Bir zamanlar, her şeyin siyah, beyaz ve gri tonlarda olduğu tuhaf bir kasabada yaşayan Ali adında meraklı bir çocuk varmış. Bu kasabanın en ilginç özelliği, renklerin yıllar önce kaybolmuş olmasıymış. Ali, büyükannesinin anlattığı masallarda duyduğu 'kırmızı elmaların', 'mavi gökyüzünün' ve 'yeşil çimenlerin' neye benzediğini hayal ederek büyümüş. Bir gün, tavan arasında tozlu bir kutunun içinde tuhaf bir fırça bulmuş. Fırçanın sapı parlak ahşaptan yapılmış ve ucunda sanki ışıkla ıslanmış gibi parlayan tüyler varmış. Ali fırçayı eline aldığı anda, fırçanın titrediğini ve hafifçe ısındığını hissetmiş.
Merakla fırçayı duvara dokundurmuş Ali. O anda mucizevi bir şey olmuş! Fırçanın değdiği noktadan, Ali'nin hayatında hiç görmediği canlı bir turuncu renk yayılmaya başlamış, tıpkı suya atılan bir taşın oluşturduğu halkalar gibi. Ali şaşkınlıkla geri çekilmiş, ama turuncu leke orada duruyormuş, kasabanın gri duvarına neşeyle ışıldıyormuş. O gece Ali rüyasında, fırçanın kendisiyle konuştuğunu görmüş. 'Ben Renk Fırçası'yım' demiş fırça yumuşak bir sesle. 'Renkler, insanlar unuttuğu için kayboldu. Onları hatırlamak ve hissetmek için kullanılmalıyım. Senin kalbin renkleri arıyor, bu yüzden beni buldun.'
Ertesi sabah Ali, fırçayı alıp kasabanın meydanına koşmuş. İlk olarak, kasabanın üzgün görünen çeşmesini boyamaya karar vermiş. Suyun rengini nasıl hayal edeceğini düşünürken, fırça kendiliğinden maviye dönüşmüş. Ali fırçayı çeşmenin suyuna dokundurmuş ve berrak, masmavi bir su akmaya başlamış. Kasaba halkı şaşkınlıkla toplanmış. Yaşlı çınar ağacının yapraklarını yeşile boyamış Ali, sonra çiçekleri pembeye, sarıya, mora... Her dokunuşta fırça, Ali'nin hissettiği duygulara göre renk değiştiriyormuş: neşe sarı, huzur yeşil, sevgi pembe, merak mor.
Kasaba renklendikçe, insanların yüzlerinde Ali'nin hiç görmediği ifadeler belirmeye başlamış: gerçek gülümsemeler, şaşkınlık, neşe. Ancak kasabanın kenarındaki terk edilmiş değirmen hala gri ve kasvetli duruyormuş. Ali oraya gittiğinde, değirmenin kapısında oturan yaşlı bir adam görmüş. Adam, 'Renkler güzel' demiş yavaşça, 'Ama bazı anılar renklenmeye hazır değil.' Ali anlamış ki renkler sadece gözle görülmüyormuş, kalpteki duygularla da ilgiliymiş. Değirmeni boyamak yerine, adamla konuşmaya başlamış. Adam, renkler kaybolmadan önceki anılarını anlatmış. Ali, fırçayla adamın anlattığı anılardan bir resim yapmış: adamın gençliğinde sevdiğiyle izlediği günbatımını.
Resim tamamlandığında, değirmen kendiliğinden renklenmeye başlamış, ama gri değil; altın rengi günbatımı tonlarında. Yaşlı adamın gözleri dolmuş ve ilk kez gülümsemiş. O hafta, Ali tüm kasabayı dolaşmış, herkesin renklerle ilgili anılarını dinlemiş ve fırçayla o anıları görünür kılmış. Çocukların oyun alanı parlak renklere bürünmüş, pazar yeri canlanmış, hatta kasabanın kedisi bile turuncu çizgili bir kedi olmuş. Renkler yayıldıkça, insanlar birbirleriyle daha çok konuşmaya, birlikte şarkı söylemeye, dans etmeye başlamış. Renklerin sadece görmek için değil, hissetmek ve paylaşmak için olduğunu anlamışlar.
Bir ay sonra, kasaba artık sihirli bir yer haline gelmiş. Ama Ali fark etmiş ki fırçanın gücü zayıflıyormuş. O gece yine rüyasında fırçayla konuşmuş. 'Görevim tamamlanmak üzere' demiş fırça. 'Renkler artık insanların kalbinde yaşıyor. Ama sana son bir sır vereceğim: Renkler asla kaybolmaz, sadece unutulur. Hatırlamak için sihre değil, bakmaya ve hissetmeye ihtiyaç var.' Ertesi sabah Ali uyandığında, fırçanın artık sıradan bir fırça olduğunu görmüş. Ama kasaba rengarenk kalmış! Daha da güzeli, insanlar artık kendi renklerini yaratmayı öğrenmiş: bahçelerine çiçekler dikmiş, evlerini boyamış, renkli kıyafetler dikmiş. Ali, büyük bir sırrı anlamış: Asıl sihir fırçada değil, herkesin içindeymiş. Renkleri korumak için onları fark etmek, sevmek ve paylaşmak yeterliymiş.
Yıllar geçmiş, Ali büyümüş, ama kasaba hep 'Renkler Kasabası' olarak anılmış. Ali, çocuklara renklerin hikayesini anlatırmış: 'Renkler kaybolmaz, sadece bazen onları görecek gözler, hissedecek kalpler ararlar' dermiş. Eski fırçayı kasaba müzesine koymuşlar, ama asıl hazine kasabanın her yerinde yaşıyormuş: gökkuşağı gibi çiçeklerde, güneşin altın sarısında, gecenin derin mavisinde, dostlukların sıcak turuncusunda... Ve eğer bir gün bir yerin renkleri soluyor gibi görünürse, kasaba halkı şunu bilirmiş: Yapılacak tek şey, etrafa biraz daha dikkatle bakmak, güzelliği fark etmek ve paylaşmaktır. Çünkü herkesin içinde bir renk avcısı varmış, sadece onu uyandırmak gerekirmiş.