Gabby, yedi yaşında, meraklı gözleri ve gülen yüzüyle herkesi neşelendiren bir kızdı. En büyük sırrı ise kedilerle konuşabilmesiydi! Evlerinde beş kediyle birlikte yaşıyorlardı: Patili, Minnoş, Tüylü, Çizgili ve Uykucu. Her birinin kendine özel bir kişiliği vardı. Bir sabah, Gabby uyandığında kedilerin alışılmadık bir şekilde telaşlı olduğunu fark etti. Hepsi bir araya toplanmış, kuyruklarını dikmiş, garip mırıltılar çıkarıyorlardı. 'Ne oldu, minik dostlarım?' diye sordu Gabby. Patili, en yaşlı ve bilge kedi, öne atıldı: 'Mırnav, Gabby! Bahçede yeni bir şey var. Kokusu tuhaf, sesi yok ama ışığı var!'
Gabby merakla pencereden baktı. Bahçenin köşesinde, annesinin gül çalılarının yanında, yere düşmüş küçük, parlak bir nesne vardı. Güneş ışığında hafifçe parlıyordu. Kediler heyecanla pencerenin önünde toplandı. 'Bu nedir acaba?' diye düşündü Gabby yüksek sesle. Minnoş, en küçük ve en meraklı kedi, pencerenin pervazına tırmandı: 'Miyav! Gidip bakalım ama dikkatli olmalıyız. Yabancı cisimler bazen sürprizler saklar.' Gabby annesinden izin alıp bahçeye çıktı. Kediler heyecanla peşinden geldi, her biri farklı bir nöbetçi gibi etrafı gözlüyordu.
Parlak nesnenin yanına vardıklarında, bunun üzerinde tuhaf desenler olan yıldız şeklinde gümüş bir broş olduğunu gördüler. Broş, hafifçe ışık saçıyor ve yumuşak bir vınlama sesi çıkarıyordu. Tüylü, en temkinli kedi, burnunu uzattı: 'Mırrt... Bu dünyadan değil gibi. Ama kötü bir kokusu yok.' Gabby broşu dikkatlice eline aldı. Tam o anda, broş daha parlak bir ışık yaydı ve kedilerin hepsi aynı anda 'Miyavv!' diye ses çıkardı. Gabby şaşırdı çünkü artık kedilerin mırıltılarını daha net anlayabiliyordu! Çizgili heyecanla zıpladı: 'Broş bize özel bir hediye getirmiş! Belki de onu kaybeden birini bulmamız gerekiyor.'
Kediler ve Gabby, broşun sahibini bulmak için bir dedektif ekibi kurdular. Uykucu, genellikle her şeyden habersiz olan kedi, şaşırtıcı bir şekilde: 'Ben dün gece pencereden parlak bir ışık gördüm. Gökyüzünden geldi ve bahçeye düştü,' dedi. Bu bilgiyle birlikte, broşun belki de bir yıldızdan veya gökyüzünden gelen birinden olduğunu düşündüler. Gabby, kedilerin her birine özel görevler verdi: Patili liderlik yapacak, Minnoş keşif yapacak, Tüylü iz sürecek, Çizgili iletişimi sağlayacak ve Uykucu... iyi dinlenecek ve güç toplayacaktı! Böylece mahallelerindeki en ilginci macera başladı.
İlk durakları komşularının bahçesiydi. Bayan Merve'nin çiçeklerini suladığını gördüler. Minnoş önce gidip kokladı, sonra döndü: 'Onda böyle bir broş yok, ama bize limonata ikram etti!' Gerçekten de Bayan Merve, Gabby'yi görünce gülümsedi ve hepsine soğuk limonata getirdi. Sonraki durakları parktı. Çocuklar kaydıraktan kayıyor, anneler banklarda oturuyordu. Tüylü dikkatlice etrafı taradı: 'Buradaki hiç kimsenin böyle sihirli bir eşyası yok. Ama üç tane sincap ve bir kirpi gördüm!' Broşun sahibini bulmak sandıkları kadar kolay değildi.
