Ali'nin odasında, kitaplığın en üst rafında özel bir bölüm vardı. Burada, dedesinin ona hediye ettiği on iki küçük oyuncak asker yaşardı. Gündüzleri hareketsiz dururlardı ama Ali uykuya daldığında, odanın sessizliğinde sihirli bir şey olurdu. Gece yarısı çalar saat 'tik tak' sesiyle tam on ikiyi vurduğunda, askerlerin gözleri ışıldamaya başlardı. Komutan Zırh, parlak kırmızı üniformasıyla öne çıktı ve fısıldayarak, 'Nöbet zamanı, askerler! Şehrimizi korumaya hazır olun!' dedi. Yavaşça raflardan aşağı kaydılar, pencerenin kenarına dizildiler. Her biri belirli bir bölgeyi gözlemekle görevliydi.
O gece, gözcü asker Teleskop, uzaktaki parkta sönük bir ışık gördü. 'Komutanım!' diye seslendi, 'Parktaki sokak lambası titriyor, belki yardıma ihtiyacı var.' Komutan Zırh hemen bir ekip kurdu: Teleskop, hızlı koşucu Patika ve güçlü Tamirci. Pencereden dışarı çıkmak için perde iplerini kullandılar, rüzgarla sallanan iplerden aşağı kaydılar. Bahçeden geçerken, uyuyan kedi Mırmır'ın yanından sessizce süzüldüler. Patika önde koşarak yolu gösterdi, çünkü o her gece şehrin haritasını ezberlerdi.
Parka vardıklarında, sokak lambasının titrek ışığının nedeni, üzerine dolanan minik bir sarmaşık olduğunu gördüler. Lamba yorgun bir sesle, 'Bu sarmaşık beni gıdıklıyor, ışığım titriyor, insanlar yollarını göremiyor,' diye şikayet etti. Tamirci hemen alet çantasını çıkardı, ama sarmaşık çok yüksekteydi. O sırada, parktaki dostları devreye girdi: bir sincap dallardan atlayarak sarmaşığı çözdü, bir kirpi de yaprakları topladı. Lamba, 'Teşekkür ederim, küçük kahramanlar!' diyerek parlak ve sabit bir ışık yaymaya başladı. Askerler, sincap ve kirpiye minnettarlıklarını sundular.
Dönüş yolunda, bir başka sorunla karşılaştılar: yaşlı bir posta kutusunun kapağı gıcırdıyordu, rüzgarla sallanıp rahatsız edici bir ses çıkarıyordu. Tamirci, cebinden minik bir yağ şişesi çıkardı ve menteşelere bir damla damlattı. Kapağın gıcırtısı kesildi, posta kutusu rahat bir nefes aldı. 'Artık mektuplar gece geldiğinde, insanları uyandırmayacağım,' dedi mutlulukla. Askerler, şehrin küçük seslerini dinleyerek ilerlediler: çeşmenin şırıltısı, rüzgarın yapraklarla oyunu... Her şeyin düzen içinde olduğundan emin oldular.
Ali'nin odasına geri döndüklerinde, diğer askerler onları bekliyordu. Her biri gözlemlerini rapor etti: bazıları kuş yuvalarının güvende olduğunu, bazıları çiçeklerin sulandığını söyledi. Komutan Zırh, 'Görev tamamlandı. Şehrimiz bu gece de huzur içinde uyuyor,' diye fısıldadı. Gün doğmadan önce, kitaplıktaki yerlerine çıktılar ve hareketsiz duruşlarına geri döndüler. Sabah Ali uyandığında, askerlere baktı ve onların özel olduğunu hissetti, ama sırrını asla öğrenemedi. O gece, rüyasında askerlerin şehri koruduğunu gördü ve uyandığında yatağının kenarında minik bir çiçek yaprağı buldu - belki de askerlerin gece macerasından bir hatıra.