Küçük Can, anneannesinin eski evinin tavan arasında en sevdiği yeri keşfetmişti: Tozlu rafların arasında saklı, rengarenk oyuncaklarla dolu sihirli bir atölye! Burası sadece bir oda değil, adeta kırık kalpli oyuncakların hastanesi gibiydi. Can'ın büyükbabası bir tamirciymiş ve burada oyuncakları iyileştirirmiş. Can, büyükbabasının terk ettiği minik alet çantasını bulduğunda kalbi heyecanla çarpmaya başladı. Çantanın içinde parlayan minik çekiçler, renkli iplikler, yapıştırıcılar ve en önemlisi - büyükbabasının not defteri vardı. Defterin ilk sayfasında şöyle yazıyordu: 'Her oyuncak bir çocuğun kalbi kadar değerlidir. Onları tamir ederken, sevgiyle yaklaş.'
İlk hastası, kulağı kopuk beyaz bir tavşan oldu. Pamuk adındaki bu peluş tavşan, çok üzgündü çünkü sahibi Elif onu kulağı olmadan sevemeyeceğini düşünüyordu. Can, not defterindeki talimatları dikkatle okudu: 'Önce oyuncağın yarasını temizle, sonra sevgi dikişi at.' Sevgi dikişi, özel bir dikişmiş - her ilmeğe iyi dilekler katılıyormuş. Can, Pamuk'un kulağını dikerken 'Sen çok sevileceksin, çok kucaklanacaksın' diye fısıldadı. Dikiş bittiğinde, Pamuk'un gözleri parladı ve sanki 'Teşekkür ederim' der gibi başını salladı. Can şaşırmıştı! Oyuncakların biraz sihri olduğunu hissetti.
Ertesi gün, tekerleği kırık kırmızı bir araba geldi. Tıpkı tıp tıp diye ses çıkararak ilerleyen Tıptıp, artık hareket edemiyordu ve çok mutsuzdu. Can, büyükbabasının alet çantasından minik bir tornavida çıkardı. Not defterinde yazana göre, 'Mekanik oyuncakların kalbi, tıkır tıkır işleyen parçalarındadır.' Can, Tıptıp'ın içini açtığında minik dişlileri ve yayları gördü. Kırık tekerleği çıkarıp yerine yenisini taktı. İşini bitirdiğinde Tıptıp, atölyenin içinde neşeyle tur atmaya başladı! 'Vınnn!' diye ses çıkarıyor, tekerlekleri altın tozu saçıyordu. Can gülümsedi - oyuncaklar gerçekten minik sihirli varlıklardı!
Haftalar geçtikçe, Can'ın ünü tüm mahallede yayıldı. Kolu sökülmüş bebekler, müziği susmuş müzik kutuları, rengi solmuş tahta atlar... Hepsi Can'ın sihirli atölyesinin yolunu buldu. Can her oyuncağı tamir ederken yeni bir şey öğreniyordu: Yırtık bir kitabı yapıştırmak sabır gerektiriyordu, paslanmış bir bisiklet zili özenle temizlenmeliydi, hatta bir gün pilini bitmiş uzaktan kumandalı bir helikoptere yeni pil takmayı bile öğrendi. En güzeli, tamir ettiği her oyuncakla birlikte oyuncağın hikayesini de öğrenmesiydi. Her oyuncak, bir çocuğun anısını taşıyordu sanki.
Bir gün, en zorlu vaka geldi: Yaşlı bir oyuncak ayı. Tüyleri dökülmüş, bir gözü kayıp, içindeki pamuklar görünüyordu. Adı Mızmız'mış çünkü sahibi her ağladığında onu sıkıca sararmış. Mızmız o kadar eskimişti ki, Can nasıl tamir edeceğini bilemedi. Not defterini karıştırdı, ama böyle bir vaka yoktu. Sonra aklına sihirli bir fikir geldi: Belki de bazı oyuncaklar tamir edilmekten çok, yeniden yaratılmayı hak ediyordu! Can, Mızmız'ın dökülen tüylerini topladı, kayıp gözü için annesinden parlak bir düğme aldı, yırtık yerlerine renkli yamalar dikti. Mızmız'ı tamamen 'yeniden' yarattı!
Mızmız'ın dönüşümü bittiğinde, artık Yaşlı Mızmız değil, 'Yeni Macera Ayısı' olmuştu. Can onu tamir ederken öyle çok sevgi katmıştı ki, ayıcık sanki canlanmış gibiydi. O gece, Can uykuya dalmak üzereyken, atölyeden minik ayak sesleri duydu. Merakla gidip baktığında inanılmaz bir manzarayla karşılaştı: Tamir ettiği TÜM oyuncaklar canlanmış, atölyede neşeyle oynuyorlardı! Pamuk tavşan zıplıyor, Tıptıp araba yarış yapıyor, Mızmız (artık Macera Ayısı) diğer oyuncaklara hikayeler anlatıyordu. Can'ın yaptığı tamirler sadece dışlarını değil, içlerindeki 'oyun ruhunu' da iyileştirmişti.
Ertesi sabah, Can büyük bir karar verdi. Tamir ettiği oyuncakları sahiplerine geri vermeye başladı. Pamuk'u Elif'e götürdüğünde, kızın yüzündeki mutluluk gözlerinden okunuyordu. Tıptıp'ı küçük Ali'ye verdiğinde, Ali 'Vınnn!' diye bağırarak evin içinde koşturmaya başladı. Macera Ayısı'nı ise kimsesizler yurdundaki çocuklara hediye etti. Can anladı ki, asıl sihir oyuncakları tamir etmekte değil, onları tekrar çocuklarla buluşturmaktaydı. Her tamir, bir gülümseme yaratıyordu. Her onarım, bir kalbi ısıtıyordu.
Can'ın atölyesi artık mahallenin gizli hazinesi olmuştu. Diğer çocuklar da kırık oyuncaklarını getiriyor, Can onlara nasıl tamir edeceklerini öğretiyordu. Kısa sürede 'Küçük Tamirciler Kulübü' kuruldu. Artık sadece Can değil, Ali, Elif ve diğerleri de oyuncakları iyileştiriyordu. Büyükbabasının not defterinin son sayfasında yazan sır şimdi anlam kazanmıştı: 'En iyi tamir, paylaşılan tamirdir.' Can, büyüyünce büyükbabası gibi tamirci olmaya karar verdi. Çünkü artık biliyordu ki, bazı meslekler sadece eşyaları değil, kalpleri de tamir edebilirdi. Ve o gece, yatağına uzandığında, pencerenin önünde minik bir gölge gördü - Macera Ayısı el sallıyordu, sonra yıldızların arasında kayboldu. Belki de sihir gerçekten vardı, hem de tam gözümüzün önünde.