Sıradan bir günde, güneş pırıl pırıl parlarken, küçük Ela pencereden dışarı bakıyordu. 'Anne, bugün parka gidebilir miyiz?' diye sordu. Annesi gülümseyerek, 'Tabii ki, ama önce bulutların ne yapacağını beklemeliyiz,' dedi. Tam o sırada, gökyüzünde minik gri bulutlar belirmeye başladı. İlk yağmur damlası cama değdiğinde, Ela'nın kalbi heyecanla çarptı. Çünkü büyükannesi ona bir sır vermişti: 'Yağmur yağdığında, sadece o zaman görünen özel bir şehir varmış.' Ela şemsiyesini kapıp dışarı fırladı. Yağmur damlaları yavaş yavaş dans ederken, etrafında garip bir şey olmaya başladı. Normalde boş olan arsanın üzerinde, hafifçe titreşen, ışıltılı bir kapı belirdi! Kapı, camdan yapılmış gibi şeffaftı ve her yağmur damlası değdikçe rengarenk ışıklar saçıyordu.
Ela, heyecanla kapıyı itti. İçeri adım attığında, nefesi kesildi! Karşısında, tamamen yağmur damlalarından oluşmuş bir şehir uzanıyordu. Binalar, sanki dev baloncuklardan yapılmış gibi şeffaf ve parlaktı. Caddelerde, su birikintileri yerine minik gökkuşakları yükseliyordu. İnsanlar değil, sevimli su damlası yaratıklar etrafta zıplıyordu. Onlar, 'Damlakent' sakinleriydi. Liderleri olan Parlak Damla, Ela'ya doğru süzüldü. 'Hoş geldin, yağmur dostu!' diye seslendi. 'Biz sadece yağmur yağdığında görünürüz, çünkü enerjimizi damlalardan alırız. Ama bugün bir sorunumuz var: Şehrin kalbi olan 'Gökkuşağı Çeşmesi' kurumak üzere. Yağmurun sihri azalıyor.' Ela, hemen yardım etmek istedi. Parlak Damla, çeşmenin, kayıp üç özel damlayla çalıştığını açıkladı: Bir 'Kahkaha Damlası', bir 'Merak Damlası' ve bir 'Paylaşım Damlası'.
İlk olarak, Kahkaha Damlası'nı aramaya başladılar. Ela, Damlakent'in oyun parkına gitti. Orada, biraz hüzünlü görünen bir damlacık gördü. Ona komik bir şarkı söyledi ve gıdıklamaya başladı. Damlacık, kıkırdayarak kahkaha atmaya başlayınca, vücudu parlayarak bir damlaya dönüştü ve Ela'nın avucuna düştü. İkinci damla için, Merak Damlası'nı bulmaları gerekiyordu. Ela, şehrin kütüphanesine gitti. Kitaplar, suda yüzen yapraklar gibi süzülüyordu. Bir köşede, sorularla dolu bir damlacık, bir haritayı inceliyordu. Ela ona, 'Acaba yağmur durunca nereye gidiyorsunuz?' diye meraklı bir soru sordu. Damlacık, gözleri parlayarak, 'Bilim laboratuvarında keşfedelim!' dedi ve dönüşerek ikinci damla oldu.
Son damla, Paylaşım Damlası en zoruydu. Çünkü onu bulmak için, Ela'nın kendi şemsiyesini paylaşması gerekiyordu. Yağmur hâlâ yağıyordu ve şehrin kenarında, titreyen küçük bir damlacık gördü. 'Üşüyor musun?' diye sordu Ela. Damlacık, 'Evet, biraz soğuğum,' diye mırıldandı. Ela, hiç tereddüt etmeden, renkli şemsiyesini damlacığın üzerine tuttu. O anda, damlacık ısınmaya başladı ve etrafa sıcak bir ışık yaydı. 'Teşekkür ederim, paylaştığın için!' dedi ve üçüncü damla parıldayarak Ela'ya geçti. Üç damlayı da toplayınca, hep birlikte Gökkuşağı Çeşmesi'ne koştular. Parlak Damla, damlaları çeşmenin merkezine yerleştirdi. Birden, çeşmeden rengarenk bir ışık fışkırdı ve tüm şehir daha da parlak bir hale geldi. Yağmur damlaları, neşeyle dans etmeye başladı.
Ela, artık ayrılma vakti geldiğini biliyordu. Parlak Damla, ona minnettarlığını göstererek, 'İyi kalpliliğin sayesinde şehrimiz kurtuldu. Unutma, yağmur her yağdığında, biz burada seni düşünüyor olacağız,' dedi. Ela, vedalaşıp sihirli kapıdan geçti. Arkasına baktığında, kapı yavaş yavaş kayboluyordu. Yağmur durmuştu ve güneş tekrar çıkmıştı. Eve döndüğünde, annesi ona, 'Parka gidemedik, ama sen çok mutlu görünüyorsun,' dedi. Ela gülümsedi, 'Evet, çünkü yağmurun sihrini keşfettim!' O günden sonra, her yağmur yağdığında, Ela pencereden dışarı bakıp gülümsedi. Damlakent'in orada, dostluk ve iyilikle parladığını biliyordu. Ve bazen, yağmur damlalarının arasında minik bir gökkuşağı görürdü; bu, onun özel sırrının bir işaretiydi.