Luna, penceresinden dışarı baktığında, olağanüstü bir şey fark etti. O gece ay, her zamankinden daha parlak ve daha büyük görünüyordu. Ama asıl şaşırtıcı olan, ay ışığının yere değdiği yerlerde, gümüş renginde parlayan incecik yolların oluşmasıydı. Bu yollar, sanki birisi görünmez bir fırçayla gecenin karanlık halısına ışıkla resim yapmış gibi, bahçeden başlayıp uzaklara doğru dalga dalga uzanıyordu. Luna'nın kalbi heyecanla çarptı. Daha önce hiç böyle bir şey görmemişti! Pijamalarını bile değiştirmeden, sessizce kapıdan süzülüp bahçeye çıktı. Ayaklarının altındaki gümüşi yol, yumuşacık ve ılıktı, adeta ay ışığından bir halı gibiydi.
Luna, gümüş yolda ilk adımlarını atar atmaz, etrafındaki dünya değişmeye başladı. Normalde karanlık olan çiçekler, ay ışığına maruz kaldıkça yavaş yavaş parlamaya başladılar. Gece açan beyaz çiçekler, minik fenerler gibi hafifçe ışık saçıyordu. Yanından uçup geçen ateşböcekleri, Luna'ya selam verir gibi dans ediyorlardı. 'Merhaba küçük gezgin!' diye fısıldadı yaşlı bir meşe ağacı. Luna şaşkınlıkla ağaca baktı. 'Ay ışığı yollarına hoş geldin. Bu yollar, meraklı kalpleri unutulmuş harikalara götürür.' Luna gülümsedi ve yoluna devam etti. Gümüş yol, onu bahçenin sonundaki küçük çitten geçirip, bilmediği bir ormana götürdü.
Ormana girdiğinde, Luna'nın etrafındaki gümüş yollar çoğalmaya başladı. Bazıları ağaçların arasından dolanıyor, bazıları nehirlerin üzerinde köprüler oluşturuyor, bazıları ise yıldızlara doğru yükseliyordu. İşte tam o sırada, minik tüylü bir yaratık ortaya çıktı. Parlak gözleri ve gümüşi tüyleri olan bu sevimli hayvan, bir kirpiye benziyordu ama sırtında diken yerine minik ay ışığı kristalleri taşıyordu. 'Ben Ayberk!' dedi minik yaratık. 'Ay ışığı yollarının bekçisiyim. Yollar kaybolmaya başladı, çünkü insanlar onları görmeyi unuttu. Sen onları görebildiğine göre, yardımına ihtiyacımız var.' Luna, Ayberk'in sırtındaki kristallerden birinin sönük olduğunu fark etti.
Ayberk, Luna'ya sorunu açıkladı: 'Her ay ışığı yolu, bir çocuğun hayal gücüyle beslenir. Ama son zamanlarda çok az çocuk ay ışığında oynamaya çıkıyor. Yollarımız soluyor. Eğer hepsi kaybolursa, geceler sadece karanlık olacak ve hiçbir sihirli yol kalmayacak.' Luna üzüldü. 'Nasıl yardım edebilirim?' diye sordu. Ayberk sevinçle zıpladı. 'Yolculuğuna devam et ve yolda karşılaştığın her sihirli yaratığa onların özel ay ışığı anılarını hatırlat! İlk olarak, Yıldıztozu Gölü'ndeki su perilerini bulmalıyız.' İkisi birlikte, en parlak gümüş yollardan birini takip etmeye başladılar.
Yıldıztozu Gölü'ne vardıklarında, Luna nefesini tuttu. Göldeki su, adeta erimiş gümüşten yapılmış gibi parlıyordu ve içinde sayısız minik ışık noktası yüzüyordu. Ama su perileri - minik, ışıltılı kanatlı yaratıklar - üzgün görünüyorlardı. 'Ay ışığı dansımızı unuttuk,' diye şarkı söylediler hüzünlü bir tonda. Luna gözlerini kapattı ve hatırlamaya çalıştı. Annesinin ona anlattığı bir hikayeyi hatırladı: ay ışığının suya vurduğunda nasıl dans ettiğini. 'Bakın!' diye bağırdı Luna ve elini göle soktu, suyu hafifçe dalgalandırdı. Ay ışığı suyun üzerinde parıldayan halkalar oluşturdu. Su perileri sevinçle çığlık attı ve hemen bu ışık halkalarının etrafında dans etmeye başladılar. Anında, gölden çıkan gümüş yol daha da parlaklaştı.
