Gökyüzünde, diğer bulutlardan biraz farklı bir bulut yaşardı. Adı Pıtır'dı. Pıtır, pamuk gibi yumuşak, mavi-beyaz bir buluttu ama onun en özel yanı, içi gülme doluydu. Diğer bulutlar genellikle ciddi ciddi gezer, yağmurlarını planlarlardı. Ama Pıtır öyle değildi! O, güldüğü zaman minik, sevimli yağmur damlacıkları dökülmeye başlardı. Bu yağmur, soğuk ve ıslak değil, ılık ve neşeliydi; adeta gökyüzünden düşen mutluluk öpücükleri gibiydi. Pıtır, bu özelliğini yeni keşfetmişti ve çok heyecanlıydı. 'Vay canına!' diye düşündü, 'Demek ben gülünce yağmur yağıyor. Bu harika bir şey!'
Bir gün, Pıtır gökyüzünde süzülürken, aşağıdaki rengarenk çayırda bir şey fark etti. Küçük, sarı bir civciv, başını iki yana sallayarak üzgün üzgün yürüyordu. Adı Cici'ydi. Pıtır biraz alçaldı ve seslendi: 'Merhaba küçük arkadaş! Neden bu kadar üzgünsün?' Cici, minik gagasını açıp, 'Cik cik! Bahçemizdeki çiçekler çok susadılar. Toprak kuru, yapraklar solgun. Ama yağmur yağmıyor ki onları sulayalım,' diye şikayet etti. Pıtır'ın içi hemen ısındı. 'Belki ben yardım edebilirim!' dedi neşeyle. Aklına harika bir fikir gelmişti. Civciv Cici'yi güldürmeye çalışacak, o güldükçe kendisi de gülecek ve belki de yağmur yağacaktı!
Pıtır, en komik bulut şekillerini yapmaya başladı. Önce kendini bir fil gibi şekillendirdi, uzun bir hortum yaptı. 'Bak, ben bir bulut filiyim! Hoooop!' diye ses çıkardı. Cici baktı, ama sadece hafifçe gülümsedi. Sonra Pıtır kendini bir dans eden ayıcığa dönüştürdü, havada zıplayıp durdu. 'Cik!' dedi Cici, biraz daha neşelendi ama hâlâ tam olarak kahkaha atmıyordu. Pıtır pes etmedi. En sonunda, kocaman, komik bir yüz yaptı; gözlerini dev gibi açtı, ağzını kocaman bir gülümsemeyle genişletti ve 'Pıt Pıt Pıtıııır!' diye şarkı söylemeye başladı. Bu o kadar komikti ki, civciv Cici dayanamadı. 'Cik cik cik cik!' diye kahkahalar atmaya başladı. İşte o an oldu! Pıtır da Cici'nin kahkahasını duyunca kendini tutamadı, kocaman bir 'Hahaha!' attı.
Pıtır kahkaha attığı anda, göbeğinden ılık, neşeli yağmur damlacıkları dökülmeye başladı. Damlalar, güneşin altında küçük gökkuşakları gibi parlıyordu. 'Şıp şıp, pıt pıt!' Yağmur, kuru toprağa, solmuş çiçeklere düştü. Cici, yağmurun altında sevinçle dönmeye başladı. 'Cik! Yağıyor, yağıyor!' Çiçekler başlarını kaldırdı, yapraklarını açtı. Toprak, mis gibi bir koku yaydı. Pıtır, hem gülüyor hem de yağmur yağdırıyordu. Bu, gördüğü en güzel şeydi! Kahkahası büyüdükçe, yağmur da biraz daha güçlendi, ama yine de ılık ve keyifliydi. Çayır, bir anda canlandı, her yer yemyeşil oldu.
Bu mucizeyi gören diğer hayvanlar da koşa koşa geldi. Oyunbaz tavşan Tıpık, meraklı sincap Fındık, hatta biraz utangaç kirpi Pıtık bile. Hepsi, Pıtır'ın gülme yağmurunun altında oynamak istiyordu. Pıtır, 'Gelin, hep birlikte gülelim!' diye seslendi. Hayvanlar, komik hikayeler anlatmaya, şarkılar söylemeye başladı. Tıpık, kocaman kulaklarıyla komik danslar yaptı. Fındık, fındıkları burnunun üzerinde dengeledi. Herkes o kadar çok gülüyordu ki, Pıtır'ın yağmuru da bir neşe şelalesine dönüştü. Gökyüzü, kahkahalarla çınlıyordu. Artık sadece Pıtır değil, tüm çayır gülüyordu. Ve biliyor musun? O günden sonra, o çayıra 'Neşe Çayırı' adını verdiler.
Pıtır, artık yalnız değildi. Ne zaman çayır biraz susuz kalsa veya hayvanların morali düşse, Pıtır oraya gider, onları güldürmenin yollarını bulurdu. Bazen komik şekiller, bazen güzel hikayeler anlatırdı. Onun gülme yağmuru, sadece toprağı değil, kalpleri de suluyordu. Diğer bulutlar da Pıtır'ı görünce, 'Belki biz de biraz daha neşeli olmalıyız,' diye düşünmeye başladı. Pıtır, en büyük sırrını öğrenmişti: Gerçek mutluluk, başkalarını da güldürebilmekte ve onlarla birlikte gülmekte saklıydı. Ve o, gökyüzünün en neşeli, en gülen bulutu olarak, her gün bu sırrı yaşamaya devam etti. Neşe Çayırı ise, onun sayesinde hep renkli, hep canlı kaldı.