Derin, yeşil bir ormanın en yüksek meşe ağacında, Bilge Baykuş yaşardı. Diğer baykuşlar gibi gündüzleri uyumaz, geceleri de sadece avlanmazdı. Onun özel bir yeteneği vardı: Sessizliği dinleyebilirdi. Ormandaki hayvanlar bunu duyunca çok şaşırmışlardı. 'Sessizlik nasıl dinlenir ki?' diye merak ederlerdi. Cıvıl cıvıl serçeler, hızlı koşan sincaplar, yavaş hareket eden kaplumbağalar... Hepsi Bilge Baykuş'un yanına gelip bu sırrı öğrenmek istedi. Baykuş, büyük, anlamlı gözlerini kırparak, 'Önce içinizdeki gürültüyü durdurun,' dedi. 'Kalbinizin sesini, nefesinizin ritmini dinleyin.' Küçük hayvanlar ilk başta bunu anlayamadı. Ama Bilge Baykuş sabırla onlara rehberlik etmeye hazırdı.
Bir gün, ormanın en hareketli sakinlerinden Serçe Ailesi, Bilge Baykuş'a geldi. 'Sürekli cıvıldıyoruz, şarkı söylüyoruz ama bazen kendimizi yorgun hissediyoruz,' dedi serçe anne. Bilge Baykuş, kanatlarını hafifçe açarak, 'Sessizlik dinlemeyi öğrenin, o zaman şarkılarınız daha anlamlı olacak,' diye yanıtladı. Onları ormanın sessiz bir köşesine götürdü. 'Şimdi, gözlerinizi kapatın ve sadece rüzgarın yaprakları okşamasını, uzaktaki derenin şırıltısını dinleyin.' Serçeler ilk kez bu küçük sesleri fark etti. İçlerinden biri, 'Vay canına, sessizlik hiç de boş değilmiş, içinde ne çok şey varmış!' diye fısıldadı. Bilge Baykuş gülümsedi, 'Evet, sessizlik aslında doğanın en güzel şarkısıdır.'
Sonra, hızlı koşmayı seven Sincap Tikki geldi. 'Ben durmak bilmiyorum, hep koşuyorum, ama bazen nereye gittiğimi bile unutuyorum,' dedi heyecanla. Bilge Baykuş onu yumuşak bir tüy yığınının üzerine oturttu. 'Sessizliği dinlemek için önce bedenini yavaşlatmalısın,' dedi. 'Nefes alışverişine odaklan.' Tikki ilk başta zorlandı, ayakları hareket etmek istedi. Ama yavaş yavaş, nefesinin sesine kulak verdi. Bir süre sonra, 'Kalp atışlarımı duyabiliyorum, tık tık, sanki bana bir şeyler anlatıyor!' diye sevindi. Bilge Baykuş, 'İşte, şimdi sessizliğin ilk notasını yakaladın,' dedi. 'Bu, senin içindeki bilgeliktir.'
Zaman geçtikçe, ormandaki daha çok hayvan Bilge Baykuş'un derslerine katıldı. Yavaş Kaplumbağa bile gelip, 'Ben zaten yavaşım, sessizliği dinlemek bana daha mı kolay olur?' diye sordu. Bilge Baykuş, 'Yavaşlık bir avantaj, ama sessizliği dinlemek sabır ister,' diye açıkladı. Ona, bir çiçeğin açışını izlemeyi önerdi. Kaplumbağa, saatlerce sabırla bekledi ve nihayet tomurcuğun yavaşça açılıp, doğanın muhteşem sessiz şarkısını nasıl söylediğini gördü. Bu, onun için unutulmaz bir andı. Bilge Baykuş, 'Gördün mü, sessizlik bize en derin sırları fısıldar,' dedi. Orman artık sadece gürültülü bir yer değil, aynı zamanda huzur dolu bir sığınaktı.
Bir gece, ay dolunay olmuş, orman gümüşi bir ışıkla yıkanmıştı. Bilge Baykuş, tüm hayvanları topladı. 'Şimdi, hep birlikte sessizliği dinleyelim,' dedi. Herkes gözlerini kapattı. Rüzgarın uğultusu, yaprakların hışırtısı, uzak bir kurbağanın vıraklaması... Tüm sesler bir ahenk içinde birleşti. Serçeler, şarkılarının nasıl daha tatlı olduğunu fark etti. Sincap Tikki, artık gereksiz yere koşmadığını hissetti. Kaplumbağa ise, her anın değerini anladı. Bilge Baykuş, 'Sessizliği dinlemek, kendinizi ve dünyayı anlamaktır,' diye özetledi. 'Bu, size ömür boyu rehberlik edecek bir hediyedir.' O günden sonra, ormandaki her hayvan ara sıra durup sessizliği dinlemeyi hatırladı. Ve Bilge Baykuş, her zaman onların bilge dostu olarak, yıldızların altında sessizliğin sırlarını dinlemeye devam etti.