından süzülüşünü izlemekti. Bir gece, annesi ona, 'Pamuk, çok geç olmadan eve dön, ay ışığı bile bazen yeterli olmayabilir,' demişti. Ama Pamuk, parlak dolunayın altında oynamaya o kadar dalmıştı ki, annesinin sözlerini unuttu. Havuç tarlasına doğru zıplarken, daha önce hiç görmediği, ışıl ışıl mavi çiçeklerle dolu bir çayırlığa geldi. Çiçekler o kadar güzeldi ki, onları toplamaya başladı ve zamanın nasıl geçtiğini anlamadı.
Aniden, Pamuk başını kaldırdığında, ayın bulutların arkasına saklandığını fark etti. Etraf kararmıştı ve orman artık tanıdık gelmiyordu. Ağaçların gölgeleri kocaman ve ürkütücü görünüyordu. Pamuk'un kalbi hızla çarpmaya başladı. 'Anne!' diye seslendi, ama sadece yankısı duyuldu. Gözleri doldu ve korkuyla titredi. O anda, küçük bir yıldız gökyüzünden parlak bir iz bırakarak süzüldü ve önünde yere düştü. Yıldız, minik, ışıltılı bir taş gibi parlıyordu. Pamuk, yıldızı eline aldığında, sıcacık ve yumuşak bir ışık yaydığını hissetti. Bu ışık, onu biraz olsun rahatlattı.
Pamuk, yıldızın ışığına güvenerek yürümeye başladı. Bir süre sonra, gökyüzündeki diğer yıldızların da daha parlak parladığını fark etti. Sanki onunla konuşuyorlardı! Büyük bir meşe ağacının tepesinde, üç küçük yıldız yanıp sönerek bir ok işareti oluşturdu. Pamuk, bu işareti takip etti ve bir dere kenarına geldi. Derede, ay ışığının suya vurmasıyla oluşan parlak bir yol vardı. Yıldız taşı, dereye doğru daha çok parladı. Pamuk, 'Belki de bu su yolu beni eve götürür,' diye düşündü ve nehrin kenarından ilerlemeye karar verdi.
Derenin kenarında ilerlerken, Pamuk bir tilkiyle karşılaştı. Ama bu tilki korkutucu değildi; onun da tüyleri yıldız gibi parlıyordu. Tilki, 'Merhaba küçük tavşan, neden bu kadar gece vakti yalnızsın?' diye sordu. Pamuk, başına gelenleri anlattı. Tilki gülümseyerek, 'Yıldızlar, kaybolanlara yardım etmeyi sever. Ben de bir zamanlar kaybolmuştum ve onlar bana yolu gösterdi,' dedi. Tilki, Pamuk'a ormanda gizli bir yıldız haritası olduğunu söyledi: bazı taşlar ve ağaç kabukları, ay ışığında parlayarak yolu işaretliyordu. Birlikte, bu parlayan işaretleri aramaya başladılar.
Yıldız haritasını takip ederek, Pamuk ve tilki, ormanın derinliklerinde büyük, gümüşi bir kayaya ulaştılar. Kayanın üzerinde, yıldızların dizilişini gösteren eski bir oyma vardı. Tilki, 'Bu, Yıldızların Buluşma Noktası. Burası, gece boyunca tüm yıldızların enerjisini toplar,' dedi. Pamuk, elindeki yıldız taşını kayaya yaklaştırdı. Taş anında daha da parladı ve kayanın oymasından bir ışık hüzmesi gökyüzüne yükseldi. Bu ışık, gökyüzünde parlak bir yol oluşturdu – doğruca Pamuk'un evine giden bir yıldız yolu! Pamuk, tilkiye teşekkür etti ve yıldız yolunu takip etmeye başladı.
Yıldız yolu, Pamuk'u güvenle ormanın içinden geçirdi. Artık korkmuyordu, çünkü yıldızların onu koruduğunu biliyordu. Sonunda, tanıdık havuç tarlasını ve uzaktaki evinin ışıklarını gördü. Annesi kapıda onu bekliyordu, endişeli ama gülümseyen bir yüzle. Pamuk koşarak annesine sarıldı. 'Anne, yıldızlar bana yol gösterdi!' diye heyecanla anlattı. Annesi, 'Geceleri dikkatli olmalısın, ama unutma ki doğa, yardıma ihtiyacı olan herkese bir işaret gönderir,' dedi. Pamuk, o gece yatağında, penceresinden parlayan yıldızlara bakarak uyudu, elinde hala minik yıldız taşını tutuyordu. Artık kaybolmaktan asla korkmayacaktı, çünkü yıldızların her zaman orada olduğunu öğrenmişti.