Çok çok eski zamanlarda, dünyanın en sakin yerinde, Minik Dağ adında bir dağ yaşardı. Minik Dağ, aslında çok büyüktü ama diğer dağlara göre daha genç ve sessizdi. Onun tek derdi, konuşmayı bir türlü öğrenememesiydi. Diğer dağlar gürültülü heyelanlarla, derin uğultularla sohbet ederken, Minik Dağ sadece usulca dinlerdi. İçinde bir sürü hikâye, şarkı ve merak vardı ama bunları kimseyle paylaşamıyordu. Bir gün, bilge bir kartal ona şöyle dedi: 'Minik Dağ, konuşmak için sadece ses çıkarmak yetmez. Önce dinlemeyi ve hissetmeyi öğrenmelisin. Rüzgarı dinle, onun sana öğreteceği çok şey var.' Minik Dağ, bu sözler üzerine kulak kesildi. Artık sadece diğer dağları değil, etrafındaki her şeyi dinlemeye karar verdi.
İlkbahar geldiğinde, Minik Dağ, yanından geçen ılık rüzgarı dinlemeye başladı. Rüzgar, yaprakları hışırdatıyor, çiçekleri okşuyor ve Minik Dağ'ın kulaklarına fısıldıyordu: 'Şşşt... Benim adım Ilık Nefes. Seninle konuşmak istiyorum.' Minik Dağ heyecanlandı ama nasıl cevap vereceğini bilmiyordu. Rüzgar devam etti: 'Bak, şu çiçeklere dokunuyorum ve onlar bana 'merhaba' diyor. Sen de taşlarınla, ağaçlarınla bir şeyler söyleyebilirsin.' Minik Dağ, üzerindeki küçük taşları hafifçe oynattı. Taşlar, 'tık tık' diye ses çıkardı. Bu, onun ilk kelimesiydi! Rüzgar gülümsedi: 'Aferin! Şimdi biraz daha deneyelim.' Minik Dağ, üzerindeki çam ağaçlarını salladı ve 'hışır hışır' dedi. Artık iki kelimesi vardı: 'Tık' ve 'Hışır'. Minik Dağ, içi sevinçle doldu.
Yaz geldiğinde, Minik Dağ'ı ziyaret eden yeni bir rüzgar oldu: Oyunbaz Esinti. Bu rüzgar, çok hızlı ve neşeliydi. Minik Dağ'a şöyle dedi: 'Hey, seninle oyun oynayalım! Ben senin etrafında döneyim, sen de bana seslerle cevap ver.' Oyunbaz Esinti, dağın etrafında dönmeye başladı. Minik Dağ, taşlarını 'tık tık', ağaçlarını 'hışır hışır' yaparak cevap verdi. Ama rüzgar daha hızlı dönünce, Minik Dağ yeni bir ses keşfetti: Derinlerdeki kaynak suyunu harekete geçirdi ve 'şırıl şırıl' dedi. Sonra, üzerinde yaşayan minik hayvanları dinledi: Sincaplar 'cik cik', arılar 'vız vız' yapıyordu. Minik Dağ, bu sesleri tekrarladı. Artık kelime hazinesi genişliyordu! Rüzgar sevindi: 'Harikasın! Her ses, bir duygu veya düşüncedir. Onları birleştirerek cümleler kurabilirsin.' Minik Dağ, 'Tık hışır, şırıl vız' gibi kombinasyonlar denedi. Bu, onun ilk cümleleriydi.
Sonbaharda, Minik Dağ biraz hüzünlendi. Yapraklar dökülüyor, hava serinliyordu. Bu sefer, usul bir rüzgar geldi: Hüzünlü Fısıltı. 'Minik Dağ,' dedi, 'bazen konuşmak, mutlu sesler çıkarmak değildir. Hüznü de ifade edebilmek gerekir.' Minik Dağ, bunu nasıl yapacağını merak etti. Rüzgar, dökülen yaprakları savurdu ve 'huuu' diye bir ses çıkardı. Minik Dağ, derin bir nefes aldı (aslında, dağlar nefes almaz ama Minik Dağ öyle hissetti) ve içinden gelen bir 'uuuh' sesi çıkardı. Bu, hüzünlü ama güzel bir sesti. Sonra, yağmur bulutları geldi. Minik Dağ, yağmur damlalarının taşlara vurmasından 'tıp tıp' diye yeni bir ses öğrendi. Rüzgar ona şöyle dedi: 'Gördün mü? Her mevsim, her duygu için yeni kelimeler var. Sen artık sadece dinleyen değil, konuşan bir dağsın.' Minik Dağ, 'Uuuh, tıp tıp, hışır' diyerek sonbaharın şarkısını söyledi.
Kış geldiğinde, her yer bembeyaz kar ile kaplandı. Minik Dağ, sessizliği severdi ama artık konuşmayı da seviyordu. Bu sefer, en soğuk rüzgar olan Buzul Nefes ziyaret etti onu. 'Minik Dağ,' dedi, 'benim sesim çok serttir. Ama sen onu yumuşatabilirsin.' Buzul Nefes, 'Vuuuuv!' diye uğuldamaya başladı. Minik Dağ, bu sesi taklit etmek istedi ama çok sert buldu. Bunun yerine, üzerindeki karları hafifçe sallayarak 'püş püş' diye yumuşak bir ses çıkardı. Rüzgar şaşırdı: 'Vay canına! Benim sesimi bile güzelleştirdin.' Minik Dağ, artık kendine güveniyordu. Tüm öğrendiği sesleri bir araya getirdi: 'Tık hışır, şırıl vız, uuuh tıp, püş püş.' Bu, onun ilk şiiriydi! Diğer dağlar bu sesleri duydu ve heyelanlarla alkışladı. Minik Dağ, sonunda konuşmayı öğrenmişti. Ama asıl öğrendiği şey, her sesin bir değeri olduğu ve dinlemenin konuşmaktan daha önemli olduydu. O günden sonra, Minik Dağ, ormandaki tüm canlıların sırdaşı oldu. Rüzgar ona her mevsim yeni kelimeler öğretmeye devam etti ve Minik Dağ, dünyanın en bilge ve en şefkatli dağı olarak anıldı.