Sıcak bir yaz sabahı, Ela adında meraklı bir kız, büyükannesinin bahçesinde çiçek topluyordu. Aniden, havada tuhaf bir pırıltı fark etti. Işık oyunları gibi görünen bu pırıltılar, sanki görünmez bir şeyin etrafında dans ediyordu. Ela, gözlerini kısıp daha dikkatli baktığında, minik bir kelebeğin şeklini seçebildi. Ama bu sıradan bir kelebek değildi! Kanatları, güneş ışığında milyonlarca minik elmas gibi parlayan görünmez bir kelebeğe benziyordu. Kelebek, kanatlarını çırptıkça etrafa renkli ışık huzmeleri yayılıyor, çiçeklerin üzerinde dans ediyordu.
Ela, nefesini tutarak kelebeği izlemeye başladı. Kelebek, önce kırmızı güllere kondu ve kanatları kırmızı bir ışıkla parladı. Sonra mavi bir menekşeye uçtuğunda, mavi bir pırıltıya büründü. Her çiçekte farklı bir renge dönüşüyordu! 'Merhaba küçük kelebek,' diye fısıldadı Ela usulca. Kelebek, sanki onu duymuş gibi Ela'ya doğru uçtu ve tam burnunun ucunda durdu. O kadar yakındı ki, Ela kelebeğin kanatlarındaki pırıltıların aslında minik pırlantalar olduğunu görebiliyordu. Her pırlanta, gökkuşağının farklı bir rengini yansıtıyordu.
Kelebek, Ela'nın parmağına kondu ve o anda harika bir şey oldu. Kelebeğin dokunduğu yerden sıcak, mutlu bir his yayıldı Ela'nın tüm vücuduna. Kelebek, sonra bahçenin kenarına doğru uçmaya başladı, sık sık durup geriye bakarak Ela'nın kendisini takip etmesini istiyor gibiydi. Ela, kelebeği takip ederek bahçenin en uzak köşesine geldi. Burası, büyükannesinin nadiren geldiği, yabani çiçeklerle dolu küçük bir köşeydi. Kelebek, en büyük ve en renkli çiçeğin üzerine kondu ve kanatları o kadar parlak bir şekilde parladı ki, Ela gözlerini kısmak zorunda kaldı.
Çiçeğin tam ortasında, minik bir not vardı. Ela, notu dikkatlice aldı. Üzerinde 'Pırıltılı Kanatların Sırrı' yazıyordu. Notta şöyle diyordu: 'Ben Pırıltı, kanatları pırlantadan olan görünmez kelebek. Görünmezim çünkü sadece gerçekten merak eden ve doğanın güzelliklerine dikkat eden çocuklar beni görebilir. Kanatlarımdaki her pırlanta, bir iyilik veya güzel bir düşünceyle parlar. Ne kadar çok iyilik yaparsan, o kadar çok parlarım.' Ela, notu okurken Pırıltı'nın etrafında dönmeye başladığını hissetti. Kelebek, sanki onaylıyor gibi başını salladı.
Ela, o günden sonra bahçeye her geldiğinde Pırıltı'yı aradı. Bazen onu bulamadığı oluyordu, ama bunun nedenini anlamıştı. Pırıltı, sadece Ela iyi bir şey yaptığında veya güzel düşünceler düşündüğünde ortaya çıkıyordu. Bir gün komşularının hasta kedisine süt götürdüğünde, Pırıltı aniden belirivermişti. Başka bir gün, küçük kardeşine masal okuduğunda, kelebek pencerenin dışında dans ediyordu. Ela, Pırıltı'nın her görünüşünde biraz daha parlak, biraz daha renkli olduğunu fark etti.
Bir sonbahar günü, Ela bahçede yaprak toplarken Pırıltı'nın alışılmadık derecede soluk göründüğünü fark etti. 'Ne oldu Pırıltı? Hastalandın mı?' diye sordu endişeyle. Kelebek, kanatlarını yavaşça çırptı ve Ela'nın avucuna kondu. O anda, Ela'nın aklına bir fikir geldi. Belki de Pırıltı, sadece Ela'nın iyiliklerinden değil, başkalarının da iyiliklerinden güç alıyordu! Ertesi gün, Ela mahalledeki tüm çocukları bahçeye davet etti ve onlara Pırıltı'dan bahsetti. İlk başta kimse göremedi kelebeği, ama Ela onlara nasıl iyi kalpli olunacağını, doğayı nasıl seveceklerini anlattı.
Çocuklar, Ela'nın önerdiği gibi küçük iyilikler yapmaya başladılar. Kimi kuşlar için yemlik yaptı, kimi çiçek ekti, kimi de birbirine güzel sözler söyledi. Ve sonra mucize gerçekleşti. Önce bir çocuk, 'Bakın! Işıklar!' diye bağırdı. Sonra bir diğeri, 'Ben de görüyorum! Kanatları pırıl pırıl!' dedi. Yavaş yavaş tüm çocuklar Pırıltı'yı görmeye başladı. Kelebek, her çocuğun yaptığı iyilikle birlikte biraz daha parlaklaşıyor, biraz daha görünür hale geliyordu. Bahçe, Pırıltı'nın yaydığı renkli ışıklarla dolmuştu.
O günden sonra, Pırıltı artık sadece Ela'nın değil, tüm mahalle çocuklarının kelebeği oldu. Çocuklar ne zaman iyi bir şey yapsa veya güzel düşünceler düşünse, Pırıltı bir yerlerde beliriveriyordu. Bazen okul bahçesinde, bazen parkta, bazen de pencerelerinin önünde. Ela, büyükannesine bu sihirli kelebeği anlattığında, büyükannesi gülümsedi ve 'Sevgili torunum,' dedi, 'Pırıltı hep oradaydı. Sadece onu görmek için doğru gözlere ihtiyaç var. Sen ve arkadaşların, iyilik gözlüklerinizi taktınız ve şimdi sihrin keyfini çıkarıyorsunuz.' Ela, büyükannesine sarıldı ve ne kadar haklı olduğunu düşündü. Pırıltı belki görünmez bir kelebekti, ama yarattığı iyilik ve neşe herkes tarafından görülebiliyordu.