Elif, yaz tatilini geçirmek için büyükbabasının evine gitmişti. Yağmurlu bir öğleden sonra, tavan arasına çıkıp eski eşyaları keşfetmeye karar verdi. Tozlu kutular ve unutulmuş resimler arasında, köşede duran eski bir deri bavul dikkatini çekti. Bavulun üzerindeki pirinç kilitler parlıyor, sanki onu çağırıyor gibiydi. Elif bavulu indirdiğinde, üzerinde tuhaf saat resimleri ve garip semboller olduğunu fark etti. Bavulu açmaya çalıştı ama kilitliydi. Tam ümidini kaybedecekken, büyükbabası merdivenlerden çıkageldi. 'Ah, zaman sandığını bulmuşsun,' dedi gülümseyerek. Elif'in gözleri büyüdü. 'Zaman sandığı mı?'
Büyükbaba, bavulun yanına oturdu ve hikayesini anlatmaya başladı: 'Bu bavul, benim dedemden bana kaldı. İçinde zamanı saklayabiliriz.' Elif şaşkınlıkla, 'Zaman nasıl saklanır büyükbaba?' diye sordu. Büyükbaba cebinden küçük, eski bir anahtar çıkardı. 'Bak, şimdi sana göstereceğim.' Anahtarı bavulun kilidine taktı ve yavaşça çevirdi. Bavul açıldığında içinden ılık, altın rengi bir ışık yayıldı. İçinde tuhaf görünümlü küçük cam kavanozlar vardı. Her kavanozun içinde farklı renklerde ışıltılar dans ediyordu. 'Bu kavanozların her biri, özel bir anı saklıyor,' diye açıkladı büyükbaba. 'Mesela bu mavi olan, deniz kenarında geçirdiğimiz ilk aile tatilimiz.'
Elif, büyükbabasına nasıl zaman saklayabileceğini sordu. Büyükbaba, 'Çok basit,' dedi. 'Önce gözlerini kapat ve saklamak istediğin mutlu anını düşün. Sonra avcunu bavulun üzerine koy ve hissettiğin duyguyu ona aktar.' Elif gözlerini kapattı ve o sabah bahçede gördüğü rengarenk kelebeği düşündü. Avcunu bavulun üzerine koyduğunda, ılık bir titreşim hissetti. Bavulun içindeki boş bir kavanoz, yavaş yavaş turuncu ve sarı ışıklarla dolmaya başladı. 'İşte!' diye sevindi büyükbaba. 'İlk zaman kavanozunu yarattın!' Elif, kavanozu eline aldığında, içindeki ışıkların kelebek kanatları gibi hareket ettiğini gördü.
Ertesi gün, Elif büyükbabasına bir soru sordu: 'Peki ya üzücü anlar? Onları da saklayabilir miyiz?' Büyükbaba düşünceli bir ifadeyle, 'Aslında zaman sandığının en önemli özelliği bu,' dedi. 'Üzücü anları da saklayabiliriz, ama onları dönüştürmek için.' Elif'in anlamadığını görünce açıkladı: 'Mesela, düşüp dizini yaraladığın o günü hatırlıyor musun? O acıyı sandığa koyarsan, zamanla o anı nasıl güçlendiğini ve iyileştiğini gösteren bir ışığa dönüşür.' Büyükbaba, gri renkli küçük bir kavanozu gösterdi. 'Bu, ilk bisikletime binerken düştüğüm gün. Ama şimdi bak, içindeki ışık nasıl da gümüşi bir parlaklık kazanmış. Bana cesareti hatırlatıyor.'
Haftalar geçtikçe, Elif ve büyükbabası birlikte birçok anıyı zaman sandığına sakladılar: Yağmur sonrası gökkuşağını izledikleri an, birlikte yaptıkları ilk kurabiyeler, hatta büyükbabasının komik bir şarkı söylediği akşam. Her kavanoz farklı renk ve desende ışıldıyordu. Bir gün Elif, 'Büyükbaba, bu anıları saklamak güzel ama ya unutursak?' diye sordu. Büyükbaba onu kucakladı ve 'İşte zaman sandığının bir başka sırrı daha var,' dedi. 'Bu anıları saklamak onları unuttuğumuz anlamına gelmiyor. Tam tersine, sandığa her baktığımızda o anıları tazeleyip değerini anlıyoruz. Zaman geçse de güzel anılar hep bizimle kalıyor.'
Yaz sonuna doğru, Elif'in ailesi onu almaya geldiğinde, büyükbaba ona küçük bir sürpriz hazırlamıştı. Elif'e minik, özel bir zaman kavanozu verdi. 'Bu senin kendi zaman sandığın olsun,' dedi. 'Evde mutlu anılarını burada saklayabilirsin.' Elif kavanozu dikkatle inceledi - camı sıcak ve canlı hissediliyordu. 'Ama büyükbaba, ben bu büyülü bavul olmadan nasıl zaman saklayacağım?' Büyükbaba gülümsedi: 'Asıl sihir bavulda değil, senin kalbinde. Güzel anıları değerli kılan, onları saklama şeklimiz değil, onlara verdiğimiz önem.' Elif büyükbabasına sıkıca sarıldı. O anı -sarı, ılık ve sevgi dolu- hem minik kavanozuna hem de kalbine kaydetti.
Evine döndükten sonra, Elif minik zaman kavanozunu kitaplığına yerleştirdi. Her gün ona bakarak büyükbabasıyla geçirdiği yazı hatırlıyordu. Bir gün annesi ona, 'Kavanozun ışığı gittikçe parlıyor gibi görünüyor,' dedi. Elif gülümsedi: 'Çünkü her gün ona yeni mutlu anılar ekliyorum!' Okuldaki ilk günü, yeni arkadaşlarıyla tanışması, ailece izledikleri güneş batımı... Her güzel an, kavanozun ışığını biraz daha artırıyordu. Elif artık zamanın aslında kaybolmadığını biliyordu - sadece dönüşüyor ve en değerli anlarımızda yeniden canlanıyordu. Büyükbabasının zaman sandığı ona en değerli dersi öğretmişti: Zamanı durduramayız ama en güzel anıları kalbimizde sonsuza kadar saklayabiliriz.