Ormanın en neşeli sincabı Fındık, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte kıpır kıpır uyanırdı. Diğer sincaplar henüz uykuluyken, o zaten en yüksek çam ağacının tepesinde, güneşi selamlıyordu. Kahverengi tüyleri altın rengi ışıkla parlıyor, kabarık kuyruğu bir bayrak gibi dalgalanıyordu. Fındık'ın en sevdiği şey, ormandaki herkese 'Günaydın!' demekti. Önce karıncalara, sonra kuşlara, en sonra da yavaş hareket eden kaplumbağa Tosbi'ye seslenirdi. Onun neşesi o kadar bulaşıcıydı ki, Fındık'ı gören herkesin yüzünde bir gülümseme belirirdi.
Bir gün, Fındık her zamankinden daha erken uyandı ve ormanda tuhaf bir sessizlik fark etti. Normalde cıvıl cıvıl öten kuşlar ses çıkarmıyor, çiçekler bile sanki biraz solgun görünüyordu. Fındık merakla ağaçtan ağaca atlayarak ormanı dolaşmaya başladı. Karınca yuvasının önünde durduğunda, karıncaların normalde taşıdıkları yiyecek parçalarını değil, minik, parlayan tozlar taşıdığını gördü. 'Ne oluyor?' diye sordu Fındık. Karıncaların en bilgesi Kırmızı Baş, 'Ormanın neşe tozları kayboluyor,' diye fısıldadı. 'Eğer hepsi kaybolursa, orman asla eskisi gibi neşeli olmayacak.'
Fındık hemen harekete geçmeye karar verdi. Önce en iyi arkadaşı mavi kuş Cikcik'i buldu. 'Cikcik, ormanın neşesini korumak için bana yardım eder misin?' diye sordu. Cikcik kanat çırparak, 'Tabii ki! Ama ne yapacağız?' Fındık düşündü taşındı ve aklına harika bir fikir geldi. 'Herkesin en sevdiği anıları toplayacağız. Çünkü neşe, güzel anılarda saklıdır.' İkili, ormandaki tüm hayvanları ziyaret etmeye başladı. Kaplumbağa Tosbi, ilk kez yüzdüğü günü anlattı. Kirpi Tiken, gece gökyüzündeki yıldızları sayarken duyduğu huzuru paylaştı. Hatta utangaç tavşan Pamuk bile, annesinin ona öğrettiği havuç dansını hatırladı.
Topladıkları her anı, Fındık'ın özel bir yöntemiyle saklanıyordu. Her hayvan en mutlu anısını düşünürken, Fındık o anıyı kocaman, yumuşacık bir meşe palamudunun içine hapsediyordu. Palamutlar, içlerinde neşe dolu anılar sakladıkça hafifçe parlıyordu. Bir hafta sonra, Fındık ve Cikcik'in yirmi üç parlayan meşe palamudu vardı. Ama bir sorun vardı: Bu anıları nasıl ormanın her yerine yayacaklardı? Fındık tekrar düşünmeye başladı. Sonra gözleri parladı! 'Bir neşe şenliği yapacağız!' diye bağırdı. 'Tüm anıları bir araya getirip, hep birlikte kutlayacağız.'
Ertesi gün, ormanın en geniş çayırında tüm hayvanlar toplandı. Fındık, topladıkları parlayan meşe palamutlarını büyük bir daire şeklinde yerleştirdi. Sonra en yüksek kayanın üzerine çıktı ve 'Şimdi, herkes en mutlu anısını düşünsün!' diye seslendi. Tüm hayvanlar gözlerini kapadı ve mutlu anılarını hatırladı. O anda, meşe palamutları daha da parlak bir şekilde ışımaya başladı. Parlak ışık huzmeleri palamutlardan fırlayarak ormanın her köşesine dağıldı. Işık ağaçlara değdiğinde yapraklar canlandı, çiçeklere değdiğinde renkleri parladı, hayvanlara değdiğinde yüzlerinde kocaman gülümsemeler belirdi.
Neşe şenliği o kadar başarılı oldu ki, orman eskisinden daha mutlu bir yer haline geldi. Fındık artık sadece 'ormanın en neşeli sincabı' değil, aynı zamanda 'ormanın neşe koruyucusu' olarak anılıyordu. Her sabah yine güneşi selamlıyor, ama şimdi yanında Cikcik ve diğer arkadaşları da ona eşlik ediyordu. Karınca Kırmızı Baş, Fındık'a minnettarlığını göstermek için özel bir taç yapmıştı - meşe palamudu kabuğundan ve örümcek ipliğinden. Fındık bu tacı gururla taktı, ama asıl gurur duyduğu şey, tüm orman sakinlerinin yeniden neşeyle dolmasıydı. Artık herkes biliyordu ki, neşe paylaştıkça çoğalır ve güzel anılar, zor zamanlarda bile ışık saçmaya devam eder.