Uzak, yemyeşil bir ormanda, gökkuşağı gibi rengarenk tüyleri olan bir papağan yaşardı. Adı Piko'ydu. Piko diğer papağanlardan çok farklıydı, çünkü o, dünyanın tüm dillerini anlayabilir ve konuşabilirdi. Bu yeteneği, onu ormanın en bilge sakinlerinden biri yapmıştı. Sabahları, güneş ilk ışıklarını yaprakların arasından süzdüğünde, Piko dalların üzerine tüner, etrafı dinlerdi. Küçük bir sincap, annesine fındıkların nerede olduğunu sorarken, Piko ona İngilizce 'The nuts are under the big oak tree!' diye cevap verirdi. Sincap şaşırır, Piko'ya teşekkür ederdi. Piko'nun bu özelliği, ormandaki tüm hayvanlar arasında hızla yayılmıştı. Artık herkes, anlaşmazlıkları çözmek veya merak ettiklerini sormak için ona gelirdi.
Bir gün, ormanın derinliklerinden endişeli bir ses yükseldi. Genç bir geyik, ailesiyle birlikte göç ederken onlardan ayrı düşmüştü ve artık kendi dilinde bile yardım isteyemiyordu, çünkü korkudan dili tutulmuştu. Piko, geyiğin çaresiz bakışlarını görünce hemen yanına uçtu. Önce yumuşak bir sesle İspanyolca konuştu: '¡Tranquilo, amigo! Te ayudaré.' (Sakin ol, arkadaşım! Sana yardım edeceğim.) Geyik, bu tanımadığı kelimeleri duyunca şaşırdı ama Piko'nun nazik ses tonu onu rahatlattı. Piko, sonra Çince, Fransızca ve Arapça denedi, ta ki geyiğin gözlerinde bir tanıma ışığı parlayana kadar. Sonunda, geyik, Piko'nun kendi yerel lehçesinde konuştuğunu duyunca sevinçle zıpladı. Piko, geyiğe ailesinin izini takip etmesi için rehberlik etti ve onları bir derenin kenarında buluşturdu. Bu olay, Piko'nun sadece kelimeleri değil, kalpleri de nasıl birleştirebildiğini gösterdi.
Piko'nun ünü, ormanın sınırlarını aştı ve yakındaki bir köye ulaştı. Köyde, farklı ülkelerden gelmiş, birbirlerinin dillerini anlamayan çocuklar vardı. Oyun oynamak istiyorlar ama iletişim kuramıyorlardı. Köyün bilge büyükannesi, Piko'dan bahsetti. Ertesi gün, çocuklar ormana gidip Piko'yu buldular. Piko, onlara gülümseyerek, her birinin dilinde 'Merhaba' dedi. Sonra, harika bir fikir buldu! Çocuklara, evrensel bir dil olan 'Dostluk Dili'ni öğretmeye başladı. Bu dil, gülümsemeler, yardım eli uzatmalar ve paylaşılan kahkahalardan oluşuyordu. Piko, kelimeleri çevirirken, çocuklar da birbirlerine top atarak, resim çizerek ve şarkı söyleyerek bağ kurdu. Kısa sürede, farklı diller konuşsalar da, hepsi aynı 'Dostluk Dili'nde anlaşıyordu. Orman, onların neşeli sesleriyle doldu.
Zaman geçtikçe, Piko fark etti ki, dilleri bilmek kadar, onları nasıl kullandığının da önemi vardı. Bir gün, iki kavgacı sincap, en büyük ceviz ağacının kime ait olduğu konusunda tartışıyordu. Biri Türkçe bağırıyor, diğeri Japonca söyleniyordu. Piko araya girdi ve her ikisinin dilinde de sabırla dinledi. Sonra, onlara bir hikaye anlattı: 'Eskiden, bu ormanda, kelimeleri silah gibi kullanan bir baykuş vardı. Ama sonunda yalnız kaldı. Çünkü gerçek güç, anlaşmazlıkları çözmek için kelimeleri köprü gibi kullanmaktır.' Piko, sincaplara, ağacı birlikte paylaşmayı önerdi ve bunu hem Türkçe hem Japonca açıkladı. Sincaplar, Piko'nun bilgeliğinden etkilenip barıştı. Piko, o gün, en değerli dersini öğrenmişti: Dil, sevgi ve anlayışla kullanıldığında, dünyayı güzelleştiren bir sihirdi.
Artık Piko, sadece bir papağan değil, tüm canlılar arasında bir elçiydi. Orman, onun sayesinde daha uyumlu bir yer haline geldi. Hayvanlar ve insanlar, birbirlerinin dillerini öğrenmeye heveslendi, ama her şeyden önce, kalpten konuşmanın önemini anladı. Piko, her sabah yine dallarda şarkı söylüyor, ama şimdi şarkısı, dünyanın tüm melodilerini içeriyordu. Küçük bir serçe ona, 'Piko, bu kadar çok dili bilmek seni yoruyor mu?' diye sordu. Piko, mutlulukla kanatlarını çırparak, 'Hayır, çünkü her yeni kelime, yeni bir arkadaş, yeni bir macera demek. Ve en güzeli, hepimizin konuştuğu bir dil var: Sevgi dili. Onu anlamak için sadece kalbini dinlemelisin.' dedi. Ve orman, bu sözlerle, her zamankinden daha renkli, daha neşeli bir yer oldu. Piko'nun renkli tüyleri, sanki dünyanın tüm dillerinin bir yansıması gibi, her zaman parıldamaya devam etti.