Kış gelmişti ve her yer bembeyaz kar örtüsüyle kaplanmıştı. Küçük Ada, pencereden dışarıyı izlerken aklına harika bir fikir geldi. 'Ben bir kar dedektifi olacağım!' diye bağırdı. Hemen büyük büyükannesinden aldığı büyüteci, sıcacık kırmızı montunu ve not defterini aldı. Sokağa çıktığında her kar tanesinin birbirinden farklı olduğunu fark etti. 'Ama nasıl oluyor da hepsi farklı?' diye düşündü. İlk iş olarak, komşusu Mert'i yanına çağırdı. Mert de meraklı bir çocuktu ve hemen Ada'nın dedektif ekibine katıldı.
İki dedektif, kar tanelerini yakından incelemek için siyah bir karton aldılar. Kar yağarken, kartona düşen kristalleri büyüteçle incelediler. 'Vay canına!' diye haykırdı Mert, 'Bu kar tanesi altıgen bir çiçeğe benziyor!' Ada not defterine çizdi: 'Kar tanesi 1: Altı köşeli, dalları var.' Sonra başka bir taneyi incelediler: 'Kar tanesi 2: İncecik iğneler gibi.' Her kar tanesi gerçekten bir sanat eseri gibiydi. Ama sır hâlâ çözülmemişti: Neden hiçbiri birbirine benzemiyordu?
Tam o sırada, Ada'nın dedesi bahçede göründü. Dedesi meteoroloji meraklısıydı ve hava olayları hakkında her şeyi biliyordu. 'Dede, kar tanelerinin sırrını çözmek istiyoruz!' dedi Ada. Dedesinin gözleri ışıldadı. 'Gelin size kar laboratuvarımı göstereyim!' dedi. Eve girdiklerinde, dedesinin odasında mikroskoplar, haritalar ve bulut resimleri vardı. Dede, onlara bir damla suyun bulutlarda nasıl donarak kristalleşmeye başladığını anlattı. 'Her kar tanesi, yolculuğu sırasında farklı sıcaklık ve nemle karşılaşıyor,' diye açıkladı. 'Bu yüzden her biri kendine özgü şekillerde büyüyor.'
Ada ve Mert, dedenin anlattıklarını dinleyince çok heyecanlandılar. Dede onlara bir deney önerdi: 'Evde kendi kar kristallerimizi yapalım mı?' İki dedektif hemen kabul etti. Dede, bir tencere su kaynattı, boraks ve mavi gıda boyası ekledi. Pipetlerden ve iplerden şekiller yaparak bu sıcak suya batırdılar. Ertesi sabah, pipetlerin üzerinde mavi renkli, ışıltılı kristaller oluşmuştu! 'İşte bu!' diye sevindi Ada, 'Kar taneleri de aynen böyle, bulutlarda zamanla büyüyor!'
Artık sırrı çözmüşlerdi, ama dedektiflik görevleri bitmemişti. Ada, 'Bu bilgiyi herkesle paylaşmalıyız!' dedi. Okula gittiklerinde, öğretmenlerine kar taneleri hakkında bir sunum yaptılar. Mert, tahtaya kar kristali şekilleri çizdi. Ada ise her kar tanesinin bir parmak izi gibi özel olduğunu anlattı. Sınıf arkadaşları hayranlıkla dinledi. Öğretmenleri onlara 'Uzman Kar Dedektifleri' rozetleri taktı. O günden sonra, her kış yağan kar, onlar için sadece beyaz bir örtü değil, milyonlarca küçük sanat eseri demekti.
O akşam Ada, penceresinden yavaş yavaş yağan karları izlerken, not defterine şunları yazdı: 'Kar Dedektifi Raporu: Kar taneleri, bulutlarda başlayan muhteşem bir yolculuğun sonunda bize ulaşır. Her biri farklı koşullarda büyüdüğü için eşsizdir. Doğa, bize her kış bu gizemi hediye eder. Not: En iyi kar inceleme yöntemi, siyah eldiven veya karton kullanmaktır. Bir de sıcak çikolata eşliğinde izlemek harikadır!' Sonra defteri kapattı ve bir kar tanesinin pencere camında eriyişini izledi. Belki de her eriyen kar tanesi, bir sonraki kış yeni ve daha da güzel bir şekilde geri gelecekti.