Anneokulu.com'un minik öğrencileri, sınıflarının duvarındaki dev takvime her sabah bakarak günü öğrenirlerdi. Ama bir sabah, Zeynep parmağıyla takvimi gösterip, 'Öğretmenim, bugün hangi mevsimdeyiz?' diye sordu. Çünkü takvimdeki yapraklar kırmızı ve sarıydı, ama pencereden güneş ışığı sızmaktaydı. Öğretmenleri gülümseyerek, 'Bu biraz tuhaf, değil mi? Belki takvimimiz biraz şaşırmış olabilir' dedi. O gün, çocuklar takvimin yapraklarının hafifçe titrediğini ve üzerindeki resimlerin yavaşça değiştiğini fark ettiler. Kış resmi olan kar taneleri, ilkbahar çiçeklerine dönüşüyor, sonra yaz güneşi beliriyordu. Takvim adeta bir sihirbaz gibiydi!
O gece, okul sessizleştiğinde, takvimden yumuşak bir fısıltı duyuldu. Takvim yapraklarından biri, kendini 'Nisan' olarak tanıtan küçük bir kâğıt parçası, 'Ah, ben neden hep aynı yerdeyim?' diye söylendi. Yanındaki 'Aralık' yaprağı, üzerindeki kardan adam resmiyle, 'Belki de biraz gezmeliyiz. Mevsimlerin nasıl hissettiklerini unuttum!' dedi. Böylece, tüm takvim yaprakları anlaştı ve yerlerini değiştirmeye başladılar. Temmuz, ocak ayının yerine geçti, eylül ise haziranınkini aldı. Bu karışıklık, ertesi sabah çocukları çok şaşırttı, çünkü takvimde yaz sıcaklığı resmi varken, dışarıda hava serin ve yağmurluydu.
Öğretmen, çocuklara mevsimlerin özelliklerini anlatmaya karar verdi. 'Mevsimler, doğanın bize verdiği hediyelerdir' dedi. 'İlkbaharda çiçekler açar, yazın denize gireriz, sonbaharda yapraklar renk değiştirir, kışın ise kartopu oynarız.' Ama takvim hâlâ karışıktı; çocuklar ne giyeceklerini bilemiyorlardı. Zeynep, 'Belki takvime yardım etmeliyiz!' diye önerdi. Hep birlikte, renkli kâğıtlar ve boyalarla, her mevsim için doğru resimler yapmaya başladılar. Kırmızı elmalar sonbahar için, beyaz kar taneleri kış için, pembe çiçekler ilkbahar için ve sarı güneşler yaz için. Takvim, bu güzel resimleri görünce hafifçe gülümsedi gibiydi.
Bir akşam, çocuklar evlerine gittikten sonra, takvim yaprakları tekrar konuştu. 'Bu çocuklar bize çok güzel resimler yaptı' dedi Nisan yaprağı. 'Belki de her mevsimin kendi zamanı vardır, ve biz onları karıştırmamalıyız.' Aralık yaprağı, 'Evet, doğru sırayla olursak, çocuklar bizi daha iyi anlar' diye ekledi. Hep birlikte, yavaşça doğru yerlerine geri döndüler. Ocak, yılın başına; temmuz, ortasına; ve diğerleri de sırayla yerleşti. Ertesi sabah, çocuklar takvimin düzeldiğini görünce sevinçle çığlık attılar. Artık pencereden gördükleri mevsim, takvimdekiyle aynıydı!
Öğretmen, bu macerayı bir ders haline getirdi. Çocuklarla birlikte, her mevsim için özel bir köşe yaptılar: ilkbaharda tohumlar ektiler, yazın suladılar, sonbaharda yapraklar topladılar, kışın ise kâğıttan kar taneleri kestiler. Takvim artık şaşırmıyordu, çünkü minik eller onu her gün güncelliyordu. Zeynep, 'Takvim bize mevsimlerin hepsinin güzel olduğunu öğretti!' dedi. Ve o günden sonra, Anneokulu.com'da her çocuk, doğanın döngüsünü sevgiyle öğrendi. Takvim ise duvarda gururla asılı kaldı, yaprakları bazen hafifçe hışırdasa da, bir daha asla karıştırmadı.