Bir zamanlar, Ormanlar Diyarı'nda yaşayan minik bir sincap varmış. Adı Fındık'mış. Fındık, diğer sincap arkadaşlarından biraz farklıymış. Çünkü o, uçmak için kanatlara ihtiyaç duymadığını düşünürmüş. Her gün ağaçların tepesine tırmanır, rüzgarın sesini dinler ve 'Keşke bulutlara dokunabilsem!' diye hayal kurarmış. Bir gün, en yaşlı ve bilge meşe ağacı olan Palamut Dede, Fındık'ın bu hayalini duymuş. 'Minik sincap,' demiş Palamut Dede, 'Uçmak için kanat gerekmez. Yüreğinde cesaret ve doğanın sana verdiği yetenekler varsa, gökyüzü senin oyun bahçen olabilir.' Fındık, bu sözleri duyunca çok şaşırmış. Acaba Palamut Dede ne demek istemişti?
Fındık, Palamut Dede'nin sözlerini düşünürken, ormanda yeni bir arkadaşla tanışmış: Rüzgar Rıza. Rıza, hafif bir esinti gibi görünürmüş ama aslında ormandaki en hızlı ve en çevik rüzgarmış. 'Senin hayalini duydum, Fındık!' demiş Rıza, 'Ben sana uçmanın sırrını gösterebilirim. Ama önce, kendi vücudunu ve ormanın sana sunduğu yardımları keşfetmelisin.' Rıza, Fındık'ı ormanda bir gezintiye çıkarmış. Ona, sarmaşıkların nasıl sallanarak ilerlediğini, yaprakların rüzgarla nasıl dans ettiğini ve hatta bazı tohumların kanatsız nasıl uçabildiğini göstermiş. Fındık, her şeyi dikkatle izlemiş ve aklında bir fikir belirmiş.
Fındık, evine döndüğünde, büyük bir heyecanla deneylere başlamış. Önce, koca bir ceviz yaprağını alıp yüksek bir daldan atlamış. Yaprak, onu yavaşça aşağı indirmiş ama uçurmamış. Sonra, incecik sarmaşıkları sallanmak için kullanmış. Bu biraz daha eğlenceliymiş ama yine de uçmak değilmiş. En sonunda, kendi kabarık kuyruğuna bakmış. 'Belki de...' diye mırıldanmış. Ertesi gün, Fındık, ormandaki en yüksek çam ağacının tepesine tırmanmış. Kalbi küt küt atıyormuş. Arkadaşları aşağıdan 'Fındık, sakın atlama!' diye bağırmışlar. Ama Fındık, Rüzgar Rıza'nın ona fısıldadığı sözleri hatırlamış: 'Güven, denge ve biraz da sıçrama!'
Fındık, derin bir nefes almış ve kendini boşluğa bırakmış. Ama düşmek yerine, muhteşem bir şey olmuş! Kabarık kuyruğunu bir yelken gibi açmış, arka ayaklarını gererek vücudunu düzleştirmiş ve rüzgarla birlikte süzülmeye başlamış. Rıza, onu nazikçe itmiş ve Fındık, ağaçların arasında zarif bir şekilde kaymış. 'Uçuyorum! Gerçekten uçuyorum!' diye sevinçle bağırmış. Kanatları olmadan, sadece kendi bedenini kullanarak ve doğanın gücünden yararlanarak, bir sincap kuş gibi süzülebiliyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar, hayranlıkla onu izlemiş. Fındık, yavaşça güvenli bir dala konmuş ve arkadaşları onu alkışlamış.
O günden sonra, Fındık'a 'Kanatsız Kanatçık' adını takmışlar. O, sadece kendi sınırlarını aşmakla kalmamış, tüm ormana ilham vermiş. Diğer sincaplara da kuyruklarını nasıl kullanacaklarını, rüzgarı nasıl dinleyeceklerini ve cesaretle nasıl sıçrayacaklarını öğretmiş. Palamut Dede, gururla gülümsemiş: 'Gördün mü? Uçmak için kanat gerekmez. Sadece kendine inanman, doğayı dinlemen ve biraz hayal gücü yeter.' Fındık, artık her gün gökyüzünde süzülüyor, bulutlara selam gönderiyor ve yeni arkadaşlara uçmanın gerçek sırrını anlatıyormuş. Ormanlar Diyarı, kanatsız da uçulabileceğini öğrenen minik kahramanıyla daha da renklenmiş.