Akşamüstü olduğunda, hâlâ broşun sahibini bulamamışlardı. Gabby biraz hayal kırıklığına uğramıştı. O sırada Uykucu, her zamanki uykulu halinden farklı olarak, dikkatle gökyüzüne baktı: 'Bakın! O bulut şeklini görüyor musunuz? Tıpkı broştaki desenlerden biri gibi.' Hepsi birlikte gökyüzüne baktı. Gerçekten de bulutlar broştaki desenlere benziyordu. Patili düşünceli bir şekilde mırladı: 'Belki de broş bize bir mesaj gönderiyor. Onu doğru yere götürmemiz gerekiyor.' Gabby broşa baktı, daha sıcak ve daha parlak hale gelmişti, sanki bir şeyi işaret ediyordu.
Broşun ışığı giderek artıyordu ve ince bir ışın bahçelerinin arkasındaki küçük tepeden gelen patikaya doğru uzanıyor gibiydi. Kediler heyecanla kuyruklarını salladı. 'İşte!' diye bağırdı Çizgili. Hep birlikte ışığın gösterdiği yöne doğru yürümeye başladılar. Patika onları mahallenin kenarındaki küçük bir koruluğa götürdü. Koruluğun ortasında yaşlı bir meşe ağacı vardı. Broş artık o kadar parlıyordu ki neredeyse küçük bir fener gibiydi. Meşe ağacının dibine geldiklerinde, broşun ışığı aniden gökyüzüne doğru bir ışın yolladı.
Gökyüzünden yumuşak, parlak bir ışık indi ve meşe ağacının önünde hafifçe parlayan bir figür belirdi. Bu, kanatları ışıktan yapılmış küçük bir kediydi! 'Merhaba,' dedi ışıklı kedi yumuşak bir sesle. 'Ben Yıldızkedi'yim. Broşumu düşürmüşüm. Onsuz evime dönemem.' Gabby ve kediler şaşkınlıkla baktılar. Yıldızkedi devam etti: 'Broşum düştüğünde, onu bulanın saf kalpli biri olacağını biliyordum. Ve işte buradasınız!' Gabby broşu nazikçe Yıldızkedi'ye uzattı. Broş onun göğsüne yerleşti ve daha da parlak bir hale geldi.
Yıldızkedi teşekkür etti: 'Sizin iyiliğiniz ve yardımseverliğiniz için size küçük bir hediye bırakacağım.' Kanatlarını hafifçe çırptı ve her bir kediye minik, parlayan bir rozet verdi. Gabby'ye de broşun minik bir kopyasını verdi. 'Bundan sonra, sadece birbirinizle değil, tüm hayvanlarla daha iyi anlaşabileceksiniz,' dedi. Sonra yavaşça gökyüzüne yükseldi ve yıldızların arasında kayboldu. Gabby ve kediler, rozetlerini gururla taktılar. Artık aralarındaki bağ daha da güçlüydü. Eve dönerken, Minnoş'un söylediği gibi: 'En iyi maceralar, merak ve iyilikle başlar.'
Eve döndüklerinde, Gabby macerasını annesine anlattı. Annesi gülümseyerek dinledi ve 'Ne güzel bir hayal gücün var, tatlım,' dedi. Gabby gülümsedi çünkü bunun bir hayal olmadığını biliyordu. O gece, penceresinden gökyüzüne baktı. Yıldızlar her zamankinden daha parlaktı ve bir yıldız kümesi minik bir kedi şeklini andırıyordu. Kediler yatağının etrafında toplanmış, mırıldanıyorlardı. Patili son sözü söyledi: 'Bugün harikaydı. Ama yarın yeni maceralar bizi bekliyor. Şimdi dinlenmeliyiz.' Gabby gözlerini yumdu, parlak broşunu elinde tutarak. Belki de her çocuğun kendine özel bir sırrı vardı, onunki de dünyayı kedilerin gözünden görebilmekti.