Sıcacık bir yaz sabahı, minik kaplumbağa Tosbi uyanmıştı. Güneş, denizin üzerinden yükseliyor ve kumsala altın rengi ışıklar saçıyordu. Tosbi, yumuşacık kumların üzerinde yürümeye başladı. Aniden, önünde koyu bir şekil belirdi! Tosbi durdu ve korkuyla geri çekildi. 'Bu kara şey de ne?' diye mırıldandı kendi kendine. Gölgesi, onun her hareketini taklit ediyordu. Tosbi sağa adım attı, gölge de sağa gitti. Tosbi sola döndü, gölge de sola döndü. 'Beni takip ediyor!' diye düşündü Tosbi ve hızla kabuğunun içine saklandı.
Bir süre kabuğunda saklanan Tosbi, dışarıyı dinlemeye başladı. Dalgaların şşşt sesi ve martıların cıvıltısı duyuluyordu. Yavaşça başını çıkardı. Gölge hâlâ oradaydı! Bu sefer biraz daha yaklaşmaya cesaret etti. Burnuyla gölgeye dokunmaya çalıştı ama dokunamadı. 'Garip bir şey,' diye düşündü. Tam o sırada, denizden gelen bilge balina Mavi'nin sesini duydu: 'Tosbi, neden böyle endişeli görünüyorsun?' Tosbi, Mavi'ye gölgesinden nasıl korktuğunu anlattı. Mavi, yumuşak bir sesle güldü: 'Ah, küçük dostum, o senin gölgen. Her canlının bir gölgesi vardır ve o senin bir parçan.'
Mavi'nin sözleri Tosbi'yi biraz rahatlatmıştı ama yine de tam anlamamıştı. 'Peki neden benden hiç ayrılmıyor?' diye sordu. Mavi, 'Gölgen senin en sadık arkadaşındır. Sen nereye gidersen o da gelir. Hadi, onunla biraz oyna!' diye önerdi. Tosbi, önce tereddüt etti ama sonra yavaşça kollarını kaldırdı. Gölge de kollarını kaldırdı! Tosbi zıpladı, gölge de zıpladı. Tosbi döndü, gölge de döndü. Yavaş yavaş, bu siyah şeklin aslında ne kadar eğlenceli olabileceğini fark etmeye başladı. 'Vay canına!' diye sevindi Tosbi, 'Bu bir hayalet değil, bir dans partneri!'
Tosbi, gölgesiyle oynamaktan o kadar keyif almıştı ki bütün kumsalı dolaşmaya başladı. Kum tepelerine tırmandı, gölgesi de onunla birlikte tırmandı. Deniz kabukları topladı, gölgesi de aynısını yapıyormuş gibi göründü. Sonra aklına harika bir fikir geldi: 'Acaba gölgemle birlikte nasıl şekiller yapabilirim?' Kollarını ve bacaklarını farklı şekillerde hareket ettirerek denemeler yapmaya başladı. Bir kuş gibi kanat çırptı, bir yıldız gibi açıldı, hatta bir salyangoz gibi kıvrıldı. Her seferinde gölgesi de aynı şekli alıyordu. Tosbi, gölgesinin aslında ne kadar özel olduğunu anlamaya başlamıştı.
Öğle vakti yaklaşırken, Tosbi biraz yorulmuştu. Bir kaya parçasının gölgesine oturup dinlenmeye karar verdi. Oturduğu anda ilginç bir şey fark etti: Kendi gölgesi kaybolmuştu! Panikle ayağa kalktı ve gölgesi geri geldi. Tekrar oturdu, gölge yine kayboldu. 'Aaa, gölgem nereye gidiyor?' diye merak etti. Tam o sırada, üzerinde durduğu kayanın gölgesini fark etti. 'Anladım!' diye bağırdı Tosbi, 'Gölgeler sadece ışık olduğunda ortaya çıkıyor. Karanlık bir yerdeyken, gölgem de dinleniyor!' Bu keşif onu çok mutlu etmişti. Artık gölgesinin sırlarını çözmeye başlıyordu.
Gün ilerledikçe Tosbi, gölgesinin nasıl değiştiğini gözlemlemeye başladı. Sabahleyin uzun ve ince olan gölgesi, öğlen vakti kısalmış ve minicik olmuştu. Akşama doğru ise tekrar uzamaya başladı. 'Gölgem büyüyüp küçülüyor!' diye heyecanla mırıldandı. Bilge Mavi tekrar göründü ve 'Güneşin hareketiyle gölgeler de değişir, Tosbi. Bu doğanın harika bir dansıdır,' diye açıkladı. Tosbi, güneşin batışını izlerken, gölgesinin nasıl ufka doğru uzadığını hayranlıkla seyretti. Artık gölgesinden korkmuyordu; onun doğanın bir mucizesi olduğunu anlamıştı.
O akşam, Tosbi evine dönerken yolda küçük bir kirpiyle karşılaştı. Kirpi, kendi gölgesinden korktuğunu ve kabuğuna saklandığını söyledi. Tosbi gülümsedi ve 'Gel, sana harika bir arkadaş tanıtayım!' dedi. Kirpiyi alıp kumsala götürdü ve gölgesiyle nasıl oynayacağını, nasıl şekiller yapacağını gösterdi. Kirpi de başta çekingen davrandı ama sonra Tosbi'nin gösterdiği gibi zıplayıp dans etmeye başladı. İki yeni arkadaş, gölgeleriyle birlikte harika bir akşam dansı yaptılar. Ay doğduğunda ise, ay ışığının daha yumuşak ve farklı gölgeler oluşturduğunu keşfettiler.
Artık Tosbi, gölgesini en iyi arkadaşı olarak görüyordu. Ona 'Gölge Dansçısı' adını vermişti. Her sabah uyandığında gölgesini selamlıyor, birlikte oyunlar oynuyorlardı. Bir gün, kumsaldaki diğer hayvanlara da gölgelerinin ne kadar özel olduğunu anlatmaya başladı. Korkan minik yengeçlere, utangaç deniz yıldızlarına hep aynı şeyi söyledi: 'Gölgeniz sizin parçanızdır, onunla arkadaş olun!' Zamanla, bütün kumsal Tosbi'nin bu keşfinden haberdar oldu ve herkes gölgelerini sevmeyi öğrendi. Minik kaplumbağa Tosbi, bir zamanlar korktuğu şeyi sevmenin ve başkalarına da bu sevgiyi aşılamanın mutluluğuyla, her gün güneşin doğuşunu gölgesiyle birlikte izlemeye başladı.