Güneş'in altın ışınlarıyla ışıldayan Ormanın Kalbi adlı bir köyde, minik bir kız yaşardı. Adı Neşe'ydi ve adı gibi her zaman yüzü gülerdi. Bir gün, büyükannesinin anlattığı bir hikâyeyi hatırladı: 'Ormanın en derin yerinde, sadece gıdıklanınca açılan sihirli bir hazine sandığı varmış.' Neşe, merakla hazırlıklara başladı. Yanına en yumuşak tüylü kuş teleklerini, incecik çimen yapraklarını ve rengârenk kelebek kanatlarını aldı. En iyi arkadaşı Mırnav adlı sevimli kedisi de ona eşlik etmek için hazırdı. İkisi, bilinmezliğe doğru yola koyuldu.
Yolculukları sırasında birçok ilginç canlıyla karşılaştılar. Önce, konuşabilen bir sincap onları durdurdu: 'Hey, küçük kaşifler! Nereye gidiyorsunuz böyle?' Neşe, hikâyeyi anlatınca sincap kıkırdayarak, 'O sandığı biliyorum! Ama onu gıdıklamak o kadar kolay değil. Sihirli bir gülüşe ihtiyacı var,' dedi. Biraz ilerlediklerinde, renkli kanatlarıyla dans eden bir kelebek sürüsü gördüler. Kelebekler, 'Biz de sandığın bekçileriyiz! Onu gıdıklamak için yürekten gelen neşe gerekiyor,' diye fısıldadılar. Neşe, bu sözleri düşünerek yoluna devam etti.
Sonunda, parlak mantarların ve ışıldayan çiçeklerin arasında, altın renginde bir sandık buldular. Sandığın üzerinde gülümseyen bir yüz vardı, ama kapağı sıkıca kapalıydı. Neşe, ilk önce yanındaki kuş tüyüyle sandığın yanaklarını gıdıklamayı denedi. Hiç kıpırdamadı! Sonra çimen yaprağıyla burnuna dokundu. Yine hareket yok. Mırnav, kuyruğunu sallayarak, 'Belki de farklı bir şey denemeliyiz,' diye miyavladı. Neşe biraz düşündü ve sandığa sevgiyle gülümsedi. O anda, sandığın gözleri ışıldamaya başladı.
Neşe, sandığın etrafında neşeli bir şarkı mırıldanmaya başladı: 'Gıdık gıdık, gülen kalp, aç bize sihrini!' Sonra, parmak uçlarıyla sandığın üzerindeki desenlere hafifçe dokundu. Bu dokunuşlar, sanki bir piyano tuşlarına basar gibi melodik sesler çıkardı. Mırnav da minik patileriyle sandığın yanlarına dokununca, sandık titremeye ve kıkırdamaya başladı. 'Hihihi! Bu çok gıdıklıyor!' diye bir ses duyuldu. Sandığın gülüşü, ormanın her yerine yayıldı ve diğer hayvanlar da bu neşeye katılmak için koşup geldi.
Sonunda, sandık yavaşça açıldı. İçinden parlak ışıklar saçıldı, ama bekledikleri gibi altın veya mücevherler yoktu. Bunun yerine, uçan renkli baloncuklar, dans eden ışık huzmeleri ve neşeli melodiler çıktı. Sandık, 'Benim hazinem, paylaşılan mutluluktur!' diye seslendi. Her baloncuk, bir hayvanın en sevdiği anısını gösteriyordu: sincabın fındık topladığı ilk gün, kelebeğin kanatlarını açtığı an... Neşe ve Mırnav, bu sihirli görüntülere hayran kaldı. Sandık, 'Senin saf neşen beni açtı. Bu hazineyi herkese dağıt!' dedi.
Neşe, sandığın verdiği baloncukları toplayıp köye döndü. Her baloncuğu patlattığında, içinden çıkan neşe orman sakinlerine yayıldı. Köydeki çocuklar daha çok gülmeye, hayvanlar daha neşeli şarkılar söylemeye başladı. Neşe, bu maceradan bir ders çıkardı: En değerli hazinelerin bazen altın değil, paylaşılan mutluluk anları olduğunu öğrendi. Gıdık Kutusu (artık ona böyle diyorlardı) ise ormanda kaldı, sadece gerçek neşe ve sevgiyle gıdıklanmayı bekliyor. Ve Neşe, her gün onu ziyaret edip yeni gülüşler hediye etmeye devam etti.