Leylak Köyü'nde yaşayan dört yaşındaki Zeynep, diğer çocuklardan biraz farklıydı. En sevdiği şey, gürültülü oyunlar oynamak ya da yüksek sesle şarkı söylemek değildi. Zeynep, sessizliği dinlemeyi çok severdi. Annesi ona her akşam, "Zeynep, biraz da dışarı çık, arkadaşlarınla oyna" derdi ama o, bahçelerindeki büyük meşe ağacının altına oturup, etrafı dinlemeyi tercih ederdi. Bir gün, annesi ona, "Bak Zeynep, deden bana küçükken anlatırdı. Bu ormanda, sadece gerçekten sessiz olanların duyabileceği sihirli bir melodi varmış. Onu duyan çocukların kalpleri neşeyle dolarmış" dedi. Zeynep'in gözleri parladı. Bu, duyduğu en harika şeydi!
Ertesi gün, Zeynep ormana doğru yürümeye karar verdi. Yol boyunca, kuşlar şarkı söylüyor, sincaplar cik cik diye ses çıkarıyor, dereden su şırıl şırıl akıyordu. Ama Zeynep, sihirli melodiyi duymak için sessizliğe ihtiyacı olduğunu biliyordu. Ormanın derinliklerine doğru ilerledi ve küçük, yosun kaplı bir kütüğe oturdu. Gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. İlk başta, sadece rüzgarın yaprakları hışırdatışını ve uzaktaki bir ağaçkakanın tak tak sesini duyabildi. Ama sonra, çok ama çok hafif, incecik bir tını duyduğunu sandı. Sanki çok uzaklardan gelen bir zil sesi gibiydi. Kalbi heyecanla çarptı. Acaba bu, sihirli melodi miydi?
Zeynep, daha da sessiz olmaya karar verdi. Nefesini bile tutarcasına dinlemeye başladı. İşte o zaman, melodiyi daha net duyabildi. Bu, bildiği hiçbir müzik aletine benzemeyen, tıpkı çiy tanelerinin birbirine değmesi ya da yıldızların göz kırpması gibi bir sesti. Melodi, onu daha da derinlere, ormanın hiç kimsenin gitmediği bir köşesine çekiyordu. Küçük bir dereyi geçti, ışıl ışıl çiçeklerle dolu bir çayıra geldi. Tam orada, en yaşlı ve bilge ağaç olan Ulu Çınar'ın dibinde, melodinin en güçlü şekilde duyulduğunu fark etti. Ağacın gövdesinde, minik, parlayan bir kapı vardı! Kapı, melodinin tam ortasından geliyor gibiydi.
Zeynep, parıldayan minik kapıya usulca yaklaştı. Kulağını kapağa dayadı. Sihirli melodi artık berrak ve güzeldi; neşe, huzur ve saf mutlulukla dolu bir şarkıydı. Tam o sırada, kapı yavaşça açıldı ve içinden, kanatları ışık saçan minik bir yaratık çıktı. Bu, Sessizlik Perisi'ydi! "Merhaba Zeynep" dedi perinin sesi, melodinin kendisi gibi müzik doluydu. "Benim adım Melodi. Şarkımı duyabildiğin için çok mutluyum. Çok az insan bunu başarır, çünkü onlar yeterince sessiz durmayı bilmez." Zeynep hayranlıkla baktı. Peri, ona gülümsedi ve "Şarkım, doğanın kalp atışıdır. Yaprakların dansının, toprağın nefes alışının, güneş ışınlarının yeryüzüne dokunuşunun sesidir. Sessiz olmayı bilen herkes, onun bir parçasını duyabilir" diye açıkladı.
Melodi Peri, kanatlarını hafifçe çırptı ve Zeynep'in avucuna minik, parlayan bir nota yerleştirdi. "Bu, sessizliğin notası. Onu sakla ve ne zaman ihtiyacın olursa, sessizce dinle. Sana huzur ve sevinç getirecek. Ama unutma, sihirli melodiyi duymak için önce kendi içindeki gürültüyü susturmalısın" dedi. Zeynep, notayı dikkatle cebine koydu ve teşekkür etti. Eve dönerken, artık ormanın seslerini daha farklı duyuyordu. Her kuş cıvıltısı, her yaprak hışırtısı, sihirli melodinin bir parçası gibi geliyordu. Kalbi, dedesinin dediği gibi, gerçekten neşeyle dolmuştu.
Zeynep eve vardığında, annesi onu kapıda bekliyordu. "Neredeydin tatlım? Çok merak ettim" diye sordu. Zeynep, gözlerini parıldatarak, "Anne, sihirli melodiyi duydum!" diye heyecanla anlatmaya başladı. Sessizlik Perisi'ni, Ulu Çınar'ı ve parlayan notayı anlattı. Annesi gülümsedi ve onu kucakladı. "Sen her zaman sessizliğin güzelliğini anlayabilen özel bir kalbe sahip oldun, Zeynep" dedi. O günden sonra, Zeynep bazen arkadaşlarıyla gürültülü oyunlar oynadı, bazen de meşe ağacının altına oturup sessizliği dinledi. Cebindeki sihirli nota, ona her zaman huzur verdi. Leylak Köyü'ndeki diğer çocuklara da sessizliğin sihrini anlattı. Ve kim gerçekten sessiz olmayı başarırsa, o da uzaktan, çok hafifçe, sihirli melodinin nağmelerini duyabiliyordu.