Güneşin ilk ışıkları, ufukta pembe bir gülümseme gibi belirdiğinde, Rengarenk Kasabası'nda sihirli bir telaş başlardı. Bu küçük, sevimli kasabanın en büyük sırrı, evlerinin ve çiçeklerinin her sabah başka bir renge uyanmasıydı. Pazartesi sabahları bütün kasaba yumuşacık bir pembeye bürünürdü. Salı günleri masmavi, Çarşamba günleri limon sarısı... Kasabanın çocukları, pencerelerini her açtıklarında yepyeni bir sürprizle karşılaşmanın heyecanını yaşarlardı. Bu renk değişiminin kaynağı ise, kasabanın tam kalbinde, küçük bir tepede yaşayan, adına 'Işık Tırtılı' denen sevimli bir yaratıktı. O, geceleri yıldızların parıltısını toplar, gün doğmadan önce de onları en sevdiği renge boyayarak kasabanın üzerine üflerdi.
Kasabanın en meraklı çocuğu, adı Deniz olan yedi yaşındaki bir kızdı. Bir sabah, herkes maviye uyanmışken, sadece onun evinin çatısının turuncu kaldığını fark etti. 'Acaba Işık Tırtılı hasta mı oldu, yoksa boyası mı bitti?' diye düşündü. Annesi ve babasına danıştı, onlar da 'Belki de bugün biraz yorulmuştur, yarın düzelir' dediler. Ama Deniz'in içi rahat etmedi. En iyisi, Işık Tırtılı'nın yaşadığı tepeye çıkıp ona bakmaktı. Yanına, renkleri çok seven en iyi arkadaşı Bora'yı da aldı. Birlikte, kasabanın kenarındaki çiçekli patikadan yürümeye başladılar. Yolda, rengi solmuş gibi görünen birkaç gelincik çiçeği gördüler. Bu, işlerin gerçekten yolunda gitmediğinin bir işaretiydi.
Tepeye vardıklarında, minik Işık Tırtılı'nın, genellikle parıldayan kanatlarının matlaştığını ve üzgün üzgün oturduğunu gördüler. Yanında, içi yıldız tozuyla dolu küçük bir kavanoz vardı, ama kavanoz neredeyse boşalmıştı. 'Merhaba küçük arkadaş,' dedi Deniz nazikçe. 'Neden bu kadar üzgünsün? Kasabamızın renkleri karışmaya başladı.' Işık Tırtılı, minik bir sesle açıkladı: 'Gece gökyüzü bulutlarla kaplıydı. Yeterince yıldız parıltısı toplayamadım. Eğer yıldız tozlarım biterse, kasaba sonsuza kadar griye dönebilir!' Bora hemen atıldı: 'Ama biz sana yardım edebiliriz! Yıldız parıltısını nereden bulduğunu bize göster.'
Işık Tırtılı, onları tepeden biraz aşağıda, 'Pırıltı Çayırı' denen özel bir yere götürdü. Burası, geceleri düşen yıldız tozlarının en çok biriktiği yerdi. Ancak çayır, tuhaf bir şekilde sessiz ve hareketsizdi. Normalde parlayan çiğ taneleri bile solgundu. 'Bakın,' dedi Işık Tırtılı. 'Bulutlar çok kalın. Yıldızların ışığı buraya ulaşamıyor. İhtiyacımız olan şey, biraz sabır ve... belki de biraz yardım.' Deniz aklına parlak bir fikir getirdi: 'Ya biz kendi pırıltımızı yapsak? Annem der ki, neşe ve iyilik en parlak ışıktır.' Çocuklar ve Işık Tırtılı, ellerinden gelen en neşeli şarkıyı söylemeye, en komik hikayeleri anlatmaya ve çayırın etrafında neşeyle dans etmeye başladılar.
Harika bir şey oldu. Çocukların neşesi, sevgisi ve kahkahaları, çayırdaki solgun çiğ tanelerine de sirayet etti. Yavaş yavaş, minik su damlacıkları, altın ve gümüş renginde parlamaya başladı. Işık Tırtılı heyecanla kanatlarını çırptı ve bu yeni, sıcak pırıltıları toplamaya koyuldu. Küçük kavanozu, çocukların yaydığı neşe ışığıyla dolup taştı. 'Başardık!' diye sevindi Bora. Işık Tırtılı, kocaman bir teşekkür gülümsemesiyle, kavanozdaki rengarenk tozu aldı ve kasabanın üzerine üfledi. Toz, güneş ışığına değer değmez bir gökkuşağına dönüştü ve tüm kasabanın üzerine yağdı.
O sabah, Rengarenk Kasaba tarihindeki en özel uyanışını yaşadı. Evler, çatılar, bahçeler ve sokaklar tek bir renge değil, tüm gökkuşağının renklerine boyanmıştı! Kırmızı bir evin yanında turuncu bir çatı, sarı bir çiçek tarhının önünde yeşil bir kapı vardı. Kasaba halkı, pencerelerinden baktıklarında bu muhteşem manzarayla büyülendi. Deniz ve Bora, kahramanlar gibi karşılandı. O günden sonra, her sabah renk değişimi devam etti, ama artık sırrı sadece Işık Tırtılı değildi. Bütün kasaba halkı biliyordu ki, renklerin asıl kaynağı, onların kalplerindeki neşe, yardımseverlik ve birbirlerine olan sevgileriydi. Ve bir daha bulutlu geceler olsa bile, kasaba asla solgun renklere uyanmadı, çünkü herkesin kalbinde biraz 'pırıltı' biriktirmenin yolunu öğrenmişlerdi.