Güneş, Tekerlekli Evler Kasabası'na her zamankinden daha neşeli doğmuştu. Bu öyle sıradan bir kasaba değildi. Burada her evin altında rengarenk, büyük tekerlekler vardı! Minik Zeynep, penceresinden dışarı bakarken, komşu evin hafifçe sallandığını fark etti. 'Anne!' diye seslendi, 'Sanırım Bay Çınar'ın evi yine yer değiştirmek istiyor!' Gerçekten de, yaşlı çınar ağacının gölgesinde duran mavi ev, yavaşça tekerleklerini hareket ettirerek biraz daha güneş alacak bir noktaya doğru ilerlemeye başlamıştı. Kasabanın en yaşlı sakini Bay Çınar, penceresinden el sallayarak 'Günaydın Zeynep! Bugün biraz daha güneşe ihtiyacım var!' diye gülümsedi.
Tekerlekli Evler Kasabası'nda herkes evinin nerede duracağına kendi karar verirdi. Kimi sabahları güneşi daha çok almak için doğuya, kimi öğleden sonra serin bir gölge arıyorsa batıya doğru hareket ederdi. En ilginci de her cuma akşamı yapılan 'Büyük Dans'tı. Bütün evler kasaba meydanında toplanır, müzik eşliğinde birbirleriyle yer değiştirir, yeni komşular edinirlerdi. Zeynep'in en sevdiği şey, her cuma yeni bir pencereden farklı bir manzara görmekti. Bir hafta küçük bir dere kenarında uyanırken, diğer hafta çiçek tarlasının ortasında buluverirdi kendini.
Bir gün, kasabanın en küçük evi olan Minik Tırtıl'ın evi hareket etmek istemedi. Küçük Ali'nin eviydi bu. 'Sanırım tekerleklerim yoruldu,' diye mırıldandı ev sanki. Ali endişelendi. Evi hareket etmezse, cuma akşamı dansına katılamayacak ve yeni yerini seçemeyecekti. Zeynep hemen yardıma koştu. 'Belki de tekerleklerinin biraz sevgiye ihtiyacı vardır!' dedi. Birlikte evin tekerleklerini rengarenk boyalarla boyadılar, her tekerleğe gülen yüzler çizdiler. İşin sihri de burada gizliydi - Tekerlekli Evler Kasabası'nda sevgi ve neşe, en iyi yakıttı!
Minik Tırtıl'ın evi, yeni boyaları kurur kurumaz hafifçe titremeye başladı. Önce sağa sola sallandı, sonra yavaşça ileri doğru hareket etti! Ali sevinçle 'İşte oldu! Evim yeniden mutlu!' diye bağırdı. O akşamki Büyük Dans'ta Minik Tırtıl, diğer evlerden daha coşkulu dans etti. Kasaba halkı, evlerin tekerleklerinin aslında kalplerinin atışı olduğunu biliyordu. Ne kadar mutlu olurlarsa, o kadar kolay hareket ederlerdi. Bu yüzden herkes birbirine yardım eder, kimse yalnız kalmazdı. Çünkü bir evin mutsuzluğu, tüm kasabanın dengesini bozabilirdi.
Zaman geçtikçe, Tekerlekli Evler Kasabası'nın ünü etrafa yayıldı. Uzak şehirlerden insanlar bu sihirli yeri görmeye geliyordu. Gelen her misafire kasabanın küçük bir sırrı öğretiliyordu: 'Değişim korkulacak bir şey değildir, yeni başlangıçlar için bir davettir.' Zeynep büyüdüğünde, kendi evini tasarladı - altında gökkuşağı renklerinde tekerlekleri olan, pencerelerinden müzik notları saçılan özel bir ev. Ve Tekerlekli Evler Kasabası, her yeni günde, her yeni mevsimde, dansına ve hareketine devam etti. Çünkü orada her sabah, yeni bir manzara, yeni bir macera ve yeni bir gülümseme vardı. Değişmek, büyümek ve ilerlemek, bu sihirli kasabanın kalp atışıydı.