Elif ve Can, her gece aynı odada uyuyan iki kardeşti. Elif sekiz yaşında, hayalperest ve renkli düşler görmeyi seven bir kızdı. Can ise beş yaşında, meraklı ve maceracı bir çocuktu. Bir gece, odalarında garip bir şey oldu. Pencereden içeri gümüşi bir ay ışığı süzüldü ve iki kardeşin üzerine düştü. Tam o sırada, Elif'in rüyasında gördüğü uçan atlar ile Can'ın rüyasındaki trenler birbirine karışmaya başladı. Rüyalar, odanın ortasında renkli bir bulut gibi toplandı ve hafifçe parıldadı.
Sabah olduğunda, Elif ve Can aynı anda uyandılar ve birbirlerine garip bakışlar attılar. 'Ben gece uçan bir trende seyahat ettim!' dedi Can heyecanla. Elif şaşırdı, 'Ben de pembe bir ata binmiştim ama trenden sesler duyuyordum!' İkisi de rüyalarının birbirine karıştığını fark etti. Annesi onlara kahvaltı hazırlarken, 'Çocuklar, bugün çok tuhaf görünüyorsunuz,' dedi. Kardeşler gülümsedi ve bu gizemi çözmeye karar verdiler. Odalarına döndüklerinde, yastıklarının altında küçük, parlak bir taş buldular. Taş, rüya gibi yumuşak bir ışık yayıyordu.
Elif taşı eline aldı ve 'Belki bu, rüyalarımızı birleştiren sihirli bir şeydir,' dedi. Can merakla, 'Peki nasıl çalışıyor?' Diye sordu. Taşa dokunduklarında, odada aniden renkli sisler belirdi ve onları hayal dünyasına çekti. Kendilerini 'Rüya Ormanı' adını verdikleri bir yerde buldular. Burada, Elif'in rüyasındaki konuşan çiçekler ile Can'ın rüyasındaki oyuncak robotlar bir arada yaşıyordu. Ormanın rehberi, bilge bir baykuş olan Pırıltı, onlara yaklaştı ve 'Hoş geldiniz, rüya kâşifleri! Taşınız, rüyalarınızı paylaşmanızı sağlayan bir geçittir,' diye açıkladı.
Pırıltı, onlara Rüya Ormanı'nın kurallarını anlattı: 'Rüyalarınız karıştığında, birlikte hayal kurarak dünyayı daha güzel yapabilirsiniz. Ama dikkat edin, korkularınız da karışabilir.' Elif ve Can, ormanda gezerken, Elif'in hayal ettiği şeker evler ile Can'ın hayal ettiği uzay gemilerini birleştirdiler ve 'Şeker Uzay İstasyonu'nu yarattılar. Burada, çikolatadan yapılmış gezegenler ve sakızlı yıldızlar vardı. Birlikte oynayarak, rüyalarının ne kadar eğlenceli olabileceğini keşfettiler. Ancak, aniden Can'ın rüyasındaki küçük bir canavar belirdi ve etrafı karartmaya başladı.
Can korktu, ama Elif onun elini tuttu ve 'Korkma, birlikte düşünelim,' dedi. Elif, rüyasındaki sihirli müziği hatırladı ve mırıldanmaya başladı. Can da ona katıldı ve müzik, canavarın üzerine renkli notalar gönderdi. Canavar, yavaş yavaş küçüldü ve sevimli bir oyuncağa dönüştü. Pırıltı baykuş, onları izlerken gururla gülümsedi. 'İşte bu, rüyalarınızı paylaşmanın gücü! Korkularınızı birlikte yenebilirsiniz,' dedi. Kardeşler, bu maceradan sonra daha da güçlü bir bağ hissettiler ve taşın ışığı daha parlak hale geldi.
Rüya Ormanı'ndan ayrılmadan önce, Pırıltı onlara bir öğüt verdi: 'Bu taşı saklayın ve her gece yastıklarınızın altına koyun. Rüyalarınızı paylaşarak, birbirinizi daha iyi anlayacaksınız.' Elif ve Can, taşa teşekkür ederek evlerine döndüler. O gece, yine aynı odada uyudular ve bu kez bilinçli olarak rüyalarını birleştirdiler. Elif, Can'a uçmayı öğretirken, Can da Elif'e trenlerle ilgili şarkılar söyledi. Sabah uyandıklarında, annelerine gidip 'Artık rüyalarımızı paylaşıyoruz!' diye sevinçle anlattılar. Anne onları kucakladı ve 'Ne güzel, böylece her zaman birbirinize destek olursunuz,' dedi.
Zaman geçtikçe, Elif ve Can'ın rüya maceraları devam etti. Bazen okyanuslarda yüzen bulutlar hayal ettiler, bazen de kitaplardan fırlayan kahramanlarla oynadılar. Taş, onların özel bir sırrı oldu ve kimseye anlatmadılar. Okulda, arkadaşlarına hayal güçlerini kullanarak hikâyeler anlattılar ve herkes onlara hayran kaldı. Bir gece, Pırıltı baykuş rüyalarında ziyaretlerine geldi ve 'Artık rüya ustaları oldunuz. Unutmayın, hayallerinizi paylaşmak dünyayı daha renkli yapar,' dedi. Kardeşler, bunu asla unutmadı ve her gece birlikte güzel rüyalar görmeye devam ettiler.