Uzaklarda, yumuşacık pamuk şekerler gibi görünen, gökyüzünde süzülen özel bir bulut vardı. Adı Bilge Bulut'tu. Diğer bulutlar yağmur yağdırırken, o, geceleri uyuyan çocuklara dersler verirdi. Ama bu dersler, okuldaki gibi değildi. Onun dersleri, rengarenk rüyaların içine gizlenmişti. Her gece, usul usul bir kasabanın üzerine gelir, minik yıldız tozlarından oluşan sihirli bir tülü üzerine serper ve uyuyan her çocuğun rüyasına tatlı bir bilgelik yağmuru yağdırırdı.
O gece, Bilge Bulut, adı Mina olan meraklı bir kızın rüyasına konuk oldu. Mina, rüyasında kocaman, yemyeşil bir bahçede geziniyordu. Bilge Bulut, hafifçe gülümseyerek, 'Merhaba küçük kaşif,' dedi yumuşak bir sesle. 'Bugün seninle sayıların dansını izleyeceğiz.' Ve tam o anda, bahçedeki çiçekler canlandı! Bir papatya, 'Ben 1'im!' diye şarkı söyledi. Yanındaki iki lale, 'Biz 2'yiz!' diye dans etti. Üç menekşe, dört nergis derken, bütün bahçe renkli bir sayı korosuna dönüştü. Mina, gülerek çiçeklerle birlikte saymaya başladı. Bilge Bulut, 'Bak,' dedi, 'Matematik, etrafımızdaki güzelliklerin içinde saklı. Onu bulmak için sadece meraklı gözlerle bakmalısın.'
Ertesi gece, Bilge Bulut bu sefer Ali'nin rüyasına uğradı. Ali, rüyasında uçsuz bucaksız bir okyanusun kıyısındaydı. 'Harflerle tanışmak ister misin?' diye fısıldadı Bilge Bulut. Dalgalar sahile vurdukça, köpükler harflere dönüşüyordu. 'A' dalgası, bir kayık gibi süzüldü. 'B' dalgası, bir balina gibi şarkı söyledi. Ali, heyecanla kumun üzerine parmağıyla bu harfleri çizmeye başladı. Bilge Bulut, 'Her harf, sihirli bir anahtardır,' diye anlattı. 'Onları bir araya getirdiğinde, dünyaları keşfedebilir, en güzel hikayeleri okuyabilirsin.' Ali, harflerin dansını izlerken, okumayı öğrenmenin ne kadar eğlenceli olabileceğini fark etti.
Bir başka gece, Bilge Bulut, utangaç Ece'yi ziyaret etti. Ece'nin rüyası, sessiz bir ormandı. 'En önemli ders bazen sessizlikte saklıdır,' dedi Bilge Bulut. Ormandaki hayvanlar usulca yaklaştı. Bir sincap, Ece'ye bir ceviz verdi. Bir ceylan, nazikçe başını eğdi. Küçük bir kuş, onun omzuna konup şarkı mırıldandı. Bilge Bulut, 'Doğayı dinlemek, paylaşmayı ve nazik olmayı öğretir,' diye açıkladı. 'Tüm canlılar, bu dünyayı birlikte paylaşıyor. Onlara saygı duymak, kocaman bir yüreğin olduğunu gösterir.' Ece, kalbinin sıcacık dolduğunu hissetti ve ormandaki dostlarına sarılmak istedi.
Geceler geçtikçe, kasabadaki tüm çocukların rüyaları renklendi. Kimi yıldızlarla geometri şekilleri çizdi, kimi bulutlarla şekilleri tahmin etme oyunu oynadı. Bilge Bulut asla onlara 'Çalış!' demedi. Sadece, öğrenmenin bir macera, keşfetmenin bir zevk olduğunu gösterdi. Her sabah uyandıklarında, çocukların yanakları pembe, gözleri parıldıyordu. Okula koşarken, 'Dün rüyamda gezegenleri saydım!' ya da 'Rüyamda bir ağacın nasıl büyüdüğünü gördüm!' diye heyecanla anlatıyorlardı. Öğretmenleri şaşkındı, çünkü çocuklar dersleri artık daha merakla dinliyor, sorular soruyorlardı.
Bir gece, Bilge Bulut, tüm çocukların ortak bir rüyasını ziyaret etti. Onları, gökyüzünde yıldızlardan oluşmuş kocaman bir sınıfta topladı. 'En değerli bilgi,' dedi, 'sizin merakınız ve iyi kalbinizdir. Ben sadece, içinizdeki ışığı birazcık parlattım. Asıl sihir, sizin öğrenme sevginizde.' Çocuklar, Bilge Bulut'a teşekkür etmek için, rüyalarında topladıkları renkli hayalleri ona hediye ettiler. Bilge Bulut, bu hayalleri öyle sevdi ki, onları gökyüzüne serpti. Ertesi sabah, herkes gökyüzünde rengarenk bir gökkuşağı gördü. Bu, Bilge Bulut'un onlara vedası ve aynı zamanda bir sözüydü: 'Merak etmeye devam edin, ben her zaman rüyalarınızda olacağım.' Ve öyle de oldu. Bilge Bulut, hâlâ geceleri, usul usul dolaşır ve uyuyan her çocuğun yastığına bir parça bilgelik, bir tutam neşe bırakır. Çünkü o, en tatlı derslerin, en tatlı rüyalarda saklı olduğunu çok iyi bilir.