Güneşli bir pazartesi sabahıydı. Zeynep, pencereden dışarı bakmak için yatağından fırladı. Ama gözlerine inanamadı! Dün akşam evlerinin karşısında duran okul binası yerinde yoktu! Hemen annesine koştu. 'Anne, okul kaybolmuş!' diye bağırdı. Annesi gülümseyerek, 'Merak etme tatlım, bugün okul başka bir yerde uyanmış olmalı. Hadi kahvaltını yap da birlikte arayalım' dedi. Zeynep'in okulu sıradan bir okul değildi. Her sabah farklı bir yerde uyanan sihirli bir okuldu!
Zeynep hızla kahvaltısını yaptı ve annesiyle birlikte sokağa çıktı. Komşuları da aynı şaşkınlık içindeydi. 'Okul nerede acaba?' diye sordu Zeynep'in arkadaşı Can. Tam o sırada, postacı amca elinde renkli pullarla süslenmiş mektuplarla geldi. 'Çocuklar, bugünkü okul adresiniz!' diye seslendi. Her çocuğa bir mektup verdi. Zeynep heyecanla mektubunu açtı. İçinden çıkan harita, okulun bugün şehrin kenarındaki 'Kelebek Vadisi'nde' olduğunu gösteriyordu!
Bütün çocuklar haritalarını aldı ve Kelebek Vadisi'ne doğru yola çıktılar. Yolda, rengarenk kelebekler onlara eşlik etti. Vadiye vardıklarında muhteşem bir manzara ile karşılaştılar: Okul binası, binlerce çiçeğin ortasında, küçük bir dere kenarında duruyordu! Pencerelerinden sarkan sarmaşıklar çiçek açmış, kapısının önünde ise gökkuşağı renklerinde bir köprü vardı. Öğretmenleri Ayşe Hanım, kapıda onları gülümseyerek karşıladı. 'Günaydın çocuklar! Bugünkü dersimiz doğada!' dedi.
İlk ders matematikti ama sıradan bir matematik değildi. Öğretmen, çocuklara etraftaki çiçekleri saymayı, kelebeklerin kanatlarındaki desenleri ölçmeyi öğretti. Zeynep, mor menekşeleri sayarken toplama işlemini hiç bu kadar eğlenceli bulmamıştı. Can ise kelebek kanatlarının simetrisini ölçmek için cetvel kullanıyordu. Derken, küçük bir kirpi sınıfın kapısından içeri girdi! Öğretmen gülerek, 'Sanırım misafirimiz var. Kirpi Pamuk da bizimle matematik öğrenecek' dedi.
Öğle yemeği için hep birlikte dere kenarına oturdular. Annelerinin hazırladığı sandviçleri yerken, suyun sesini dinlediler. Sonra Türkçe dersi başladı. Öğretmen, 'Bugün doğa şiirleri yazacağız' dedi. Her çocuk, etrafta gördüklerinden ilham alarak şiirler yazdı. Zeynep, kelebekler için bir şiir yazdı: 'Kelebek kanatları, renk cümbüşü / Uçar çiçek çiçek, mutluluk neşesi.' Can ise dere için yazdı: 'Şırıl şırıl akar, temiz ve berrak / Anlatır bize doğanın şarkısını.'
Resim dersinde herkes gördüklerini çizmeye başladı. Zeynep, okulun çiçekler içindeki halini resmetti. Can, dereye konan mavi kelebeği çizdi. Küçük kirpi Pamuk ise resim kağıtlarının arasında dolaşıyor, çocukların çizimlerini izliyordu. Tam o sırada, yaşlı bir kaplumbağa yavaşça sınıfa yaklaştı. 'Merhaba çocuklar' dedi sesi titreyerek. 'Ben Bilge Tosba. Yıllardır bu vadide yaşıyorum. Size bu vadiyi anlatmak istiyorum.' Çocuklar heyecanla etrafını sardı.
Bilge Tosba, Kelebek Vadisi'nin hikayesini anlattı: 'Eskiden burada hiç kelebek yokmuş. Sonra bir gün, sihirli bir okul buraya gelmiş ve çocuklar doğayı korumayı öğrenmişler. Onlar sayesinde vadi yeniden canlanmış.' Çocuklar büyülenmiş gibi dinliyordu. Öğretmen Ayşe Hanım, 'İşte çocuklar' dedi. 'Okulumuz her gün farklı bir yerde uyanarak bize farklı şeyler öğretiyor. Bugün doğayı sevmeyi ve korumayı öğrendik.'
Okul bitmek üzereyken, postacı amca yeniden göründü. Elinde yarınki okul adresini gösteren yeni haritalar vardı. 'Yarın okul nerede uyanacak acaba?' diye merakla sordu Zeynep. Haritasını açtığında, okulun yarın 'Bulutlar Diyarı'nda olacağını gördü! Bütün çocuklar sevinçle bağırdı. Öğretmen, 'O zaman yarın bulutlarda görüşürüz!' dedi. Çocuklar evlerine dönerken, bir sonraki günün macerasını düşünüyorlardı. Zeynep, annesine koşarak, 'Anne, bugün en harika okul günümdü!' diye sarıldı.