Bir zamanlar, adı Bay Zaman olan, çok özel bir adam yaşardı. Bay Zaman'ın sihirli bir cep saati vardı, ama bu saat birazcık karışıklık yaratıyordu. Saat, bazen geriye, bazen de ileriye gidiyordu! Bu yüzden Bay Zaman, zamanı hep yanlış günlerde yaşardı. Örneğin, herkes kışlık montlarını giymiş kardan adam yaparken, o, şortuyla plajda kumdan kale yaptığını sanırdı. Ya da okul bahçesinde çocuklar koştururken, o, yatağında uyuyakalmış, gece olduğunu düşünürdü. Bu durum, onu biraz yalnız hissettiriyordu, çünkü kimse onunla aynı günü paylaşamıyordu.
Bir gün, parkta, adı Elif olan meraklı bir kız çocuğu, Bay Zaman'ı gördü. Elif, onun yaz kıyafetleriyle titrediğini fark etti. Yanına gidip, "Merhaba! Üşüyor musunuz? Bugün çok soğuk!" dedi. Bay Zaman şaşırdı, "Soğuk mu? Bence hava tam plaj için çok güzel!" diye cevap verdi ve sihirli saatini gösterdi. Saat, güneşli bir yaz gününü gösteriyordu. Elif çok akıllıydı. Saatin karıştırdığını anladı. "Belki de saatiniz biraz yorgundur ve dinlenmek ister," diye düşündü. Bay Zaman'a, "Hadi, saatinizi biraz dinlendirelim! Belki o zaman doğru zamanı gösterir," diye önerdi.
Elif, Bay Zaman'ı evine, sıcacık mutfağına davet etti. Saati, yumuşak bir yastığın üzerine koydular. Elif, "Bazen oyuncaklarımın da piline ihtiyacı oluyor. Belki saatinizin de biraz sevgiye ve anlayışa ihtiyacı vardır," dedi. Birlikte sıcak çikolata içtiler ve Elif, bugün okulda neler yaptığını, arkadaşlarıyla oynadığı saklambaç oyununu anlattı. Bay Zaman dikkatle dinledi. Elif'in anlattığı 'şimdiki' anlar, onun kafasında bir şimşek gibi çaktı. Her zaman geride veya ileride olmak yerine, 'şu an'ın ne kadar keyifli olabileceğini fark etti.
Tam o sırada, yastığın üzerindeki sihirli saat usul usul tik tak etmeye başladı. Kadranındaki karışık resimler (plaj, kar taneleri, güneş, ay) yavaş yavaş kayboldu ve yerini parktaki ağaçların ve oynayan çocukların net bir resmi aldı. Saat, tam olarak o anki zamanı, öğleden sonra saat üçü gösteriyordu! Bay Zaman'ın yüzünde büyük bir gülümseme belirdi. Elif'e teşekkür etti. Artık saati, herkesinki gibi aynı günü ve saati gösteriyordu. İlk kez, parktaki çocuklarla birlikte kardan adam yapabildi, onlarla kartopu oynayabildi. Anladı ki, en güzel zaman, sevdiklerimizle paylaştığımız 'şimdiki' zamandı.
O günden sonra, Bay Zaman'ın saati bir daha asla karışmadı. Ama bazen, özellikle çok eğlenceli anlarda, saat yine biraz yavaşlayıp o anın daha uzun sürmesini sağlardı. Bay Zaman da, Elif'in ona öğrettiği gibi, her anın değerini bilmeyi asla unutmadı. Bazen geçmişi hatırlar, bazen gelecek için hayal kurardı, ama en çok da içinde bulunduğu 'şu an'a, gülümsemeyle ve merakla sarılırdı. Ve oradaki herkes, zamanın en güzel hediyesinin, birlikte geçirilen mutlu anlar olduğunu öğrendi.