Gökkuşağı Köyü'nde, her şey rengarenk ve neşeliydi. Evler pastel boya ile boyanmış gibiydi, çiçekler şarkı söyler, bulutlar pamuk şekeri kokardı. Köyün girişinde ise yaşlı, bilge bir bekçi olan Bay Uğur otururdu. Bay Uğur'un sakalları kar gibi beyazdı ve gözleri sıcacık gülümserdi. Onun en önemli görevi, köyün büyük, oymalı ahşap kapısını açıp kapamaktı. Ama bu kapı sıradan bir kapı değildi! Kapı, yalnızca gerçek bir 'kalp anahtarı' ile açılırdı. Bay Uğur'un cebinde, minik bir kalp şeklinde olan gümüş bir anahtar vardı. Ancak bu anahtar, sihirli olduğu için yalnızca nazik bir kalple tutulduğunda parlar ve kapıyı açardı.
Bir gün, meraklı bir çocuk olan Deniz, köyün dışındaki ormanda yeni bir arkadaş arıyordu. O sırada, utangaç ve biraz üzgün bir kirpi gördü. Kirpi, dikenlerinin arasında küçük bir paket taşıyordu ama çok yorulmuştu. Deniz, hemen yanına gidip, "Merhaba, adım Deniz. Yardıma ihtiyacın var mı?" diye sordu. Kirpi, minik sesiyle, "Benim adım Pıtır. Gökkuşağı Köyü'ne gidip bu paketi teyzeme vermem gerekiyor, ama kapıyı nasıl açacağımı bilmiyorum," dedi. Deniz, "Hiç merak etme, ben seni Bay Uğur'a götürürüm. O, kalbiyle kapıyı açabilir," diyerek Pıtır'ı yanına aldı. Birlikte, köyün oymalı kapısına doğru yürüdüler.
Kapıya vardıklarında, Bay Uğur onları gülümseyerek karşıladı. "Hoş geldiniz, küçük dostlarım! Kapıyı açmam için bana kalp anahtarınızı gösterin," dedi. Deniz biraz şaşırdı, çünkü onun fiziksel bir anahtarı yoktu. Pıtır da utangaçça saklandı. Bay Uğur, yumuşak bir sesle açıkladı: "Kalp anahtarı, cebimdeki bu gümüş şey değil, aslında sizin içimizdeki sevgi ve yardım etme isteğiniz. Deniz, Pıtır'a yardım etmek için durdun ve onu yanına aldın. İşte bu, gerçek bir kalp anahtarı! Şimdi, lütfen ikiniz birlikte kapının tokmağına dokunun." Deniz ve Pıtır, heyecanla tokmağa dokundular. O anda, Deniz'in elinden minik, ışıltılı bir kalp şekli çıktı ve kapının kilidinde döndü. Kapı, yavaşça ve gıcırtısız açıldı! İçeriden, neşeli müzikler ve çiçek kokuları geldi.
Kapı açılınca, Gökkuşağı Köyü'nün tüm sakinleri onları sevinçle karşıladı. Renkli kuşlar şarkı söylüyor, sevimli hayvanlar dans ediyordu. Pıtır, paketi hemen teyzesine verdi; içinde, özel bir 'dostluk kurabiyesi' vardı! Bay Uğur, Deniz ve Pıtır'a dönüp, "Gördünüz mü? Kalp anahtarı, asla kaybolmaz. O, her zaman nazik davrandığımızda, paylaştığımızda ve birbirimize yardım ettiğimizde içimizde parlar. Bu kapı, yalnızca böyle kalplerle açılır. Artık siz de bu sırrı biliyorsunuz," dedi. Deniz ve Pıtır, artık en iyi arkadaş olmuşlardı. O günden sonra, köydeki her çocuk, kalp anahtarının sihrini öğrendi ve kapıyı açmak için sırayla birbirlerine yardım etmeye başladılar.
Zaman geçtikçe, Deniz ve Pıtır, köydeki diğer çocuklara da kalp anahtarını öğrettiler. Bir gün, minik bir sincap kaybolmuştu; hep birlikte onu aradılar ve buldular. Başka bir gün, yağmurda ıslanan bir kuş yuvası vardı; hep birlikte onu tamir ettiler. Her seferinde, kapı sihirle açılıyor ve köy daha da neşeleniyordu. Bay Uğur, artık daha az yoruluyordu, çünkü herkesin kalbinde bir anahtar vardı. Gökkuşağı Köyü, sevginin en güçlü sihir olduğunu anlayan bir yer haline geldi. Ve hiç kimse, kapının nasıl açıldığını sormadı, çünkü hepsi cevabı biliyordu: 'Kalbinle aç!'