Güneşli bir sabah, Ela adında meraklı bir kız, penceresinden gökyüzüne bakıyordu. Güneş, sanki bir balon gibi parlak ve yuvarlaktı. 'Acaba Güneş'in de bir ipi var mı?' diye düşündü. Annesi ona, 'Hayal gücünle her şey mümkün, tatlım,' demişti. Ela, hayal gücünü kullanarak, Güneş'e uzanan görünmez bir ip hayal etti. İşte o anda, parlak bir ışık hüzmesi odasına girdi ve Ela'nın elinde altın rengi, ışıltılı bir ip belirdi. İpin diğer ucu gökyüzüne, Güneş'e uzanıyordu! Ela, heyecanla ipi nazikçe tuttu; Güneş, onun dokunuşuyla daha da sıcak ve neşeli parladı.
Ela, Güneş'in ipini tutarken, etrafındaki dünyanın değiştiğini fark etti. Çiçekler daha canlı renklere büründü: kırmızı güller ateş gibi parladı, mavi menekşeler gökyüzünü yansıttı. Kuşlar, neşeli şarkılar söyleyerek Ela'nın etrafında uçuştu. 'Güneş, her şeye hayat veriyor,' diye mırıldandı Ela. İpi hafifçe salladı ve Güneş, gökyüzünde yumuşakça sallanmaya başladı. Bu sallanma, yere altın tozları gibi ışık saçtı. Ela, bahçesinde koşarak, ışık tozlarını yakalamaya çalıştı; her dokunuşunda, kalbi sevinçle doldu.
Sonra, Ela, Güneş'in ipini biraz daha çekmeye karar verdi. Güneş, biraz daha alçaldı ve gökyüzü turuncu ve pembe tonlara büründü. Bu, akşamüstüne benzeyen büyülü bir an yarattı. Ela, komşu çocuklarla birlikte, gölgelerin uzadığı bir oyun alanında buldu kendini. 'Güneş bize eşlik ediyor!' diye bağırdılar. İpi nazikçe tutarak, Güneş'i bir dans partneri gibi yönlendirdi; ışık, çocukların üzerinde dans etti. Bu, günün en keyifli zamanıydı, çünkü Ela, doğanın ritmini hissediyordu.
Ancak, Güneş çok alçalınca, Ela endişelendi. 'Ya Güneş yere düşerse?' diye düşündü. O sırada, bilge bir kelebek geldi ve kanatlarıyla ışık saçarak, 'Güneş'in ipini bırakma, sadece onu serbest bırak,' dedi. Ela, anlayarak, ipi yavaşça gevşetti. Güneş, yavaşça gökyüzüne doğru yükseldi ve parlaklığı artarak geceyi hazırladı. Ela, 'Teşekkür ederim,' dedi Güneş'e. İp, yıldızlar belirmeye başlarken, yavaşça kayboldu. Ela, Güneş'in her gün doğup batarken, aslında hep onlarla olduğunu anladı.
Ertesi sabah, Ela uyandığında, Güneş'in yine penceresinden içeri girdiğini gördü. İp artık yoktu, ama onun yerine, kalbinde sıcak bir his vardı. Annesine, 'Güneş'i bir balon gibi tutmak harikaydı, ama onun özgür olması daha güzel,' dedi. O günden sonra, Ela, doğanın güzelliklerine daha çok dikkat etti: bulutları izledi, yağmurun şarkısını dinledi. Masal, bize hayal gücümüzün sihirli olduğunu, ancak doğanın dengesine saygı duymamız gerektiğini hatırlattı. Ve belki de, hepimiz içimizde bir Güneş ipi taşıyoruz!