Bir zamanlar, güneşin altında pırıl pırıl parlayan, adıyla çağrılmayı çok seven küçük bir nehir varmış. Bu nehrin adı 'Nisan' imiş. Nisan, her sabah kuşların şarkılarıyla uyanır, balıklar onun sularında dans eder, kurbağalar kenarında şarkı söylermiş. Ama bir şey Nisan'ı biraz üzüyormuş: Kimse onun adını bilmiyormuş! İnsanlar ona sadece 'nehir' diyor, hayvanlar 'şıpır şıpır' diye sesleniyormuş. Bir gün, bilge bir kaplumbağa Nisan'a yaklaşmış ve sormuş: 'Neden bu kadar düşüncelisin, küçük nehir?' Nisan, 'Herkesin bir adı var ama kimse benim adımı bilmiyor. Adımı öğrenmek istiyorum!' demiş. Kaplumbağa gülümsemiş: 'O zaman sen de kendi adını yazmayı öğrenmelisin. Böylece herkese gösterebilirsin!'
Nisan, kaplumbağanın önerisiyle çok heyecanlanmış. Hemen yola koyulmuş ve adının ilk harfi olan 'N'yi aramaya başlamış. Önce söğüt ağacının dallarına bakmış: 'Acaba dallar 'N' harfine benziyor mu?' Ama dallar daha çok 'V' gibiymiş. Sonra bir çiftçinin tarlasındaki patika yollara bakmış, onlar da 'Y' harfi gibiymiş. Nisan biraz üzülmüş. Tam o sırada, suyun üzerinde yüzen iki tane uzun, düz dalga görmüş. Bir de ortada eğik bir dalga varmış. Dalgalar birleşince... İşte bu! Tam bir 'N' harfi olmuş! Nisan sevinçle 'Bulduum! İlk harfim 'N'!' diye bağırmış. Suyunu hafifçe dalgalandırarak, bu harfi oluşturmayı defalarca denemiş. Balıklar da ona yardım etmiş, 'N' şeklinde yüzmeye çalışmışlar.
Sıra ikinci harfe, 'İ'ye gelmiş. Bu daha kolay olacakmış gibi görünüyormuş çünkü 'İ' dümdüz bir çizgiymiş. Nisan, suyunu uzun ve ince bir şekilde akıtarak düz bir çizgi yapmaya çalışmış. Ama nehrin yatağı biraz kıvrımlı olduğu için hep eğri büğrü oluyormuş. 'Nasıl düz duracak bu?' diye düşünürken, uzun bacaklı bir balıkçıl kuşu gelmiş. 'Benim bacaklarım dümdüz, belki sana yardım edebilirim' demiş. Balıkçıl, nehrin kenarına geçmiş ve uzun bacağını göstermiş. Nisan, balıkçılın bacağını örnek alarak suyunu dikkatle yönlendirmiş. Sonunda ince, düz bir 'İ' harfi oluşturmayı başarmış! Üstüne minik bir dalgacıkla noktayı da koymuş. 'İşte bu! İkinci harfim de tamam!' diye sevinmiş. Artık 'Nİ' yazabiliyormuş.
Üçüncü harf 'S' biraz daha zormuş. Çünkü 'S' kıvrım kıvrım bir harfmiş, tıpkı yılan gibi. Nisan, suyunu sağa sola kıvırmaya çalışmış ama hepsi birbirine karışmış. O sırada, nehrin kenarında oynayan minik bir yılan görmüş. Yılan kıvrıla kıvrıla 'S' şeklinde hareket ediyormuş. Nisan, yılana 'Merhaba! Senin kıvrımların çok güzel, bana 'S' harfini yapmayı öğretir misin?' diye sormuş. Yılan sevinçle kabul etmiş ve yavaş yavaş kıvrılarak mükemmel bir 'S' şekli göstermiş. Nisan dikkatle izlemiş ve suyunu tam da aynı şekilde kıvırmayı denemiş. İlk denemede biraz çarpık olmuş, ikincide daha iyi, üçüncü denemede ise harika bir 'S' oluşturmuş! Artık 'NİS' yazabiliyormuş. Yılan, 'Harika oldu!' diyerek onu kutlamış.
Son harf 'A'ya gelmiş. 'A' üçgen gibiymiş, biraz karışık görünüyormuş. Nisan, 'Nasıl yapacağım bunu?' diye düşünürken, uzaktan iki tane kunduz görmüş. Kunduzlar ağaç dallarıyla bir şey inşa ediyormuş. Yanlarına gidip sormuş: 'Siz üçgen yapmayı biliyor musunuz?' Kunduzlar gülümsemiş: 'Tabii! Barajımızın kenarları hep üçgen şeklinde olur.' Hemen nehre, 'A' harfinin nasıl yapılacağını göstermişler: Önce soldan sağa eğik bir çizgi, sonra sağdan sola eğik bir çizgi, en son ortada yatay bir çizgi. Nisan, kunduzların yardımıyla suyunu önce bir eğik çizgi, sonra diğer eğik çizgi şeklinde akıtmış. Ortaya da minik bir dalgayla yatay çizgiyi eklemiş. İşte! Mükemmel bir 'A' harfi! Artık tüm adını yazabiliyormuş: NİSAN!
Nisan, adının tüm harflerini öğrendiği için o kadar mutluymuş ki, suyu sevinçten pırıl pırıl parlıyormuş. Hemen bütün hayvanları ve nehrin kenarından geçen insanları çağırmış. Suyunun üzerinde kocaman harflerle 'NİSAN' yazmış. İnsanlar hayretle bakmış: 'Demek senin adın Nisan'mış! Ne kadar güzel bir adın var!' Hayvanlar da sevinçle zıplamış: 'Artık seni doğru adınla çağırabileceğiz!' O günden sonra herkes onu 'Nisan Nehri' diye çağırmaya başlamış. Nisan da bazen suyuyla harfler yazar, bazen de diğer nehirlere ve derelere adlarını yazmayı öğretirmiş. Bilge kaplumbağa bir gün yine gelmiş ve sormuş: 'Adını yazmayı öğrenmek nasıl bir duygu?' Nisan, mutlulukla cevap vermiş: 'Kendimi daha çok seviyorum ve herkes beni tanıyabiliyor. Öğrenmek ne kadar güzelmiş!' Ve Nisan Nehri, harflerle dans ederek akmaya devam etmiş.