Ormanın en sevimli sakinlerinden biri olan Kirpi Piko, sırtındaki dikenleriyle ünlüydü. Ama onun bir sırrı vardı: Her dokunduğu şey rengarenk çiçeklere dönüşüyordu! Bir sabah uyandığında, patisini yanlışlıkla taşın üzerine koydu ve taş anında minik menekşelere büründü. Piko hem şaşırdı hem de mutlu oldu. Bu özel gücünü keşfettiği gün, ormanda neşeyle gezmeye başladı. Kuru bir dalı dokununca pembe güller açtı, eski bir kütüğe değince sarı papatyalar filizlendi. Orman sakinleri bu mucizeyi görünce hayretler içinde kaldılar.
Ancak Piko'nun gücü bazen karışıklığa neden oluyordu. Bir gün, sincap dostu Cemil'in fındıklarına dokununca, fındıklar leylak çiçeklerine dönüştü! Cemil biraz üzüldü ama Piko hemen özür diledi ve ona yeni fındıklar bulmak için yardım etti. Bu olaydan sonra Piko, gücünü dikkatli kullanmayı öğrendi. Sadece cansız ve kuru şeylere dokunmaya karar verdi. Ormandaki çorak alanları, kuru ağaçları ve solmuş bitkileri canlandırmaya başladı. Her yer rengarenk çiçeklerle doldu. Kelebekler, arılar ve kuşlar bu çiçeklere akın etti, orman daha da canlı bir yer haline geldi.
Bir sonbahar günü, yaşlı bir meşe ağacı Piko'ya yaklaştı. 'Sevgili Piko,' dedi hüzünlü bir sesle, 'yapraklarım dökülüyor ve dallarım giderek kuruyor. Baharda tekrar canlanabilir miyim?' Piko hemen harekete geçti. Yavaşça meşe ağacının gövdesine dokundu. İlk başta bir şey olmadı, ama birkaç dakika sonra, dallardan minik tomurcuklar filizlenmeye başladı! Tomurcuklar açılıp beyaz çiçeklere dönüştü. Meşe ağacı gözyaşları içinde teşekkür etti. Bu olay ormanda duyulunca, diğer yaşlı ağaçlar da Piko'dan yardım istedi. Piko, tüm ormanı canlandırmak için seve seve çalıştı.
Kış geldiğinde, Piko'nun gücü bir sınavla karşılaştı. Kar ormanı beyaz bir örtüyle kaplamıştı ve çiçeklerin çoğu solmuştu. Küçük tavşan Lale üşüyordu ve annesi hasta olduğu için onu ısıtacak renkli bir şeyler arıyordu. Piko, Lale'ye yardım etmek istedi ama kara dokununca sadece kar taneleri çiçeğe dönüşüp eriyordu. Sonra aklına parlak bir fikir geldi: Lale'ye bir çiçekli battaniye yapabilirdi! Kuru yaprakları topladı, onlara dokundu ve yapraklar yumuşak, renkli çiçek kumaşlarına dönüştü. Bu kumaşlardan Lale için sıcacık bir battaniye ördüler. Lale ve annesi battaniyeye sarılınca hem ısındılar hem de mutlu oldular.
İlkbahar geri döndüğünde, Piko artık ormanın kahramanıydı. Ama o, sadece yardım etmekten mutluluk duyan mütevazı bir kirpi olarak kaldı. Orman sakinleri onun için minnettarlık partisi düzenledi. Partide Piko, herkesin önünde önemli bir karar açıkladı: 'Bu gücümü paylaşmak istiyorum!' dedi. Küçük bir dokunuşla tüm hayvanların patilerine minik çiçek tohumları yerleştirdi. Artık herkes bir şeye dokunduğunda, o şey çiçek açmasa da, toprağa düşen tohumlar sayesinde yeni çiçekler filizlenebilecekti. Orman, Piko'nun sevgisi ve bilgeliği sayesinde her zamankinden daha renkli, daha canlı ve daha dostane bir yer haline geldi. Ve Kirpi Piko, her dokunduğunu çiçeğe çeviren sihirli gücünü, tüm doğayı güzelleştirmek için kullanmaya devam etti.