Lina, küçük bir kasabada yaşayan meraklı ve neşeli bir kızdı. Onu diğer çocuklardan farklı kılan bir yeteneği vardı: Rüzgârla konuşabiliyordu! Bu yeteneği ilk kez, dört yaşındayken bahçede oynarken keşfetmişti. Hafif bir esinti, saçlarını okşamış ve Lina, 'Merhaba!' demişti. O anda, rüzgâr yanıt vermiş gibi gelmişti ona; yaprakların hışırtısı, kuşların cıvıltısına karışan tatlı bir fısıltıya dönüşmüştü. Annesi bunu hayal gücü olarak görse de, Lina her gün rüzgârla sohbet etmeye başladı. Ona 'Rüzgâr Dostum' adını takmıştı. Rüzgâr, bazen şakacı, bazen sakin, bazen de heyecanlıydı. Lina'ya uzak diyarlardan haberler getirir, çiçeklerin kokularını taşır, bulutları dans ettirirdi.
Bir sonbahar günü, Lina okuldan dönerken, rüzgâr alışılmadık bir şekilde hızlandı ve telaşlı bir fısıltıyla konuştu: 'Lina, yardımına ihtiyacım var! Uzak tepedeki yaşlı çınar ağacı üzgün. Yapraklarını döküyor ama bu mevsimden değil. Onun sırrını biliyorum ama senin yardımın olmadan çözemem.' Lina şaşırdı; rüzgâr hiç bu kadar ciddi olmamıştı. Hemen annesinden izin alıp, rüzgârın rehberliğinde tepeye doğru yola koyuldu. Rüzgâr, yolu göstermek için önünde dans ediyor, yaprakları sağa sola savuruyordu. Yolda, minik bir sincap ve birkaç kuşla karşılaştı. Onlara durumu anlatınca, onlar da yardım etmek için peşine takıldı. Sincap, 'Ben ağaçlara tırmanabilirim!' diye cıvıldadı. Kuşlar ise, 'Biz yukarıdan bakabiliriz!' dedi. Lina, doğanın ne kadar yardımsever olduğunu düşünerek gülümsedi.
Tepeye vardıklarında, yaşlı çınar ağacını gördüler. Gerçekten de yaprakları sararmış ve dökülüyordu, oysa sonbaharın başındaydılar. Ağaç, hüzünlü bir şekilde dallarını sallıyordu. Lina, ağacın gövdesine yaklaştı ve elini dokundurdu. Rüzgâr, Lina'nın kulağına fısıldadı: 'Çınar, köklerinin yakınında sıkışmış minik bir kirpi yavrusu olduğunu söylüyor. Kirpi, annesini kaybetmiş ve korkudan hareket edemiyor. Ağaç, onu incitmemek için köklerini oynatamıyor, bu yüzden stres yapıyor ve yapraklarını döküyor.' Lina hemen harekete geçti. Sincap, ağacın köklerine doğru koştu ve küçük kirpiyi gördü. Kuşlar, annesini aramak için uçtu. Lina, yavaşça kirpiyi kucakladı ve onu güvenli bir yere taşıdı. Kirpi, top halinde duruyordu ama Lina'nın nazik dokunuşuyla açıldı.
Tam o sırada, kuşlar annesini bulup getirdi! Kirpi anne, yavrusunu görünce sevinçle yanına koştu. İkisi, mutlu bir şekilde ormandaki yuvalarına doğru gittiler. Yaşlı çınar ağacı, hemen rahatladı. Dallarını neşeyle salladı ve yaprak dökmesi durdu. Hatta, birkaç yeni yeşil filiz bile verdi. Rüzgâr, keyifle eserek Lina'yı kucakladı: 'Teşekkür ederim, Lina! Doğa, senin gibi duyarlı kalpler sayesinde güzelleşiyor.' Lina, bu maceradan çok etkilenmişti. Artık rüzgârla sadece sohbet etmekle kalmıyor, onunla birlikte doğadaki diğer canlılara da yardım ediyordu. Kasaba halkı, Lina'nın bu özel yeteneğini öğrendi ve onu daha çok sevdi. Lina, rüzgârın aslında herkesin duyabileceği bir dil olduğunu anladı; sadece kalbini açıp dinlemek gerekiyordu. O günden sonra, rüzgârla konuşmak onun için bir oyundan çok, doğayla kurduğu bir dostluk köprüsü haline geldi.