Güneşli bir kasabada, Leyla adında meraklı bir kız yaşardı. Leyla'nın en değerli eşyası, büyükannesinden kalan altın rengi, üzerinde eski desenler olan bir yelpazeydi. Bir gün, sıcak bir yaz akşamında, Leyla yelpazeyi sallarken ilginç bir şey fark etti. Yelpazeyi her salladığında, yapraklar farklı yönlere doğru hareket ediyor, kuşların tüyleri başka tarafa savruluyordu. 'Acaba bu yelpaze rüzgarın yönünü mü değiştiriyor?' diye düşündü Leyla. Bu fikri test etmek için bahçesindeki rüzgar gülünün yanına koştu. Yelpazeyi yavaşça salladığında, rüzgar gülü yavaşça dönmeye başladı. Daha hızlı salladığında ise rüzgar gülü hızla döndü ve tam ters yöne yöneldi! Leyla'nın kalbi heyecanla çarptı. Elindeki sıradan görünen yelpaze, aslında rüzgarın yönünü değiştirebiliyordu!
Ertesi gün, Leyla bu kez yelpazeyi kasabanın meydanında denemeye karar verdi. Meydanda, yaşlı çınar ağacının altında oturan dedeler serinlemeye çalışıyordu ama rüzgar hiç esmiyordu. Leyla yelpazeyi usulca salladı. Önce hafif bir esinti hissettiler. Sonra biraz daha güçlü salladığında, dedelerin şapkaları havalandı, ağacın yaprakları hışırdamaya başladı. 'Vay canına, nereden çıktı bu serin rüzgar?' diye şaşırdı yaşlı dedelerden biri. Leyla gülümsedi ama sırrını henüz açıklamadı. Daha sonra, fırının önünde sıcak ekmek bekleyen teyzelerin yanına gitti. Onlar da ter içindeydi. Leyla yelpazeyi onlara doğru çevirip salladığında, mis gibi ekmek kokusuyla karışık serin bir rüzgar teyzeleri ferahlattı. Kasaba halkı, o gün sebepsiz yere çıkan ama tam ihtiyaç duyulan yerlerde esen rüzgarlara şaşırdı durdu.
Bir hafta sonu, kasabanın çocukları uçurtma uçurmak için tepede toplandı. Ama o gün hiç rüzgar yoktu. Uçurtmalar yere düşüp duruyor, çocuklar hayal kırıklığına uğruyordu. Leyla, yelpazesini çıkarıp arkadaşlarına doğru sallamaya başladı. Önce hafif bir esinti, sonra güçlü bir rüzgar oluştu. Rengarenk uçurtmalar birer birer gökyüzüne yükselmeye başladı. Çocuklar sevinçle bağrıştı: 'Rüzgar geldi! Uçurtmalar uçuyor!' Leyla, yelpazeyi farklı yönlere çevirerek, uçurtmaların havada dans etmesini sağladı. Bazen yelpazeyi yavaşlatarak uçurtmaların süzülmesine izin verdi, bazen hızlandırarak gökyüzünde heyecanlı hareketler yapmalarını sağladı. O gün, kasabanın üzerinde rengarenk bir uçurtma şenliği vardı ve hiç kimse bu mükemmel rüzgarın nereden geldiğini bilmiyordu.
Bir gün, kasabaya beklenmedik bir misafir geldi: Kocaman, şişirilmiş bir balonla seyahat eden bir gezgin. Balon, kasabanın üzerinde süzülürken aniden rüzgarsız kalmış ve yavaş yavaş alçalmaya başlamıştı. Tam bir ağacın üzerine düşmek üzereyken, Leyla koşarak olay yerine geldi. Yelpazesini balona doğru çevirip olabildiğince güçlü salladı. Önce hafif bir esinti, sonra düzenli bir rüzgar oluştu. Balon yeniden yükselmeye başladı ve güvenli bir şekilde kasaba meydanına indi. Gezgin, Leyla'ya teşekkür etti ve ona yelpazenin sırrını sordu. Leyla yelpazeyi göstererek, 'Büyükannem buna Yelkenli Yelpaze derdi. Doğru kullanıldığında, rüzgara yön verebiliyor' dedi. Gezgin hayretle, 'Bu çok değerli bir hediye. Ama unutma, büyük güç büyük sorumluluk getirir' diye ekledi.
O yaz, kasabada tuhaf bir kuraklık başladı. Yağmur yağmıyor, dereler kuruyordu. Çiftçiler endişeliydi çünkü ekinleri susuzluktan soluyordu. Leyla, yelpazesini nasıl kullanabileceğini düşündü. Belki de rüzgarları doğru yönlendirerek yağmur bulutlarını kasabaya getirebilirdi! Tüm kasaba halkını topladı ve planını anlattı. Herkes şaşkındı ama denemeye değerdi. Leyla, kasabanın en yüksek tepesine çıktı. Yelpazesini gökyüzündeki uzak, koyu renkli bulutlara doğru çevirdi. Tüm gücüyle sallamaya başladı. Saatler geçti, Leyla yoruldu ama pes etmedi. Sonunda, hafif bir rüzgar esmeye, bulutlar yavaş yavaş kasabanın üzerine doğru hareket etmeye başladı. İlk damlalar düştüğünde, kasaba halkı sevinçle bağırdı. Yağmur, susuz kalan toprağı, ağaçları, çiçekleri suladı. Leyla, yelpazeyle sadece rüzgarın yönünü değiştirmediğini, aynı zamanda umut da yayabildiğini anladı.
Yağmurdan sonra, kasaba halkı Leyla'ya teşekkür etmek için bir kutlama düzenledi. Leyla, yelpazesini herkese gösterdi ve büyükannesinden öğrendiği sırrı paylaştı: 'Bu yelpaze sadece rüzgarı yönlendirmiyor. Aslında, kalbimizdeki iyi niyeti de yönlendiriyor. Onu ne zaman kullansam, başkalarına nasıl yardım edebileceğimi düşünüyorum.' Kasabanın en yaşlısı gülümseyerek, 'Belki de sihir yelpazede değil, senin yüreğindedir Leyla' dedi. O günden sonra, Leyla yelpazeyi sadece gerçekten ihtiyaç duyulduğunda kullandı. Bazen yaz sıcağında serinlemek isteyenlere, bazen yelkenlilerine rüzgar arayan denizcilere, bazen de tohumlarını uzaklara taşımak isteyen çiçeklere yardım etti. Kasaba halkı da Leyla'dan ilham alarak, birbirlerine yardım etmenin, güzel sözler söylemenin ve iyi niyetle hareket etmenin de görünmez bir rüzgar gibi her yere yayılabileceğini öğrendi. Ve böylece, Yelkenli Yelpaze'nin rüzgarı sadece yaprakları değil, kalpleri de hareket ettirmeye devam etti.