Uzak bir kasabada, adı Sami olan yalnız bir postacı yaşardı. Sami'nin en sevdiği iş, insanların birbirine yazdığı mektupları dağıtmaktı. Her sabah erkenden kalkar, kırmızı bisikletine atlar ve gün boyunca mektupları kapılara bırakırdı. Ama akşamları eve döndüğünde, kendisine yazılmış tek bir mektup bile olmadığını görürdü. Bir gece, penceresinden parlayan dolunayı izlerken, içinden bir ses, 'Belki de Ay'a mektup yazmalısın' dedi. Sami hemen kalktı, en güzel kâğıdını aldı ve Ay'a ilk mektubunu yazmaya başladı.
'Sevgili Ay,' diye başladı Sami. 'Sen her gece gökyüzünde parıldarken, ben burada mektupları dağıtıyorum. İnsanlar senin güzelliğin için şiirler yazıyor, şarkılar söylüyor. Acaba sen de yalnız mısın? Belki seninle arkadaş olabiliriz.' Mektubu bitirince, onu mavi bir zarfa koydu ve üzerine 'AY'A, GÖKYÜZÜNDEKİ EN PARLAK YILDIZ' diye yazdı. Ertesi sabah, mektubu nasıl göndereceğini düşünerek uyandı. Kasabanın en yüksek tepesine çıktı ve mektubu gökyüzüne doğru fırlattı. Rüzgâr zarifiçe yakaladı ve mektup bulutların arasında kayboldu.
O gece, Sami penceresine baktığında inanamadı! Ay'dan gümüşi bir ışık hüzmesi odasına süzülüyordu. Işığın içinde minik, parlak tozlar dans ediyordu. Tozlar bir araya gelerek havada kelimeler oluşturdular: 'SEVGİLİ SAMİ, MEKTUBUNU ALDIM. SENİNLE ARKADAŞ OLMAYI ÇOK İSTERİM.' Sami'nin kalbi sevinçle doldu. Ertesi gece, Ay ona yıldızların nasıl göz kırptığını, bulutların nasıl dans ettiğini anlattı. Sami de Ay'a kasabadaki çocukların oyunlarını, rengârenk çiçekleri ve nehrin şarkısını yazdı. Her gece mektupları gidip gelmeye başladı.
Bir süre sonra Sami, Ay'ın biraz üzgün göründüğünü fark etti. Mektubunda, 'Sevgili Sami,' diye yazmıştı Ay, 'ben gökyüzünde herkesi izlerim. İnsanlar bana bakıp dilek tutar ama çoğu birbirine sarılmanın, gülümsemenin değerini unutur. Senin mektupların bana bunları hatırlatıyor. Acaba insanlara da hatırlatabilir miyiz?' Sami bu sözler üzerine düşündü. Ertesi gün, bisikletine atladı ve herkese küçük notlar dağıtmaya başladı: 'Komşuna gülümse', 'Annene sarıl', 'Arkadaşınla oyna'. İnsanlar bu notları görünce şaşırdı, sonra yüzlerinde gülümsemeler belirdi.
Kasaba yavaş yavaş değişmeye başladı. İnsanlar daha sık birbirine mektup yazıyor, kapı komşuya çay içmeye gidiyor, çocuklar birlikte oynuyordu. Sami artık yalnız değildi; herkes onu kapıda çay içmeye davet ediyor, ona teşekkür mektupları yazıyordu. Bir gece Ay, Sami'ye özel bir mesaj gönderdi: 'Artık senin yalnız olmadığını görüyorum. Ama unutma, ben her gece burada senin mektuplarını bekliyorum.' Sami gülümsedi. Ay'a son mektubunda şöyle yazdı: 'Sevgili Ay, sen bana en büyük hediyeyi verdin: İnsanların kalbine ulaşmanın yolunu. Artık herkesin birbirine mektup yazdığı bir kasabada yaşıyorum. Seni asla unutmayacağım.'
O günden sonra Sami, hem kasaba halkının postacısı hem de Ay'ın özel mektup arkadaşı olarak yaşamına devam etti. Bazen geceleri, çocuklar toplanır, Sami'den Ay'a mektup yazmasını isterdi. Sami de hepsinin dileklerini toplar, uzun bir mektup yazar ve tepeden gökyüzüne gönderirdi. Ay da cevap olarak, özel gecelerde yıldız kayması şöleni yapar, gökyüzünü renkli ışıklarla süslerdi. Ve herkes bilirdi ki, gökyüzündeki o gümüş top, sadece parlayan bir şey değil, aynı zamanda dünyadaki en iyi mektup arkadaşıydı.