Bir zamanlar, küçük bir kasabada, her şeyin biraz daha renkli ve neşeli olduğu bir sokak vardı. Bu sokakta, adına 'Gülümseyen Ev' denen özel bir ev yaşardı. Bu ev sıradan bir ev değildi; çünkü onun bir sırrı vardı: Gülünce büyürdü! Evin kapısı, sanki bir ağız gibiydi ve pencere gözleri her sabah güneşle birlikte kocaman açılırdı. Evin sakinleri, minik Ela ve ailesi, bu sırrı keşfettiklerinde çok şaşırmışlardı. Bir gün Ela, bahçede oynarken düşmüş ve canı yanmıştı. Annesi onu teselli etmek için komik bir yüz yapmış ve Ela kahkahalarla gülmeye başlamıştı. Tam o sırada, evin çatısından tatlı bir 'cızırtı' sesi gelmiş ve ev sanki bir santim kadar yükselmişti!
Ela ve ailesi, bu mucizeyi daha iyi anlamak için bir plan yaptılar. Her sabah kahvaltıda, birbirlerine en komik fıkralarını anlatmaya başladılar. Baba, kıvrak bıyıklarıyla palyaço taklitleri yaparken, anne şarkı söyleyip dans ediyordu. Ela ise hayvan seslerini taklit ediyordu. Ev, her kahkahada yavaş yavaş büyüyor, odaları genişliyor, pencereleri daha parlak hale geliyordu. Hatta bir gün, mutfakta yeni bir kurabiye dolabı belirdi! Bu dolap, sadece neşeli anlarda açılıyor ve içinden mis kokulu kurabiyeler çıkıyordu. Komşular, bu değişimi fark etmeye başladı. Önce merakla izlediler, sonra onlar da katılmak istedi. Çünkü Gülümseyen Ev, sadece büyümüyor, etrafına da neşe saçıyordu.
Kasaba halkı, bu sihirli evin etkisini görünce, toplanıp bir 'Neşe Festivali' düzenlemeye karar verdi. Herkes en renkli kıyafetlerini giydi, şarkılar söyledi, oyunlar oynadı. Yaşlı dede, gençler gibi zıplayıp şakalar yaptı. Küçük çocuklar, dev balonlarla dans etti. Gülümseyen Ev, bu coşkulu kahkahalarla o kadar büyüdü ki, neredeyse bulutlara değdi! Evin çatısından, rengarenk bir kaydırak uzandı ve çocuklar bulutların üzerinde kaymaya başladı. Ama asıl mucize, evin büyüdükçe kasabadaki diğer evlere de ilham vermesiydi. Artık her evin kapısı gülümsüyor, bahçeler daha canlı çiçeklerle doluydu. Neşe, tüm kasabaya yayılmıştı.
Zamanla, Ela ve ailesi, evin sırrının sadece kahkaha değil, paylaşılan sevgi ve neşe olduğunu anladı. Eğer biri üzgün veya yalnız hissederse, ev hemen küçülmeye başlıyordu. Bu yüzden, her gün birilerini evlerine davet edip onları mutlu etmeye çalıştılar. Yeni taşınan utangaç çocuğa oyuncaklarını gösterdiler, hasta komşularına çorba götürdüler. Ev, bu iyilikler karşısında daha da parladı ve içinde sihirli bir oda daha oluştu: 'Dostluk Kütüphanesi'. Burada, her kitap okunduğunda, sayfalarından müzikler yükseliyor ve resimler canlanıyordu. Artık Gülümseyen Ev, kasabanın kalbi haline gelmişti.
Masalımızın sonunda, Gülümseyen Ev hâlâ o küçük sokakta duruyor, ama artık onun sırrı tüm dünyaya yayıldı. Ela büyüdüğünde, çocuklarına ve torunlarına bu hikâyeyi anlattı. Onlara şunu öğretti: 'Ne zaman gülümsersen, dünya biraz daha büyür ve güzelleşir.' Ev, büyümeyi durdurdu, çünkü artık her yerde onun gibi gülümseyen evler vardı. Ama kapısı her daim açık, pencereleri ışıl ışıl. Siz de bir gün o sokaktan geçerseniz, içinizden bir kahkaha atın; belki ev size de tatlı bir kurabiye uzatır. Unutmayın, neşe paylaştıkça çoğalır, tıpkı Gülümseyen Ev'in büyümesi gibi!