Leylak Sokağı'nda herkes uyuduğunda, gökyüzünde özel bir tren belirirdi. Bu, Rüya Treni'ydi! Tren, parlak yıldızlardan ve gümüş ay ışığından yapılmıştı. Pencereleri balon gibi renkliydi: pembe, mavi, mor ve altın sarısı. Her gece, tren mahallenin üzerinde durur ve çocukların rüyalarını toplardı. Trenin makinisti Bay Uykukuşu, şapkasının altından çıkan minik yıldızlarla treni yönetirdi. 'Tık tık tık!' diye ses çıkarırdı tren, rüyaları taşımaya hazırlanırken.
Bir gece, Ela uyandı ve pencereden baktı. Rüya Treni'ni gördü! Trenin pencerelerinde hareket eden görüntüler vardı: birinde uçan filler, diğerinde konuşan çiçekler. Ela, pijamalarını giyip sessizce dışarı çıktı. Tren alçaldı ve kapısı açıldı. İçeriden yumuşak bir müzik geliyordu. 'Merhaba küçük dostum,' dedi Bay Uykukuşu. 'Rüyalarımız bugün biraz karıştı. Yardım edebilir misin?' Ela, heyecanla trene bindi.
Trenin içi, dev bir kütüphaneye benziyordu. Raflarda cam küreler vardı ve her kürenin içinde bir rüya hareket ediyordu. Ancak bazı küreler kararmıştı. 'Bak,' dedi Bay Uykukuşu. 'Leylak Sokağı'ndaki herkes son üç gecedir aynı rüyayı görüyor: dev bir saat kulesi ve durmuş bir saat. Rüyalar tekrarlanınca enerjileri azalıyor.' Ela, kararmış bir küreyi eline aldı. İçinde gerçekten de kocaman bir saat kulesi vardı ve saatin akrep ile yelkovanı hareket etmiyordu.
Ela, 'Belki de saat, bir şeyi hatırlatmamızı istiyordur?' diye düşündü. Bay Uykukuşu, 'Harika bir fikir!' dedi. Tren, mahallenin rüya haritasını gösteren özel bir ekran açtı. Ekranda, her evden çıkan renkli rüya iplikleri görünüyordu ve hepsi saat kulesinde düğümlenmişti. 'Rüyalar bize bir mesaj veriyor,' dedi Ela. 'Acaba mahallede unuttuğumuz özel bir zaman mı var?' O anda, trenin penceresinden dışarı baktıklarında, gerçek mahalledeki eski oyun parkının ışıldadığını gördüler.
Ela ve Bay Uykukuşu, Rüya Treni'ni oyun parkına yönlendirdi. Park, ay ışığında parlıyordu. Salıncaklar kendi kendine sallanıyor, tahterevalli inip kalkıyordu. Parkın ortasındaki kum havuzunda, parlak bir şey ışık saçıyordu. Ela kumları eşelediğinde, eski bir saat buldu. Saatin arkasında yazı vardı: 'Leylak Sokağı Çocuk Bayramı, her yıl bu saatte kutlanır.' Ela, 'Bunu tamamen unutmuşuz!' dedi. 'Büyüklerimiz, bu parkta her yıl özel bir bayram yaparlarmış.'
Ela, saati Rüya Treni'ne getirdi. Bay Uykukuşu, 'Rüyalar, bu özel günü hatırlamamız için bize işaret gönderiyormuş!' dedi. Saati, trenin özel bir bölmesine yerleştirdiler. O anda, tüm kararmış rüya küreleri parlamaya başladı! Saat kulesi rüyası değişti: şimdi kule, rengarenk bayraklarla süslüydü ve saatin akrep ile yelkovanı neşeyle dönüyordu. Kürelerin içinde çocukların oynadığı, müzik çaldığı ve herkesin güldüğü yeni rüyalar belirdi.
Ela, evine döndüğünde sabah olmak üzereydi. Bay Uykukuşu, 'Artık herkes farklı ve güzel rüyalar görecek,' dedi. 'Ve sen, Leylak Sokağı'nın Çocuk Bayramı'nı yeniden canlandırmayı hatırladın.' Ertesi sabah, Ela uyandığında annesine rüyasını anlattı. Annesi gözleri parlaya, 'Ama bu bir rüya değil, gerçek bir anı!' dedi. Sandıktan eski fotoğraflar çıkardı. Fotoğraflarda, parkta kutlama yapan çocuklar vardı. O gün, mahalleli toplandı ve unutulan Çocuk Bayramı'nı yeniden kutlamaya karar verdi.
O gece, Ela penceresinden baktı. Rüya Treni yine gelmişti, ama bu sefer pencereleri çok daha renkli ve canlıydı. Her pencerede farklı bir mutluluk rüyası vardı: birlikte şarkı söyleyen aileler, yıldızların altında piknik yapanlar, bulutlarda zıplayan çocuklar... Bay Uykukuşu, trenden el salladı. Artık Leylak Sokağı'nda her gece farklı rüyalar taşınıyordu. Ve bir daha asla rüyalar kararmadı, çünkü mahalle, birlikte mutlu anılar yaratmayı asla unutmadı.