Uyku Ülkesi'nde, her gece çocuklar gözlerini kapattığında harikalar başlardı. Bu diyarda, Rüya Fırçası adında sihirli bir fırça yaşardı. Fırçanın özel bir yeteneği vardı: Rüyaları boyamak! O, gümüş bir sapı ve yumuşacık, ışıldayan kılları olan sıradan bir fırça gibi görünürdü ama aslında her çocuğun rüyasına renk katmak için gece boyunca çalışırdı. Fırça, Rüya Bulutları'nın arasında süzülür, hangi çocuğun ne tür bir rüya göreceğine karar verirdi. Kimi zaman mavi bulutları pembeye boyayarak mutluluk rüyaları hazırlardı, kimi zaman yeşil ve turuncuya boyayarak macera rüyaları yaratırdı.
Bir gece, küçük Ela uykuya dalmakta zorlanıyordu. Penceresinden parlayan yıldızları izlerken içini bir hüzün kaplamıştı. O gün okulda resim yarışmasında istediği gibi boyayamamıştı ve hayal kırıklığına uğramıştı. Rüya Fırçası, Ela'nın penceresinden süzülen üzüntülü ışıltıyı fark etti. Hemen yanına uçtu ve Ela'nın rüya bulutuna dokundu. Fırça, önce bulutu soluk griye boyamaya başladı ama sonra durdu. 'Hayır,' diye fısıldadı kendi kendine, 'Ela'nın özel bir rüyaya ihtiyacı var.' Bunun üzerine tüm renklerini toplayıp bulutu boyamaya karar verdi.
Rüya Fırçası, ilk önce bulutun kenarlarına altın sarısı rengiyle dokundu. Bu renk, güneşin sıcaklığını ve umudu temsil ediyordu. Sonra ortasına turkuaz mavisi sürdü - bu renk sakinlik ve huzur getirirdi. Fırça, mor rengiyle buluta desenler çizdi, pembeyle çiçekler ekledi. En sonunda, bulutun merkezine parlak bir gümüş nokta koydu ki Ela'nın rüyasında ışık saçsın. Boyama işi bittiğinde, bulut gökyüzündeki en renkli, en canlı rüya bulutuna dönüşmüştü. Fırça, hafifçe buluta üfledi ve rüya Ela'ya doğru yavaşça süzülmeye başladı.
O gece Ela, hayatında gördüğü en güzel rüyayı gördü. Rüyasında, dev bir resim defterinin içindeydi ve elinde sihirli bir fırça vardı. Ne dokunsa renkleniyor, ne çizse canlanıyordu. Önce maviyle gökyüzünü çizdi - mavi hemen gerçek bir gökyüzüne dönüştü. Sonra yeşille ağaçları çizdi - ağaçlar hemen büyüyüp yapraklarını açtı. Ela, pembe kelebekler, turuncu balıklar, mor çiçekler çizdi. Her şey canlanıyor ve etrafında dans ediyordu. Rüyasında kendini özgür ve yaratıcı hissediyordu. Sabah uyandığında, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle gözlerini açtı. Kalbi neşeyle doluydu ve resim yapma isteği geri gelmişti.
Ertesi gün okulda, Ela resim defterini önüne koydu ve hiç düşünmeden fırçasını renklere batırmaya başladı. Rüyasındaki gibi özgürce çiziyor, renkleri karıştırıyor, desenler yaratıyordu. Öğretmeni yanına geldiğinde şaşkınlıkla 'Ela, bu harika! Renkler nasıl da canlı ve neşeli!' dedi. Ela gülümsedi ve 'Rüyamdan ilham aldım,' diye cevap verdi. O günden sonra, Ela her gece renkli rüyalar görmeye başladı. Rüya Fırçası, onun bulutlarını özenle boyamaya devam etti. Ela da gündüzleri resim yaparak, geceleri gördüğü renkli rüyaları kağıda döktü. Hatta diğer çocuklara da resim yapmayı sevdirdi ve sınıfının duvarları rengarenk resimlerle doldu.
Rüya Fırçası'nın işi sadece Ela ile bitmemişti. O, her gece dünyadaki tüm çocukların rüya bulutlarını boyamak için çalışıyordu. Üzgün çocukların bulutlarına neşe renkleri katıyor, korkan çocukların bulutlarına cesaret renkleri sürüyor, yalnız hisseden çocukların bulutlarına dostluk renkleri ekliyordu. Fırça, en büyük sırrını asla açıklamadı: Onun boyaları asla bitmezdi çünkü her çocuğun hayal gücünden besleniyordu. Çocuklar ne kadar çok hayal kurarsa, fırçanın renkleri o kadar canlı oluyordu. Ve böylece, Rüya Fırçası ile çocuklar arasında güzel bir döngü oluştu: Fırça onlara ilham veriyor, onlar da fırçaya renk katıyordu. Uyku Ülkesi, her gece rengarenk rüyalarla ışıldamaya devam etti.