Mavi Apartmanı'nın girişinde, diğerlerinden çok farklı bir asansör vardı. Adı 'Gülümser'. Kapısı hafifçe paslanmış altın rengindeydi, üzerinde küçük, ışıldayan düğmecikler sıralanmıştı. Apartman sakinleri, bu asansörün sadece gerçek, içten gülüşlerle çalıştığını biliyorlardı. Zorla gülümsemek, kıkırdamak ya da yapmacık kahkahalar işe yaramazdı. Asansör, kalpten gelen neşeyi hissederdi. Çocuklar onu çok severdi, çünkü en mutlu anlarında kapıları kendiliğinden açılır, içi yumuşak ışıklarla dolardı.
Bir gün, apartmana yeni taşınan Zeynep adında utangaç bir kız, Gülümser'le tanıştı. Zeynep, yeni okuluna alışmaya çalışıyordu ve bazen kendini yalnız hissediyordu. Asansörün önüne geldiğinde, düğmeye bastı ama kapılar açılmadı. 'Galiba gülümsemem gerekiyor,' diye düşündü. Yüzüne bir gülümseme yerleştirdi ama asansör hareketsiz kaldı. O sırada, apartmanın en neşeli çocuğu Can koşarak geldi. 'Merhaba! Ben Can. Gülümser, sahte gülüşleri anlar. Ona gerçek bir anını anlatmalısın, mesela en sevdiğin oyunu düşün!' dedi. Zeynep, evdeki peluş ayısıyla çay partisi yaptığı anı hatırladı ve dudaklarından içten bir tebessüm süzüldü. O anda, asansörün kapıları sessizce açıldı, içi altın rengi bir ışıkla parladı.
Zeynep ve Can birlikte asansöre bindiler. İçerisi sıcacık ve davetkardı; duvarlarında minik, parıldayan yıldız şekilleri vardı. Can, 'Bak, Gülümser bizi nereye götürecek?' diye sordu. Düğmelere basmaya gerek yoktu, asansör onların neşesini hissedip kendi karar verirdi. Yavaşça yükselmeye başladılar. Her katta durup komik sesler çıkardı: 'Ding-dong! Mutluluk katı!' veya 'Tık tık! Macera katı!' Zeynep, Can'ın anlattığı komik okul hikayelerine gülmekten kırılıyordu. Asansör de onlara eşlik edercesine yumuşak bir vınlama sesi çıkarıyor, ışıkları daha da parlak yanıyordu. Zeynep, uzun zamandır bu kadar çok gülmemişti.
Ertesi hafta, apartmanın elektrikleri kesildi. Her yer karanlıktı ve diğer asansörler çalışmıyordu. Yetişkinler endişeliydi, çünkü üst katlarda yaşlı komşuları vardı. Can aklına parlak bir fikir getirdi: 'Gülümser'e gülebiliriz! O, neşemizle çalışır, elektriğe ihtiyacı yok!' Zeynep ve Can, tüm çocukları topladı. Birlikte apartmanın bahçesinde oyunlar oynadılar: Körebe, saklambaç, ip atlama... Kahkahalar apartmanın duvarlarında yankılandı. Gülümser'in kapıları parıldayarak açıldı ve içi o kadar ışık saçtı ki, tüm lobiyi aydınlattı. Çocuklar, yaşlı komşularını bu sihirli asansörle güvenle aşağı indirdiler. Herkes şaşkındı; gülüşlerin gerçek bir güce dönüştüğünü görmüşlerdi.
Zamanla, Gülümser sadece bir asansör olmaktan çıktı, apartmanın kalbi haline geldi. Her Cuma, 'Neşe Seyahati' düzenlenirdi: Çocuklar toplanır, en komik hikayelerini, şakalarını veya mutlu anılarını paylaşır, asansörü en üst kata kadar çıkarırlardı. Zeynep artık utangaç değildi; yeni arkadaşlar edinmiş, gülüşleriyle etrafına neşe saçıyordu. Bir gün, asansörün içinde küçük bir sürpriz keşfettiler: Duvarda, her gülüşte parlayan yeni bir şekil belirmişti - bu, apartmandaki her çocuğun yüzünü andıran minik bir güneşti. Gülümser, onların mutluluğunu bir hazine gibi saklıyordu. Ve böylece, Mavi Apartmanı'nda yaşayan herkes öğrendi ki; paylaşılan içten bir gülüş, en karanlık anları bile aydınlatabilir, en zor işleri kolaylaştırabilirdi.