Bir zamanlar, gürültülü bir şelalenin yanında yaşayan küçük bir yankı vardı. Bu yankı, adı Yankıcık olan, yumuşak ve titreşen bir ışıktan oluşuyordu. Yankıcık, her gün insanların ve hayvanların seslerini tekrarlardı ama kendi sesinin nasıl olduğunu hiç bilmezdi. 'Acaba benim sesim nasıl bir şey?' diye düşünürdü sürekli. Ormandaki arkadaşları, sincap Cıvıltı ve kuş Cikcik, onun bu merakını görünce, 'Belki de senin sesin, senin özel bir parçan. Onu bulmak için bir yolculuğa çıkmalısın,' dediler. Yankıcık, bu fikri çok sevdi ve ertesi sabah, kendi sesini aramak için ormanın derinliklerine doğru yola koyuldu.
Yankıcık, ilk olarak, yaprakların hışırtısını dinlemek için dev bir meşe ağacının yanına gitti. Rüzgar esiyor, yapraklar 'Hışır hışır' diye ses çıkarıyordu. Yankıcık, hemen bu sesi tekrarlamaya çalıştı: 'Hışır hışır!' Ama bu, onun kendi sesi değil, sadece bir yansımaydı. Biraz hayal kırıklığına uğramıştı. Sonra, bir dere kenarına gitti. Su, taşların üzerinden akarken 'Şırıl şırıl' diye şarkı söylüyordu. Yankıcık yine tekrarladı: 'Şırıl şırıl!' Ama bu da başkasının sesiydi. Kendi sesini bulamamanın üzüntüsüyle, ormanda yavaşça ilerlemeye devam etti. Yolda, bir tavşanla karşılaştı. Tavşan, 'Merhaba Yankıcık! Neden böyle düşünceli görünüyorsun?' diye sordu. Yankıcık, hikayesini anlatınca, tavşan gülümseyerek, 'Belki de senin sesin, senin içinde saklı. Onu duymak için biraz sessizliğe ihtiyacın var,' dedi.
Tavşanın tavsiyesini dinleyen Yankıcık, ormanın en sakin köşesine, gizli bir çayırlığa gitti. Burası, rengarenk çiçeklerle doluydu ve etrafında sadece uğultulu arıların sesi vardı. Yankıcık, bir çiçeğin üzerine oturdu, gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. İlk kez, hiçbir sesi tekrarlamadan, sadece kendi varlığını hissetmeye çalıştı. İçinden gelen hafif bir titreşim duydu: bu, kalp atışı gibi yumuşak ve düzenli bir sesti. 'Vız vız,' diye mırıldandı kendi kendine, ama bu da doğru gelmedi. Sonra, çevresindeki sessizliğe odaklandı ve aniden, içinden gelen minik bir şarkı belirdi: 'Lalala...' Bu, daha önce hiç duymadığı, ışıltılı ve neşeli bir sesti. Acaba bu, onun kendi sesi miydi? Heyecanla, bu sesi tekrarlamaya başladı ve çayırlıkta yankılandı.
Yankıcık, kendi sesini bulduğunu düşünerek çok mutlu oldu. Hemen arkadaşlarına koşup onlara bu yeni sesini göstermek istedi. Yolda, yaşlı ve bilge bir baykuşla karşılaştı. Baykuş, 'Yankıcık, duyduğum şarkı çok güzel. Ama unutma, sen bir yankısın. Sesin, başkalarının seslerinden de beslenir ve onlarla birlikte daha da güzelleşir,' dedi. Yankıcık, bunu düşündü. Evet, kendi iç sesini bulmuştu, ama aynı zamanda ormandaki diğer seslerle birleşince daha özel oluyordu. Şelaleye döndüğünde, sincap Cıvıltı ve kuş Cikcik onu bekliyordu. Yankıcık, onlara hem kendi bulduğu şarkıyı söyledi hem de onların seslerini tekrarladı. Birlikte, uyum içinde bir müzik yarattılar. Yankıcık artık kendi sesinin, hem içinden gelen hem de dünyayla paylaştığı bir hediye olduğunu anlamıştı.
O günden sonra, Yankıcık, ormandaki tüm canlılara kendi seslerini keşfetmeleri için ilham verdi. Bazen, çocuklar şelaleye gelip 'Merhaba!' diye bağırırlardı, Yankıcık da onlara 'Merhaba!' diye yanıt verirdi, ama artık sadece tekrarlamakla kalmaz, kendi neşeli şarkısını da eklerdi. Orman, Yankıcık sayesinde daha renkli ve müzikli bir yer haline geldi. Yankıcık, kendi sesini arayarak, aslında kendini ve çevresindeki güzellikleri keşfetmişti. Her gece, yıldızlar altında, arkadaşlarıyla birlikte şarkı söyler, seslerinin ormanda yankılanmasını dinlerdi. Bu masal bize şunu hatırlatır: Herkesin içinde özel bir ses vardır ve onu bulmak için bazen sessizliğe ve keşfe ihtiyaç duyarız, ama aynı zamanda başkalarının sesleriyle birleşince daha da değerlenir.