Deniz adında, denizi çok seven bir çocuk varmış. Her akşam penceresinden, uzaktaki deniz fenerinin yanıp sönen ışığını izlermiş. Fenerin ışığı, karanlıkta kaybolan gemilere yol gösterirmiş. Bir gece rüyasında, deniz fenerinin ona seslendiğini görmüş. 'Deniz,' demiş fenerin ışığı, 'Senin kalbin de benim gibi ışık saçıyor. Geceleri sen de bir deniz feneri olabilirsin.' Deniz uyandığında kalbinin hafifçe parlıyor gibi hissetmiş.
Ertesi gece Deniz, ailesine 'Ben geceleri deniz feneri olacağım' demiş. Annesi gülümseyerek, 'Peki nasıl bir deniz feneri olacaksın?' diye sormuş. Deniz düşünmüş taşınmış ve odasındaki masa lambasını alıp, mavi ve kırmızı renkli şeffaf kağıtlarla kaplamış. Lambayı açtığında odası, tıpkı bir deniz feneri gibi yanıp sönen renkli ışıklarla dolmuş. Penceresine de 'Deniz'in Deniz Feneri' yazılı bir kağıt asmış. Artık odasının penceresi, gece karanlığında sıcak bir ışıkla parlıyormuş.
Birkaç gece sonra, penceresine minik bir misafir gelmiş. Küçük, yorgun bir kuş, Deniz'in pencere pervazına konmuş. Deniz hemen kuşu fark etmiş ve pencereyi yavaşça açmış. Kuş, 'Işığını gördüm ve yönümü buldum,' demiş cik cik öterek. Deniz çok sevinmiş. Kuşu içeri almış, ona su ve ekmek kırıntıları vermiş. Ertesi sabah kuş dinlenmiş ve güçlenmiş bir şekilde uçup gitmiş. Deniz, ışığının bile küçük bir kuşa yardım edebileceğini öğrenmiş.
Deniz'in deniz feneri ünü tüm mahallede yayılmış. Komşu çocuklar akşamları onun penceresindeki renkli ışığı izlemeye gelirlermiş. Deniz de onlara deniz fenerlerinin gemilere nasıl yol gösterdiğini, fener bekçilerinin hikayelerini anlatırmış. Bir gece, yağmurlu ve fırtınalı bir havada, elektrikler kesilmiş. Her yer kapkaranlık olmuş. Ama Deniz'in deniz feneri lambası, pille çalıştığı için parlamaya devam etmiş. Işık, karanlıkta mahalledeki diğer çocuklara da güven vermiş.
Yaz tatili gelince, Deniz ailesiyle gerçek bir deniz fenerini ziyarete gitmiş. Fener bekçisi amca, Deniz'e fenerin nasıl çalıştığını, merceklerin ışığı nasıl güçlendirdiğini göstermiş. En heyecanlı an, fenerin tepesine çıkıp, etrafa bakmakmış. Deniz o an anlamış: Deniz feneri olmak sadece ışık saçmak değil, etrafındakilere güven ve umut vermekmiş. Eve döndüğünde, odasındaki deniz fenerini daha da güzelleştirmiş ve her gece ışığını yakmaya devam etmiş.
Zamanla Deniz büyümüş, ama geceleri deniz feneri olma geleneğini asla bırakmamış. Hatta küçük kardeşi Maya'ya da kendi deniz fenerini yapmayı öğretmiş. Birlikte, geceleri pencerelerinden yayılan iki küçük ışık, mahallede sıcak bir görüntü oluşturmuş. Deniz, büyüyünce gerçek bir deniz feneri bekçisi olmayı hayal etmeye başlamış. Belki bir gün, tıpkı çocukken yaptığı gibi, gerçek gemilere yol gösterecekmiş. O güne kadar ise, kalbinin ışığını herkese yaymaya devam edecekmiş.