Bir sonraki durakları, Fısıldayan Kayalar Vadisi'ydi. Buradaki kayalar, rüzgar estikçe yumuşak melodiler çalıyordu ama şimdi sessizdiler. 'Ay ışığı şarkılarımızı unuttuk,' diye fısıldadı en büyük kaya. Luna, kayaların üzerine çıktı ve ay ışığının kayalara nasıl vurduğuna baktı. Sonra aklına bir fikir geldi. Ayberk'in sırtındaki kristallere hafifçe vurdu. Kristaller, çan sesi gibi berrak notalar çıkardı. Bu sesi duyan kayalar, yavaş yavaş cevap vermeye başladı. Önce hafif bir uğultu, sonra yumuşak bir melodi... Ve nihayet, tüm vadi ay ışığı senfonisiyle doldu. Vadiden geçen gümüş yol, müziğin ritminde parıldamaya başladı.
Son engel, Unutulan Rüyalar Tepesi'ydi. Burası, çocukların unuttuğu güzel rüyaların toplandığı yerdi. Tepenin üzerinde uçan renkli baloncuklar vardı ama çoğu soluk ve hareketsizdi. 'Rüyalarımız canlanmak için ay ışığına ihtiyaç duyar,' diye açıkladı Ayberk. Luna, en yakınındaki soluk pembe baloncuğa dokundu. İçinde, uçan bir at rüyası gördü. Derin bir nefes aldı ve baloncuğa en sevdiği rüyasını anlattı: deniz altında yürüdüğü ve balıklarla konuştuğu rüyayı. Ay ışığı, Luna'nın kelimeleriyle birlikte baloncuğun içine doldu ve anında parlak pembe bir ışıkla parladı. Diğer baloncuklar da canlanmak için Luna'ya doğru süzüldü. Luna, her birine farklı bir rüya anlattı.
Luna son rüya baloncuğunu canlandırdığında, tüm tepe öyle parlak bir ışıkla doldu ki, gece adeta gündüze dönüştü. Etraftaki tüm gümüş yollar, birbirine bağlanarak dev bir ağ oluşturdu. Ayberk sevinçle zıpladı: 'Başardın! Tüm yollar canlandı! Artık hiçbir çocuk ay ışığında kaybolmayacak, çünkü her zaman eve dönebilecekleri bir yol olacak.' Luna etrafına baktı. Evine giden yol, diğerlerinden daha parlak bir şekilde parlıyordu. Vedalaşma zamanı gelmişti. 'Beni her zaman bulabilirsin,' dedi Ayberk. 'Sadece ay parladığında ve kalbin merakla attığında, yollar seni bana getirecek.' Luna, gümüş yol boyunca evine doğru yürüdü, arkasında parıldayan bir iz bırakarak.
Luna evine vardığında, penceresinden içeri giren ay ışığının, odasının zemininde minik bir gümüş yol oluşturduğunu gördü. Yatağına girdi ve Ayberk'i düşündü. Ertesi sabah, her şey normal görünüyordu. Ama Luna artık biliyordu ki, geceleri dünya sihirle doluydu. O geceden sonra, Luna her ay parlak bir gecede, penceresinden dışarı bakıp gümüş yolları takip etti. Bazen Ayberk'le buluşup yeni maceralara atıldılar, bazen de sadece yolların güzelliğini izledi. Ve Luna'nın en sevdiği şey, diğer çocuklara da ay ışığında kaybolan yolların sırrını anlatmaktı. Çünkü biliyordu ki, ne kadar çok çocuk bu yolları görürse, o kadar parlak olacaklardı ve geceler asla tamamen karanlık olmayacaktı.