Lina'nın odasında geceleri tuhaf şeyler oluyordu. Her sabah uyandığında, gece yatağının başucunda duran çalar saati başka bir yerde buluyordu. Bazen kitaplığın üst rafında, bazen pencerenin kenarında, hatta bir sabah ayakkabılarının içinde! Lina bu gizemi çözmeye karar verdi. Bir gece, gözlerini kırpıştırıp uykuya dalmamaya çalıştı. Odasına dolunayın gümüş ışığı dolarken, başucundaki çiçek şeklindeki saatin yaprakları hafifçe titremeye başladı.
Tam o sırada, saatten minik altın renkli ışık tozları yayılmaya başladı. Bu tozlar havada dans ederek odadaki tüm saatlere doğru uçtular - duvardaki kukuletalı saate, Lina'nın kol saatine, hatta oyuncak bebeğin minik saatine bile! Işık tozları her saate değdiğinde, saatler hafifçe titreyerek canlanıyor gibi göründü. Lina nefesini tuttu ve gözlerini daha da açtı. Başucundaki Zaman Çiçeği'nden yumuşak bir ses duyuldu: 'Gece vakti, uyuyan saatlerin özgürlük zamanı!'
Birdenbire, duvardaki kukuletalı saatin küçük kapısı açıldı ve içinden minik, ışıltılı bir kuş çıktı. Bu sıradan bir kukuleta kuşu değildi - kanatları gümüş yıldız tozundan yapılmış gibi parlıyordu! Kuş, neşeyle odanın içinde uçmaya başladı ve uçtuğu her yere renkli zaman izleri bıraktı. Lina'nın kol saati bile bileğinden usulca çözülüp, minik bir kuş gibi havada süzülmeye başladı. Tüm saatler, Zaman Çiçeği'nin etrafında dönerek büyülü bir dansa katıldılar.
Zaman Çiçeği konuşmaya devam etti: 'Biz saatler, gündüzleri insanlara zamanı gösteririz ama geceleri özgürce seyahat ederiz. Her saat, uyuyan çocukların rüyalarından en güzel anları toplar ve onları sabaha saklar.' Lina hayretle izlerken, saatler odanın farklı köşelerine doğru yayıldılar. Kukuletalı kuş, pencerenin yanında durup dışarıdaki yıldızları izledi. Kol saati, kitaplığın en üst rafına konup Lina'nın en sevdiği masal kitabının sayfaları arasında kayboldu. Her saat, geceyi farklı bir macera için kullanıyordu!
En ilginci, Zaman Çiçeği'nin kendisiydi. Yaprakları usulca açıldı ve içinden minik bir bahçe ortaya çıktı - gümüş yapraklı ağaçlar, altın çiçekler ve inciden yapılmış bir derecik! Lina artık dayanamayıp yataktan çıktı ve usulca Zaman Çiçeği'ne yaklaştı. 'Merhaba,' diye fısıldadı. Çiçek, yapraklarını hafifçe titretti ve 'Merhaba küçük gözlemci,' diye yanıt verdi, 'Seni uzun süredir izliyordum. Saatlerin gizli gece hayatını merak eden ilk çocuksun.'
Zaman Çiçeği, Lina'ya saatlerin gece maceralarını anlatmaya başladı: 'Biz her gece, odadaki eşyalarla konuşuruz. Kitaplar bize içlerindeki hikayeleri fısıldar, oyuncaklar gündüz oynanan oyunları anlatır, hatta yastıklar en tatlı rüyaları paylaşır. Biz de bu anıları kaydederiz.' Lina şaşkınlıkla sordu: 'Peki neden her sabah farklı yerlerde oluyorsunuz?' Zaman Çiçeği gülümsedi: 'Çünkü her gece farklı bir hikaye dinliyoruz ve her hikaye bizi farklı bir yere çekiyor. Dün gece kitaplıktaki macera kitabı öyle heyecanlıydı ki, kendimi rafta buldum!'
Lina, Zaman Çiçeği'ne kendi en sevdiği anılarını anlatmaya başladı - doğum günü pastasındaki mumları üflediği anı, ilk bisikletine bindiği günü, dedesiyle birlikte yıldızları izlediği geceyi... Saatler hep birlikte toplandı ve Lina'nın anlattığı her anı, içlerinde yumuşak bir ışıkla parladı. Zaman Çiçeği, 'İşte,' dedi sevinçle, 'En değerli zamanlar bunlar. Bunları saklayacağız ve sen büyüdüğünde, içimizdeki bu anılar sana hatırlatmak için parlayacak.'
Gökyüzü aydınlanmaya, sabahın ilk ışıkları pencereden süzülmeye başladığında, saatler yavaş yavaş normal yerlerine dönmeye başladılar. Zaman Çiçeği, 'Uyku zamanı küçük kaşif,' dedi nazikçe. 'Bizim sırrımızı saklayacak mısın?' Lina mutlulukla başını salladı ve yatağına geri döndü. Saatler son kez parladılar ve sabah 7'yi göstermek için kadranlarına döndüler. Lina gözlerini kapatırken, Zaman Çiçeği'nin fısıltısını duydu: 'İyi geceler Lina. Unutma, her gece sen uyurken, saatler en güzel anılarını korumak için nöbettedir.'
Ertesi sabah Lina uyandığında, çalar saati yine başka bir yerdeydi - bu sefer odasındaki resim tahtasının önünde, minik tebeşirlerle çevrili halde! Gülümsedi ve saati nazikçe başucuna koydu. O günden sonra, Lina her gece yatağına yattığında saatlerine güzel rüyalar diler oldu. Bazen, gecenin ortasında gözlerini açtığında, saatlerin hafifçe parladığını görüyordu. Artık biliyordu ki, onlar sadece zamanı göstermiyor, aynı zamanda en değerli anıları da saklıyorlardı. Ve belki de, bir gün başka bir meraklı çocuk da onların gizemli gece yolculuğunu keşfedecekti.