Çok ama çok eski zamanlarda, Gülümsemeler Ülkesi adında bir krallık vardı. Burada herkes sürekli güler, şarkı söyler ve birbirine güzel sözler söylerdi. Ancak bir gün, tuhaf bir şey oldu. Kraliyet bahçıvanı Bay Morbul, dev bir kabağı sularken yanlışlıkla 'Somurtkan Suyu' dediği bir iksiri döktü. Bu sihirli suyun buharları tüm krallığa yayıldı ve ertesi sabah uyanan herkes gülmeyi unutmuştu! Çocuklar oyun oynamıyor, büyükler şarkı söylemiyor, hatta kuşlar bile ötmüyordu. Her yer gri ve sessizdi.
Kral Üzgünburun çok endişelenmişti. Sarayın neşelendirme bakanını çağırdı ve 'Bu sorunu çözene kadar kimse saraydan çıkamaz!' diye emir verdi. Bakan, ülkenin dört bir yanından gelen sihirbazları, bilgeleri ve şarkıcıları topladı. Ancak kimse insanları güldürmeyi başaramadı. Komik şapkalar takan bir sihirbaz sadece kaşlarını çattı, şarkı söyleyen bir bilge ise insanların daha çok somurttuğunu gördü. Umutlar tükenmek üzereyken, sarayın kapısında minik bir çıngırak sesi duyuldu.
Kapıda, rengarenk kıyafetleri, kocaman ayakkabıları ve sihirli gibi parlayan kırmızı bir burnu olan Palyaço Ponpon duruyordu. 'Ben gülmeyi geri getirebilirim!' dedi neşeyle. Kral şüpheyle baktı ama denemesine izin verdi. Ponpon önce hokkabazlık yaptı - beş rengarenk topu havaya attı! Ancak top yerine, cebinden çıkardığı patates, havuç, soğan, bir çorap ve eski bir saat fırladı. Patates yere düştü, havuç kralın tacına takıldı, saat 'cik cik' diye öttü. İlk kez o gün, kralın dudakları hafifçe kıpırdadı.
Ertesi gün Ponpon, kasabanın meydanına çıktı. 'Gülme antrenmanı başlıyor!' diye seslendi. Önce 'Kahkaha Jimnastiği'ni öğretti: Kollarınızı açın, derin bir nefes alın ve 'Ha-ha-ha-HA!' diye bağırın. Sonra 'Komik Yürüyüş Yarışı' düzenledi: Yengeç gibi yan yan yürüyen, zıplayan tavşan gibi hoplayan ve penguen gibi sallanan çocuklar. İlk başta herkes çekindi, ama Ponpon o kadar komik düşüyor, o kadar tuhaf sesler çıkarıyordu ki... Küçük Leyla'nın ağzından ilk 'kıkırdama' sesi çıktı!
Ponpon'un en büyük sırrı sihirli kırmızı burnuydu. Bu burun, içten gelen neşeyi hissedebiliyor ve parlamaya başlıyordu. Her geçen gün daha fazla insan gülmeye başladıkça, Ponpon'un burnu daha da parladı. Bir gün, en inatçı somurtkan olan Bay Cimcime'yi güldürmek için bir plan yaptı. Ona 'Ciddiyet Şövalyesi' unvanı verdi ve görevi 'gülmemek için savaşmak' oldu. Ponpon komik yüzler yaptı, fıkralar anlattı, hatta kendi üzerine pasta düşürdü! Bay Cimcime dayanamadı ve koca bir kahkaha attı - o kadar güldü ki gözlüğü burnundan düştü!
Artık krallık eski neşesine kavuşmuştu. Ponpon, herkese 'Gülme Tohumları' dağıttı - aslında sıradan çiçek tohumlarıydı ama onları ekerken bir fıkra anlatmak ya da komik bir şarkı söylemek gerekiyordu. Bahçeler rengarenk çiçeklerle doldu. Kral Üzgünburun, artık Kral Neşeliburun olmuştu ve en büyük kutlamayı düzenledi: 'Evrensel Kahkaha Festivali'. Herkes birbirini gıdıklıyor, komik hikayeler anlatıyor ve Ponpon'un öğrettiği 'Mutluluk Dansı'nı yapıyordu. Ponpon'un sihirli burnu, tüm krallığı aydınlatan bir fener gibi parlıyordu.
Ponpon artık krallığın resmi 'Neşe Elçisi' olmuştu. Her sabah şehir çanları çalınca, herkes penceresinden dışarı bakıp en az üç kişiye gülümsüyordu. Okullarda 'Yaratıcı Komiklik' dersi kondu. Ponpon'un en önemli öğretisi şuydu: 'Gülmek sihirdir, paylaştıkça çoğalır.' Bir gün Ponpon yeni maceralara yelken açtı, ama arkasında parlayan bir miras bıraktı: Artık Gülümsemeler Ülkesi'ndeki her çocuk ve yetişkin, içlerinde biraz 'Palyaço Ponpon sihiri' taşıyordu. Ve o günden sonra, kimse asla gülmeyi unutmadı.