Parlak Kanatlı Peri Lila, her sabah olduğu gibi o gün de uyanmıştı. Ormanın en yüksek ağacındaki yaprak evinden dışarı baktığında, güneşin ışıltılı ışınlarının çiy taneleriyle dans ettiğini gördü. Lila'nın en değerli eşyası, büyükannesinden miras kalan sihirli değneğiydi. Bu değnek sadece sihir yapmak için değil, aynı zamanda ormandaki tüm canlılarla konuşabilmesini sağlıyordu. Değneğinin ucundaki yıldız şeklindeki kristal, gün ışığında gökkuşağı renkleri saçıyordu. Lila, değneğini her zaman yatağının yanındaki özel köşeye koyardı. Ama o sabah, köşe bomboştu! Lila'nın kalbi hızla çarpmaya başladı. 'Değneğim nerede?' diye mırıldandı endişeyle.
Lila önce evini baştan sona aradı. Yaprak perdelerin arkasına baktı, kuş tüyü yastıkların altını kontrol etti, hatta ceviz kabuğundan yapılmış dolabının her köşesine göz attı. Değnek yoktu. Dışarı çıkıp orman dostlarına sormaya karar verdi. İlk olarak, her şeyi gören Bilge Baykuş'a uçtu. Baykuş, meşe ağacının tepesindeki yuvasında derin düşüncelere dalmıştı. 'Bilge Baykuş,' dedi Lila titrek bir sesle, 'sihirli değneğimi kaybettim. Onu gören oldu mu?' Baykuş, büyük gözlerini kırpıştırarak, 'Gece boyunca gözlerim açıktı, küçük peri. Ama senin değneğinin parıltısını görmedim,' diye yanıtladı. Lila'nın kanatları üzüntüyle sarktı.
Ümidini kaybetmeyen Lila, bu sefer nehir kenarında oynayan sevimli su samurlarına gitti. Su samurları, taşlarla oynayıp nehrin şarkısını dinliyorlardı. 'Merhaba küçük dostlar,' diye seslendi Lila, 'gümüş renkli, yıldız şeklinde kristali olan değneğimi gördünüz mü?' Su samurları kuyruklarını şapırdatarak etrafa bakındılar. En küçük su samuru, 'Biz sadece parlak taşları topluyoruz, peri kızı. Ama senin değneğin gibi ışıldayan bir şey görmedik,' dedi. Lila nehrin sularına baktı. Belki değnek suya düşmüştü? Ama nehrin berrak sularında değneğin parıltısı yoktu.
Lila, ormanın çiçek tarlasına doğru uçtu. Burası rengarenk çiçeklerle doluydu ve her çiçeğin farklı bir kokusu vardı. Çalışkan arılar ve rengarenk kelebekler çiçekten çiçeğe konuyordu. Lila, kelebeklerin en bilgesi olan Turuncu Kanat'a yaklaştı. 'Turuncu Kanat, sihirli değneğim kayboldu. Onun parıltısı çiçeklerin arasında kaybolmuş olabilir mi?' diye sordu. Kelebek, zarif kanatlarını çırparak, 'Sevgili Lila, bugün çiçek tarlasında her yeri dolaştım. Senin değneğin kadar parlak bir şey görseydim, hemen sana haber verirdim,' diye yanıtladı. Lila'nın gözleri doldu. Değneği olmadan orman dostlarıyla nasıl konuşabilirdi ki?
Gün batımı yaklaşırken, Lila yorgun ve üzgün bir şekilde ormanın kenarındaki kayalıklara oturdu. Artık neredeyse tüm umudunu kaybetmişti. O sırada, küçük bir karınca yuvasının önünde telaşlı karıncalar gördü. Karıncalar, yiyecek taşırken zorlanıyorlardı çünkü yollarının üzerinde büyük bir yaprak vardı. Lila, peri değneği olmasa da yardım etmeye karar verdi. Kanatlarını çırparak yaprağın yanına gitti ve onu kaldırmaya çalıştı. Peri gücüyle yaprağı hafifçe kaldırabildi ve karıncaların yolu açıldı. Karıncalar minnetle teşekkür etti. Lila, değneği olmadan da yardım edebildiğini fark etti ve içi biraz olsun rahatladı.
Tam o sırada, karıncaların kraliçesi yuvasından çıktı. 'Küçük peri,' dedi nazikçe, 'yardımseverliğini gördük. Biz karıncalar, ormanda olan her şeyi görürüz. Dün gece, parlak bir şeyin ışığını gördük. Ormanın batısındaki eski ağaç kovuğunda, ay ışığı gibi parlıyordu.' Lila'nın kalbi heyecanla çarptı. Karınca kraliçesine teşekkür ederek hemen batıya doğru uçtu. Güneş ufukta kaybolurken, Lila eski meşe ağacının devasa kovuğuna ulaştı. Kovuğun içi karanlıktı ama derinlerde hafif bir parıltı görünüyordu.
Lila, kovuğun içine doğru dikkatlice ilerledi. Burası yumuşak yosunlarla kaplıydı ve havada tatlı bir mantar kokusu vardı. Kovuğun en derin köşesinde, sihirli değneği yosunların üzerinde yatıyordu! Kristali sönük bir şekilde parlıyordu, adeta Lila'ya sesleniyor gibiydi. Lila sevinçle değneğine uzandı. Ama tam değneği alacakken, küçük bir ses duydu: 'Üşüyorum...' Lila etrafına baktı. Değneğin yanında, minik bir ateş böceği yatıyordu. Böcek titriyordu ve kanatları ıslanmıştı. Anladı ki, ateş böceği soğuktan korunmak için değneğin ısısına sığınmıştı.
Lila, değneğini hemen almak yerine, ateş böceğine yaklaştı. 'Merhaba küçük dostum,' dedi yumuşak bir sesle, 'soğuktan üşüdüğünü görüyorum.' Ateş böceği minik gözlerini açtı. 'Evet, dün gece fırtınada kayboldum. Bu parlak şey beni ısıttı,' diye fısıldadı. Lila gülümsedi. Değneğini alıp hafifçe salladı. Değneğin ucundaki kristal, yumuşak ve sıcak bir ışık yaydı. Bu ışık ateş böceğini iyice ısıttı. Sonra Lila, değneğiyle küçük bir sihir yaparak ateş böceğinin kanatlarını kuruttu. Ateş böceği sevinçle etrafta uçmaya başladı. 'Teşekkür ederim, parlak kanatlı peri!' diye şarkı söyledi.
Lila, değneğiyle birlikte yuvasına döndüğünde yıldızlar gökyüzünde parlıyordu. O gece çok önemli bir ders öğrenmişti: Sihirli değneği onun için çok değerliydi ama asıl sihir, yardımsever bir kalpte saklıydı. Ertesi sabah, Lila değneğini daha dikkatli korumaya karar verdi. Ama aynı zamanda, değneği olmasa bile orman dostlarına yardım etmeye devam edeceğini biliyordu. Ormanın tüm sakinleri, Lila'nın değneğini bulduğunu öğrenince sevindi. Ve küçük peri, bir daha asla değneğini kaybetmedi çünkü onun sadece bir araç olduğunu, gerçek sihrin sevgi ve yardımlaşmada olduğunu anlamıştı.