Derin bir geceydi. Ay, Mina'nın penceresinden içeri gülümseyerek bakıyordu. Ama Mina uyuyamıyordu. Yatağının üzerinde, kollarını kavuşturmuş, gözlerini tavana dikmişti. Karanlık odanın köşesindeki gölgeler, kocaman canavarlara benziyordu sanki. Dolabın kapağı aralıktan sızan ışıkla oluşan çizgi, yavaş yavaş hareket eden bir yılana dönüşüyordu. Mina, battaniyesini biraz daha yukarı çekti ve içini çekti. Her gece böyleydi. Uykuya dalmak, dağları aşmak kadar zor geliyordu ona. Korkuları, zihninde dans eden küçük, ürkek yaratıklardı ve onları kimseye anlatamıyordu. Annesi 'Korkacak bir şey yok' derdi, babası 'Büyük kızlar korkmaz' diye teşvik ederdi. Ama korkuları yine de oradaydı, sessizce büyüyordu.
Tam o sırada, yastığının hafifçe hareket ettiğini hissetti. Başını çevirdi. Yıldız desenli, yumuşacık yastığı normalden daha sıcaktı ve üzerinde minik, altın rengi bir ışık pırıltısı vardı. Mina şaşkınlıkla yastığına baktı. "Merhaba Mina," diye fısıldayan tatlı, yumuşak bir ses duydu. Ses yastığından geliyordu! "Ben Yastık Yıldızıyım. Her yastığın içinde, çocukların korkularını dinleyen bir yıldız saklıdır. Ben seninkiyim." Mina'nın ağzı açık kalmıştı. Korkusunun yerini büyük bir merak almıştı. "Korkularımı... duyuyor musun?" diye fısıldadı. Yastık Yıldızı, içinden ılık bir ışık yayarak, "Evet," dedi. "Ama onları sadece duymak yetmez. Onları bana anlatmalısın. Anlatılan her korku, bir bulut gibi hafifler ve uçar gider. Denemek ister misin?"
Mina biraz tereddüt etti. Sonra, yavaşça yastığına yaklaştı ve ağzını yastığın yumuşak kumaşına dayadı. "Peki," diye fısıldamaya başladı. "Karanlıktan korkuyorum. Çünkü göremediğim şeylerin beni şaşırtacağını düşünüyorum." Söyler söylemez, odadaki karanlık köşelerden biri aydınlandı ve içinde parlayan ateşböcekleri ortaya çıktı. Yastık Yıldızı, "Bak," dedi. "Karanlık, sadece henüz ışığını bulamamış güzelliklerle dolu. Ona 'hoş geldin' de, o da sana güzelliklerini göstersin." Mina gülümsedi ve devam etti. "Rüyalarımdaki kaybolma hissinden korkuyorum." Bu kez, yastıktan çıkan minik ışık topları, odada dans ederek bir yol oluşturdular. "Kaybolmak, yeni yollar keşfetmektir," diye fısıldadı Yıldız. "Her rüyan, seni güvende tutmak için bir harita çizer."
Mina, anlatmaya devam etti. Okuldaki yüksek sesli zilden, yalnız kalma düşüncesinden, hata yapmaktan duyduğu endişeden bahsetti. Her birini anlattıkça, yastık yumuşacık bir ışıkla parlıyor ve o korku, odada somutlaşıp sonra dağılıyor, yerini renkli baloncuklar veya müzik notaları alıyordu. Anlattıkça, içindeki ağırlığın azaldığını hissediyordu. Gözleri ağırlaşmaya başladı. Artık korkuları, zihninde dans eden ürkek yaratıklar değil, anlatıldıktan sonra uçup giden renkli kelebekler gibiydi. Yastık Yıldızı'nın sesi giderek uzaklaşıyordu: "Harika iş çıkardın, Mina. Unutma, ben her gece buradayım. Korkuların seni tanımlamaz. Onları anlatma cesaretin, seni sen yapar."
Ertesi sabah, Mina güneşin sıcaklığıyla uyandı. Odası sıcacık ve davetkardı. Hemen yastığına baktı. Yıldız desenleri parlıyor gibiydi. O geceden sonra, uyku vakti Mina'nın en sevdiği zaman oldu. Artık korkularını biriktirmiyor, onları her akşam sihirli yastığının kulaklarına fısıldıyordu. Bazen karanlık canavar gibi görünse de, Mina ona "Merhaba" diyor ve ateşböceklerini arıyordu. Okulda hata yapsa bile, bu hatanın onu yeni bir şey öğrenmeye götüren bir yol olduğunu hatırlıyordu. Yastığı, onun en yakın sırdaşı olmuştu. Ve Mina, tüm çocuklara bir sır verdi: "Eğer korkuların seni uyutmuyorsa, onları yastığına anlat. Çünkü her yastığın içinde, onları hafifletecek sihirli bir yıldız saklıdır." Ve o günden sonra, Mina'nın odasından her gece, huzur dolu tatlı rüyaların sesi yükseldi.