Güneşli bir bahar sabahıydı. Ormanın en şirin sakinlerinden Kırkayak Kiki, yeni güne uyanmıştı. Her sabah yaptığı gibi, kocaman bir esneme çektikten sonra, rengarenk patiklerini giymek için dolabının önüne gitti. Ama o da ne? Dün akşam düzenli bir şekilde yerleştirdiği kırk tane patikten hiçbiri yerinde yoktu! Kiki önce şaşırdı, sonra endişelendi. 'Patiklerim nerede?' diye mırıldandı. Ayakları çıplak bir şekilde evinin önüne çıktı ve etrafa bakındı. Çimenlerin üzerinde yürümek ayaklarına gıdıklayıcı geliyordu. Hemen patiklerini bulmalıydı!
Kiki, önce en iyi arkadaşı Uğur Böceği Lila'ya gitti. Lila, bir karahindiba yaprağının üzerinde güneşleniyordu. 'Lila, patiklerimi gördün mü?' diye sordu Kiki üzgün bir sesle. Lila kanatlarını açtı ve 'Hayır Kiki, görmedim. Ama sana yardım etmek isterim!' dedi. İkisi birlikte Kiki'nin evinin etrafında aramaya başladılar. Çiçeklerin arasına baktılar, yaprakların altına göz attılar, hatta küçük taşların arkasını kontrol ettiler. Ama ne yazık ki hiçbir yerde patikler yoktu. Kiki'nin gözleri dolmaya başladı. O patikleri annesi örmüştü ve onları çok seviyordu.
Tam o sırada, bilge Baykuş Orhan ağacından seslendi: 'Kim kayıp bir şey arıyor?' Kiki başını kaldırdı ve 'Patiklerimi kaybettim Baykuş Amca' diye yanıt verdi. Baykuş Orhan, gözlüğünün üzerinden baktı ve 'Bazen kaybettiklerimiz, bizi yeni arkadaşlarla tanıştırmak için kaybolur' dedi gizemli bir şekilde. 'Neden ormanın diğer sakinlerine sormuyorsun? Belki onlar bir şey görmüştür.' Bu fikir Kiki ve Lila'ya iyi geldi. Hemen yola koyuldular. Önce Karınca Kolu'na uğradılar. Karıncalar, yapraktan bir köprü inşa ediyorlardı. 'Patiklerinizi görmedik' dediler, 'ama yolda dikkatli olun, bugün ormanda biraz telaş var!'
Kiki ve Lila, ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, bir ses duydular: 'Tık tık, tak tak!' Sesin geldiği yöne gittiklerinde, Ağaçkakan Tako'yu gördüler. Tako, bir meşe ağacına yeni bir ev oyuyordu. 'Tako, rengarenk patikler gördün mü?' diye sordu Lila. Tako çalışmayı bıraktı ve 'Renkli şeyler mi? Evet, sabah erkenden sincapın biri ağzında rengarenk bir şeylerle koşturuyordu. Sanırım sincap ailesinin yeni evine doğru gidiyordu' dedi. Kiki'nin kalbi hızla çarpmaya başladı. Belki de patiklerini sincap almıştı! İkili, teşekkür edip sincap ailesinin yaşadığı ceviz ağacına doğru yola koyuldular.
Ceviz ağacının altına vardıklarında, Sincap Sani ve dört yavrusunu gördüler. Yavrular, kocaman bir yuvarlak nesnenin üzerinde zıplıyor, kahkahalar atıyorlardı. Kiki daha yakından bakınca şaşkınlıktan nefesi kesildi. Yavru sincaplar, onun kayıp patiklerinin içinde zıplıyorlardı! Bütün patikler birbirine bağlanmış, rengarenk bir trambolin oluşturulmuştu. Sincap Sani utangaç bir şekilde yanlarına geldi: 'Çok özür dilerim! Yavrularım sabah erken bu renkli yumuşak şeyleri bulmuş. Onları çok sevdiler ve trambolin yaptılar. Sana ait olduklarını bilmiyorduk.' Kiki önce biraz üzüldü ama yavru sincapların ne kadar eğlendiğini görünce gülümsedi.
Kiki, sincap ailesine yaklaştı ve 'Bu patikler benim, ama onları bu kadar eğlenceli bir şekilde kullandığınızı görmek güzel' dedi. Yavru sincaplar trambolinden indiler ve patikleri özenle çıkardılar. En küçük sincap, Kiki'nin önüne geldi ve 'Özür dileriz. Patiklerini çok beğendik, çok yumuşaklar!' dedi. Sincap Sani, 'Belki sana bir teklifim var' diye ekledi. 'Yavrularım patiklerini çok sevdi. Sana yeni patikler örmemize yardım eder misin? Teyzem sincap çok güzel örer!' Kiki bu fikri çok sevdi. Birlikte çalışmak, tek başına patik aramaktan çok daha eğlenceli olacaktı!
Ertesi gün, ormanın en güzel köşesinde büyük bir örme partisi düzenlendi. Sincap teyze, örmeyi bilen bütün orman sakinlerini çağırmıştı. Uğur Böceği Lila ipleri taşıyor, Karınca Kolu iplik yumaklarını düzenliyor, Baykuş Orhan desenler konusunda tavsiye veriyordu. Ağaçkakan Tako da onlar için rahat bir örme alanı hazırlamıştı. Kiki ise herkese çay ikram ediyordu. Birlikte çalışırken şarkılar söylediler, hikayeler anlattılar. Kiki, patiklerini kaybettiği için üzülmek yerine, bu kadar arkadaş edindiği için mutluydu.
Birkaç gün sonra, Kiki'nin sadece kırk değil, tam seksen tane yeni patiği olmuştu! Her biri farklı desende, farklı renkteydi. En güzeli de, her patiğin üzerinde orman arkadaşlarından birinin küçük bir işareti vardı. Sincap ailesi, patiklerin yarısını aldı ve yavruları için harika bir oyun halısı yaptı. Kiki ise kalan kırk patiğiyle evine mutlu mesut döndü. O gece, yatağına uzandığında şunu düşündü: 'Bazen bir şeyi kaybetmek, yeni ve güzel şeyler kazanmanın yolunu açabilir.' Ertesi sabah uyandığında, artık sadece patiklerini değil, bir sürü yeni arkadaşını da bulmuş olduğunu biliyordu. Orman, işbirliği ve dostluk sayesinde her zamankinden daha renkli görünüyordu.