Küçük bir kasabada, her akşam büyülü ışıkların yandığı bir kukla tiyatrosu vardı. Burası Gölge Tiyatrosu'ydu. Perdenin ardında, rengarenk kuklalar yaşardı: Zıpzıp adında neşeli bir tavşan, Bilge Baykuş, şarkı söylemeyi seven Mavi Kuş ve güçlü ama kibar bir aslan olan Aslan Kral. Her akşam, ustaları Mehmet Amca onları perdede oynatır, çocuklara masallar anlatırdı. Kuklalar, perdedeki gölgelerinin dans etmesini çok severdi. Ama bir gün, Zıpzıp merakla sordu: 'Acaba perdenin ötesinde neler var? Hiç gerçek dünyayı gördünüz mü?' Diğer kuklalar heyecanla bakıştı. Belki de bir macera zamanı gelmişti!
O gece, Mehmet Amca tiyatroyu kapatıp gitti. Ay ışığı pencereden süzülürken, Zıpzıp cesaretini topladı: 'Hadi kaçalım ve dünyayı görelim!' İlk başta Bilge Baykuş itiraz etti: 'Ama biz sadece kuklayız. Dışarısı bilmediğimiz bir yer.' Fakat Mavi Kuş'un şarkı söyleme isteği ve Aslan Kral'ın merakı onları ikna etti. Hep birlikte, iplerini çözdüler ve perdenin kenarından süzülüp tiyatrodan dışarı çıktılar. Soğuk taş zemin üzerinde yürümek tuhaf geliyordu. Dışarıda, yıldızlarla bezeli gökyüzü onları karşıladı. 'Vay canına!' diye fısıldadı Zıpzıp, 'Her şey bu kadar büyük mü?'
Kasabanın sessiz sokaklarında ilerlerken, ilk kez çimene bastılar. Zıpzıp sevinçle zıpladı ama birden durdu: 'Ayak izlerimiz yok! Biz hâlâ gölgeler gibiyiz.' Haklıydı; ışık olmadan, gerçek bedenleri bile yoktu. Sonra, bir kedinin miyavlaması duyuldu. Minik, siyah bir kedi onlara yaklaştı. 'Merhaba, siz yeni misiniz?' diye sordu kedi. Kuklalar şaşırdı; bir hayvan onları görebiliyordu! Bilge Baykuş açıkladı: 'Belki de dostluk, bizi gerçek kılıyor.' Mavi Kuş hemen bir şarkı söyledi ve kedinin gözleri parladı. Böylece ilk arkadaşlarını kazandılar.
Kedi onları kasaba meydanına götürdü. Orada, bir fenerin altında, yaşlı bir sokak köpeği uyuyordu. Köpek uyanıp onları görünce gülümsedi: 'Siz Gölge Tiyatrosu'nun kuklalarısınız değil mi? Ben de eskiden bir sirk köpeğiydim.' Köpek, dünyanın bazen zor olabileceğini, ama gerçek arkadaşlığın her şeyi güzelleştirdiğini anlattı. Aslan Kroyal sordu: 'Peki biz nereye aitiz?' Köpek düşündü: 'Belki de ait olduğunuz yeri, maceranız bitince anlayacaksınız.' Tam o sırada, uzaktan Mehmet Amca'nın sesi geldi. O, kuklalarını arıyordu!
Kuklalar endişelendi. Kaçmak mı yoksa geri dönmek mi? Bilge Baykuş: 'Mehmet Amca bizi özlüyor. Belki de evimiz orası.' Zıpzıp üzgündü: 'Ama artık gerçek dünyayı gördük. Perdenin ardına nasıl döneriz?' Mavi Kuş şarkı söylemeye başladı, bu sefer özlem dolu bir melodi. Şarkı, rüzgarla birlikte tiyatroya doğru uçtu. Mehmet Amca, sesi duyunca koşarak geldi. Onları görünce gözleri doldu: 'Sizi buldum! Siz benim sihirli arkadaşlarımsınız.' Kuklalar, onun sevgisini hissedince, kalplerinin ısındığını anladı. Artık sadece gölge değillerdi; sevgi onları gerçek kılmıştı.
Mehmet Amca, kuklaları nazikçe alıp tiyatrosuna götürdü. Ama bu sefer, onları perdenin ardına asmak yerine, yanına oturttu. 'Sizin maceranızı biliyorum,' dedi gülümseyerek. 'Belki de artık sadece gölge oyunu değil, gerçek bir dostluk hikayesi anlatmalıyız.' Ertesi akşam, tiyatro yine doldu. Perde açıldığında, çocuklar hem kuklaların gölgelerini hem de yanlarında oturan Mehmet Amca'yı gördü. Hikaye, kaçış ve eve dönüşle ilgiliydi. Kuklalar, perdede dans ederken, artık sadece gölge olmadıklarını biliyorlardı. Onlar, sevgiyle gerçek olmuş, özel arkadaşlardı. Ve her gece, yıldızlar onlara göz kırparak bu sırrı kutluyordu.