Güneşin altın ışınları, Asya'nın köyünü ılık bir sevgiyle sarıyordu. Asya, büyükannesinden dinlediği masalları düşünerek bahçede oturuyordu. Annesi yanına gelip, 'Asya, bugün pazara gidip taze sebzeler alacağız. Bakkala uğrayıp şeker de alabiliriz,' dedi. Asya'nın gözleri parladı. Şekerleri çok severdi. Pazardan dönerken, bakkalın önünde durdular. Bakkal amca, 'Hoş geldiniz Asya! İşte en taze şekerler,' diyerek rengarenk şekerleri gösterdi. Asya, annesinin aldığı şekerleri heyecanla kabul etti. Eve dönerken, yolda parlak bir şey gördü. Eğilip baktığında, küçük, gümüş bir ayna olduğunu fark etti. Aynayı alıp cebine koydu, kimin kaybettiğini düşünerek.
O gece, Asya yatağında uyumaya hazırlanırken, cebindeki ayna hafifçe parlamaya başladı. Merakla aynayı çıkarıp baktı. Aynada kendi yansıması değil, minik, konuşan bir tilki vardı! Tilki, 'Merhaba Asya, ben Yalancı Ayna'nın bekçisiyim. Bu ayna, söylenen yalanları ortaya çıkarır. Doğruyu söyleyenlerin yansıması güzel görünür, yalan söyleyenlerin ise...' dedi ve sustu. Asya şaşkınlıkla, 'Bu nasıl mümkün olabilir?' diye sordu. Tilki, 'Bunu yarın deneyerek göreceksin,' diyerek kayboldu. Asya, aynayı yastığının altına saklayıp uykuya daldı, aklında binbir soruyla.
Ertesi sabah, Asya okula giderken aynayı yanına aldı. İlk ders matematikti. Öğretmeni, 'Asya, ödevini yaptın mı?' diye sordu. Asya aslında ödevini unutmuştu ama utandığı için, 'Evet öğretmenim, yaptım ama evde unutmuşum,' dedi. O an cebindeki ayna hafifçe titredi. Tenefüste, aynaya baktığında yansımasının bulanık ve üzgün göründüğünü fark etti. Şaşırdı! Aynanın tilkisi tekrar belirip, 'Gördün mü? Küçük bir yalan bile yansımanı değiştirdi,' dedi. Asya, 'Ama bu sadece küçük bir yalandı,' diye itiraz etti. Tilki, 'Doğruluk, büyük veya küçük diye ayrılmaz Asya. Doğru, doğrudur,' diyerek tekrar kayboldu.
Asya, gün boyunca doğruyu söylemeye çalıştı. Arkadaşı Elif, resim defterini yırtmıştı ve kimsenin görmediğini sanıyordu. Öğretmen sorduğunda, Asya, 'Ben görmedim öğretmenim,' demek istedi ama aynanın titrediğini hissedince, 'Aslında... ben de tam göremedim ama Elif'in yanındaydım,' dedi. Bu sefer yansıması daha az bulanıktı. Eve dönerken, yaşlı komşuları Ayşe Teyze'ye yardım etti. Ayşe Teyze, 'Asya, bahçemdeki gülleri sen mi kopardın?' diye sordu. Asya, 'Hayır teyzeciğim, ben koparmadım,' dedi ve bu doğruydu. Aynaya baktığında, yansımasının parlak ve gülümseyen olduğunu gördü. Sevindi!
O akşam, ayna tekrar parladı ve tilki belirdi. 'Asya, doğruluğun gücünü görmeye başladın. Ama şimdi sana özel bir görev vereceğim. Bu ayna, aslında Ormanın Bilge Aynası. Yıllar önce, yalan söyleyen bir prens tarafından kırılıp parçalara ayrıldı. Sen bulduğun parçayı, Ormanın Kalbine götürüp diğer parçalarla birleştirmelisin. Ancak o zaman, ayna tamir olacak ve köyünüze doğruluğun gücünü yayacak,' dedi tilki. Asya, 'Ama Ormanın Kalbi nerede?' diye sordu. Tilki, 'Yarın sabah, güneş doğarken, kuşların şarkısını takip et. Seni oraya götürecekler,' diyerek kayboldu. Asya, hem korku hem de heyecanla uykuya daldı.
Ertesi sabah güneş doğarken, Asya aynayı alıp ormana gitti. Kuşların cıvıltısını takip etti. Derin ormanda, minik bir sincap yolu kaybettiğini söyledi. Asya, sincaba yardım etmek için durdu ve onu ailesine götürdü. Sincap ailesi minnettardı. Asya yoluna devam etti. Bir süre sonra, bir dere kenarında ağlayan minik bir kirpi gördü. Kirpi, en sevdiği meyvesini dereye düşürdüğünü söyledi. Asya, taşlardan bir köprü yapıp meyveyi kurtardı. Her iyilik yaptığında, aynanın parlaklığı artıyordu. Sonunda, kuşlar onu büyük, ışıl ışıl bir açıklığa götürdü. Burası Ormanın Kalbi'ydi!
Ormanın Kalbi'nde, diğer ayna parçaları havada asılı duruyordu. Her parçanın yanında, farklı hayvan bekçiler vardı. Asya'nın tilkisi, 'Hoş geldin Asya. Diğer parçaları da doğruluk sayesinde bulan çocuklar getirdi. Şimdi, aynayı birleştirme zamanı,' dedi. Asya, parçaları bir araya getirdi. Her parça birleştikçe, ayna parlamaya başladı. Tam ayna birleştiğinde, ışık saçtı ve ormandaki tüm hayvanlar toplandı. Ayna konuştu: 'Doğruluk, kalbin en saf hazinesidir. Asya, sen ve diğer çocuklar, yalanın gölgelerini temizlediniz. Şimdi, bu ayna köyünüzde kalacak ve her zaman doğruyu gösterecek.' Asya, mutlulukla aynayı kucakladı.
Asya, aynayı köyüne götürdü. Köy meydanına yerleştirdiler. Artık herkes, bir şey söylerken aynaya bakıyor ve doğruyu söylemeye özen gösteriyordu. Asya, bu maceradan sonra her zaman doğruluğun önemini anladı. Arkadaşlarına da anlattı. Bir gün, küçük kardeşi yanlışlıkla vazoyu kırdı ve saklamaya çalıştı. Asya, onu aynanın yanına götürdü. Aynaya baktıklarında, kardeşinin yansıması bulanık çıktı. Asya, 'Doğruyu söylersen, yansın güzel olacak,' dedi. Kardeşi doğruyu söyledi ve yansıması parladı. Asya, doğruluğun sadece kendisi için değil, etrafındaki herkes için iyi olduğunu öğrendi. Ve o günden sonra, köyde 'Yalancı Aynanın Sırrı' masalı anlatıldı, doğruluğun gücü hiç unutulmadı.