Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Ormanın kenarındaki küçük bir köyde, her evin duvarında rengarenk takvimler asılıydı. En güzeli ise, yaşlı çınar ağacının altındaki kütüphanenin penceresinde duran el yapımı takvimdi. Bu takvim, her ay için farklı desenlerle süslenmiş yapraklardan oluşuyordu. Nisan ayını temsil eden yaprak, üzerinde 15 yazan mor bir lale şeklindeydi. Ancak bu yaprak biraz tuhaf davranıyordu. Diğer yapraklar sırayla düşerken, o yerinden kıpırdamıyor, hatta bazen kendi kendine, 'Bugün aslında 16 olmalı!' diye mırıldanıyordu. Küçük bir kız olan Ela, her sabah kütüphaneye gelip takvime bakardı. Bir gün, lale yaprağının sesini duydu ve şaşkınlıkla, 'Sen konuşabiliyor musun?' diye sordu. Yaprak, utangaçça titreyerek, 'Evet, ama bir sorunum var. Zamanı doğru sayamıyorum. Her şey karışık!' diye yanıtladı.
Ela, lale yaprağına neden böyle hissettiğini sordu. Yaprak, hüzünlü bir sesle anlatmaya başladı: 'Ben, zamanın dans ettiğini sanıyorum. Bazen hızlı, bazen yavaş. Mesela, çocuklar oyun oynarken dakikalar uçup gidiyor, ama yağmur yağdığında saatler çok yavaş ilerliyor. Bu yüzden hangi günde olduğumuzu karıştırıyorum.' Ela, bunu duyunca gülümsedi. 'Belki de sen yanlış değilsin, sadece farklı hissediyorsun,' dedi. Birlikte, zamanın nasıl işlediğini anlamak için bir maceraya atılmaya karar verdiler. İlk durakları, ormandaki bilge baykuşun yaşadığı meşe ağacıydı. Baykuş, gözlüğünün üzerinden onlara bakarak, 'Zaman, bir nehir gibi akar, ama herkes onu farklı algılar. Önemli olan, anın tadını çıkarmaktır,' diye öğüt verdi.
Ela ve lale yaprağı, baykuşun sözlerini düşünerek ormanda yürümeye devam etti. Karşılarına, durmadan koşan bir sincap çıktı. Sincap, 'Acelem var! Fındıkları toplamalıyım, yoksa zaman yetmeyecek!' diye bağırıyordu. Lale yaprağı, 'İşte, zamanın hızlı aktığı bir an!' diye fısıldadı. Biraz ileride, bir kaplumbağa güneşin altında keyifle dinleniyordu. Kaplumbağa, 'Zaman bol bol var, her şeyi yavaş yavaş yapmak en iyisi,' dedi. Ela, lale yaprağına döndü: 'Gördün mü? Herkes zamanı farklı yaşıyor. Belki senin görevin, bu farklılıkları takvimde göstermektir.' Yaprak, bu fikri sevdi ve biraz daha neşelendi. Artık yanlış saydığı için üzülmüyor, farklı zaman algılarını keşfetmek istiyordu.
Maceraları devam ederken, aniden hava kararmaya ve rüzgar esmeye başladı. Lale yaprağı, 'Ah, belki de bugün gerçekten 16 değil, fırtınalı bir öğleden sonra!' diye heyecanla bağırdı. Ela, onu korumak için cebine koydu. Yağmur damlaları düşerken, bir mağaraya sığındılar. Mağarada, eski bir saatçi olan kirpi ile tanıştılar. Kirpi, bozulmuş saatleri tamir ediyordu. Lale yaprağı, kendi karışıklığını anlattı. Kirpi, yumuşak bir sesle, 'Takvimler ve saatler, zamanı ölçmek için araçlardır. Ama asıl zaman, kalbimizde hissettiğimiz şeydir. Bazen bir an, bir ömür kadar değerli olabilir,' dedi. Ela, bunu duyunca, lale yaprağının aslında özel bir hediye olduğunu anladı: O, zamanın katı kurallarını değil, onun sihirli yanını hatırlatıyordu.
Ertesi sabah, güneş yeniden parladı. Ela ve lale yaprağı kütüphaneye döndü. Yaprak, artık kendini daha iyi hissediyordu. Diğer takvim yapraklarına, zamanın farklı danslarını anlattı: 'Bazen hızlı bir vals, bazen yavaş bir ballad!' Hepsi gülümsedi. Ela, takvimin yanına küçük bir not yazdı: 'Zamanı sevgiyle yaşa, her anı bir hediye gibi kucakla.' Lale yaprağı, o günden sonra hâlâ bazen tarihleri karıştırıyordu, ama artık bu bir sorun değildi. Köydeki herkes, onun şarkılarını dinlemeye geliyordu. Zaman, gerçekten de bir danstı ve herkes kendi ritmini bulabilirdi. Ela, her sabah onu ziyaret edip, 'Bugün zaman nasıl dans ediyor?' diye soruyordu. Ve lale yaprağı, neşeyle yanıt veriyordu: 'Bugünün dansı, sevgi ve neşe dolu!'